หมู่บ้านจิ่นฮุยหยวน ศูนย์กิจกรรม
ครอบครัวหลินเพิ่งมาถึงหน้าประตู บานกระจกหนาหนักแง้มออกเพียงช่องแคบ ๆ กลิ่นบุหรี่ฉุนจัดปนกลิ่นเหงื่อก็พุ่งใส่หน้า
โถงกว้างที่เคยโล่งบัดนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน บ้างนอนบนเสื่อขาด ๆ บ้างจับกลุ่มเล่นไพ่
บนโซฟาหนังแท้ตัวหนึ่งที่อยู่ด้านในสุด มีชายหัวโล้นนั่งอยู่
ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้าน ลำคอคล้องสร้อยทองเส้นโตเท่านิ้วมือ เขานั่งไขว่ห้าง มือเล่นมีดพับอยู่เล่มหนึ่ง
ชายคนนั้นคือผู้ดูแลที่นี่ หูหมาจื่อ
ก่อนหน้านี้เขาเป็นนักเลงเจ้าถิ่นแถบนี้ พอฝนตกหนักก็พาลูกน้องกลุ่มหนึ่งมายึดที่นี่ แล้วตั้งตัวเป็น “หัวหน้าตึก”
“โอ้ มีหน้าใหม่มาแล้วเหรอ?”
หูหมาจื่อเห็นครอบครัวหลินที่เดินเข้ามาอย่างทุลักทุเล ก็แสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองจากควันบุหรี่
คนในหมู่บ้านหลายคนรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่อง พวกเขาจึงยอมหลบอยู่ตามโถงทางเดิน ไม่มีใครกล้ามาที่ศูนย์กิจกรรมแห่งนี้
วันนี้นาน ๆ ทีถึงมีคนมา
“พวกเรา ไปต้อนรับหน่อยสิ”
ลูกน้องรอบข้างพากันหัวเราะครืน
หลินเจ้าฮุยฝืนทนความเจ็บปวดราวกับมีสว่านเจาะแขน ยิ้มประจบแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่…ช่วยอนุญาตให้ครอบครัวผมพักที่นี่สักหน่อยได้ไหม? ข้างนอกน้ำ…แรงมาก”
“พักงั้นเหรอ?”
หูหมาจื่อเลิกคิ้ว มีดพับในมือดีดเปิดดังแกร๊ก