ประตูนิรภัยบานหนาหนักส่งเสียง “กึก” ก่อนล็อกสนิท ปิดกั้นเสียงคำรามน่าสะอิดสะเอียนกับกลิ่นเนื้อไหม้เหม็นคลุ้งจากโถงทางเดินไว้อย่างมิดชิด
หลินเวยหน่วนพิงหลังกับประตู สูดหายใจลึก
ภายในห้องเหลือเพียงกลิ่นน้ำมันวัวรสเผ็ดเข้มข้น หอมมันอบอวล กลิ่นนั้นซึมแทรกเข้าไปทุกอณูผิวอย่างรุนแรง
หอมชะมัด
เธอวางกระบองไฟฟ้าในมือลงบนตู้รองเท้าตามสบาย เปลี่ยนมาสวมรองเท้าแตะขนฟูสีชมพู แล้วเดินกลับไปนั่งข้างหม้อไฟหอมฉุย
“จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?”
นานจิ่นนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ตะเกียบยาวในมือคีบเนื้อวัวมันชิ้นหนึ่งขึ้นมาพอดีจนเนื้อม้วนงอ
น้ำมันสีแดงไหลหยดตามลายเนื้อ ไอร้อนลอยกรุ่น แค่มองก็ชวนให้น้ำลายสอ
“เรียบร้อยแล้ว แถมยังทำกายภาพด้วยไฟฟ้าแบบจัดเต็มให้หลินเจ้าฮุยฟรี ๆ ด้วย รับรองว่าเขาจะจำไปจนตาย”
หลินเวยหน่วนเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้นุ่มนิ่ม มองเนื้อในชามที่นานจิ่นเพิ่งคีบใส่ให้ ความอำมหิตที่ยังค้างอยู่หลังลงมือสังหารพลันมลายหายไปจนหมด
เธอคีบเนื้อใส่ปาก
รสเผ็ดชาละมุนและหอมสดใหม่ระเบิดซ่านบนปลายลิ้น เนื้อวัวนุ่มลื่นแทบไม่ต้องเคี้ยวก็ไหลลงคอไปแล้ว
“นานจิ่น เมื่อกี้หลี่ผิงผิงร้องลั่นขนาดนั้น สงสัยทั้งตึกได้ยินหมดแล้ว”
หลินเวยหน่วนเคี้ยวเนื้อไปพลางพูดอู้อี้ไปพลาง “ตอนนี้ในสายตาคนอื่น ห้องเราก็เหมือนตู้เซฟยักษ์ที่อัดแน่นไปด้วยเสบียง”
นานจิ่นยังคงสีหน้าเรียบเฉย พลางใส่กุ้งบดปั้นมืออีกจานลงไปในหม้อ แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ได้ยินก็ได้ยินไปสิ”