ห้องพยาบาลของโรงเรียนอบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ทว่ารันกลับได้กลิ่นเพียงกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่ติดอยู่ปลายจมูกและมาจากตัวเซลาส ผสานกับกลิ่นเหงื่อสะอาดหลังออกกำลังกาย ไม่ได้ชวนให้รู้สึกไม่ดี กลับยิ่งเติมเสน่ห์ความเป็นชายให้เขามากขึ้น
คุณหมอประจำโรงเรียนเป็นหญิงวัยกลางคนผู้ใจดี เธอใช้ยาฆ่าเชื้อเช็ดแผลถลอกตรงหัวเข่าและฝ่ามือของรันอย่างคล่องแคล่ว พลางมองเซลาสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะเหลือบมองรันที่แก้มแดงระเรื่อและหลบสายตา แล้วอดหยอกเย้าไม่ได้ว่า “แหม หนูเอ๊ย แฟนหนูหล่อมากเลยนะ แถมยังเอาใจใส่ด้วย เมื่อกี้อุ้มหนูวิ่งเข้ามาอย่างกับอัศวินมาช่วยเจ้าหญิงแน่ะ!”
“หา?! มะ...ไม่ใช่นะคะ! พวกเราไม่ได้...” ใบหน้าของรันแดงก่ำขึ้นทันทีราวกับแอปเปิลสุก เธอโบกมืออย่างลนลาน พยายามอธิบายตะกุกตะกัก ทว่าความเขินอายกับความรู้สึกวูบไหวแปลก ๆ ในใจที่ไม่อยากปฏิเสธเสียทีเดียว ทำให้เธอพูดจาสับสนไปหมด เธอเอียงหน้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แอบสังเกตสีหน้าของเซลาสจากหางตา
เซลาสเพียงเลิกคิ้วขึ้นนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์เด่นชัด เขาไม่ได้ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ ราวกับคุณหมอเพิ่งพูดว่า “วันนี้อากาศดีนะ” ท่าทีสงบนิ่งเช่นนั้นกลับทำให้รันกระวนกระวายใจยิ่งกว่าเดิม ทั้งผิดหวังเล็กน้อยและโล่งอกไปพร้อมกัน ถ้าเขารีบปฏิเสธ เธอคงอึดอัด แต่ถ้าเขารับคำเสียเลย...ตายแล้ว เธอคงอายจนเป็นลมตรงนี้แน่!