เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียน เซลัสเข็นรถจักรยานยนต์ดูคาติคันเท่ของเขาออกมา เขามองกระโปรงนักเรียนของรัน ก่อนจะเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงถอดเสื้อนอกเครื่องแบบของตัวเองออกอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก้มลงผูกแขนเสื้อทั้งสองข้างไว้ตรงหน้ารัน คลุมช่วงขาของเธอไว้อย่างมิดชิด
“ขอโทษนะ ลืมไปว่าเธอใส่กระโปรง แบบนี้คงดีกว่า” ท่าทางของเขาคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ไม่มีแววเกี้ยวพาราสีแม้แต่น้อย มีเพียงความสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง
รันสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมคุ้นเคยที่ยังติดอยู่บนเสื้อคลุมซึ่งห่อหุ้มตัวเธอ หัวใจจึงเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง เขา...ช่างใส่ใจจริง ๆ
พอขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย รันก็จับราวเหล็กด้านหลังไว้อย่างประหม่า ทว่าเซลัสกลับหันมา ดึงมือทั้งสองข้างของเธอไปโอบรอบเอวสอบของเขา
“กอดไว้ให้แน่น ไม่งั้นอันตราย” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“อ๊ะ...ค่ะ ได้ค่ะ” ใบหน้าของรันแทบจะแนบกับแผ่นหลังเขา ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งแน่นผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต ความร้อนแผ่ซ่านจนชวนให้ใจสั่น
เสียงเครื่องยนต์คำราม รถจักรยานยนต์ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู เซลัสจงใจเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อยตอนเข้าโค้งและเร่งเครื่อง แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้รันแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างห้ามไม่ได้ แขนทั้งสองโอบเอวเขาไว้แน่น ร่างของเธอแทบจะซุกอยู่ด้านหลังเขาทั้งตัว สายลมหวีดหวิวข้างหู ทว่าไออุ่นและกลิ่นกายของเขากลับสร้างโลกใบเล็กที่ทั้งปลอดภัยและทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมา รันยังสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยขณะเขาควบคุมรถ
ความรู้สึกแบบนี้...ช่างประหลาด แต่ก็ทำให้รู้สึกปลอดภัยเหลือเกิน
ขณะเดียวกัน ที่ชั้นสองของสำนักงานนักสืบโมริ