บทที่ 5 ผ่านด่านฉันไปก่อน
หน้าจวนผู้ว่าการเมือง มียามนับไม่ถ้วนตั้งแถวเตรียมพร้อมรับมือ
ทว่าอีกฟากหนึ่ง มีเพียงชายหนุ่มคนเดียว นั่นคือหลี่ชิงตี้
เขามาล้างแค้นแล้ว
ใต้เท้าของหลี่ชิงตี้มีศพนอนเกลื่อนอยู่กว่าสิบศพ
“ให้หวังไห่ตงไสหัวออกมารับความตาย!”
หลี่ชิงตี้เผชิญหน้ากับยามจวนผู้ว่าการเมืองที่ถืออาวุธครบมือ ทว่าไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“บังอาจ! กล้าบุกจวนผู้ว่าการเมืองเชียวหรือ ไอ้หนุ่ม แกเบื่อชีวิตแล้วหรือไง?”
หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งเพิ่งมาถึง พอเห็นศพใต้เท้าหลี่ชิงตี้ เปลือกตาก็กระตุกเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
แต่เมื่อเห็นลูกน้องด้านหลังตั้งแถวเตรียมพร้อม เขาก็มีความมั่นใจขึ้นมา
“ผู้ว่าการเมืองคือเจ้าเหนือหัวแห่งฉู่โจว ไอ้หนุ่ม หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้ายังกล้าเดินเข้ามาอีก จะยิงแกให้พรุน!”
“ฉันอยากเห็นนัก ว่าใครมันบังอาจถึงขั้นกล้ามาก่อเรื่องถึงจวนผู้ว่าการเมือง!”
หัวหน้าหน่วยอีกสองคนตามมาถึง เมื่อเห็นว่ามีแค่หลี่ชิงตี้คนเดียวก็ถอนหายใจโล่งอก
“พูดมากจริง”
หลี่ชิงตี้เอ่ยเสียงเย็น ยกมือเด็ดใบไม้จากข้างตัวแล้วดีดออกไปทันที
“ฉัวะ!”
ใบไม้ถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณชั้นหนึ่ง พุ่งแหวกอากาศราวกับคมมีด ปักเข้ากลางหว่างคิ้วของหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งในพริบตา เลือดค่อย ๆ ไหลลงมา
ร่างของหัวหน้าหน่วยโงนเงนสองครั้ง ก่อนล้มตึงลงกับพื้น
เด็ดใบไม้ปลิดชีวิต!
“ซี้ด!”
หัวหน้าหน่วยอีกสองคนสูดหายใจเฮือก รู้สึกขวัญผวาจับใจ
“ยิงมันให้ตาย!”
หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว
สิ้นเสียง ยามจวนผู้ว่าการเมืองที่ขวัญกระเจิงก็รีบเหนี่ยวไกปืน
“ปัง ปัง ปัง ปัง…”
เสียงปืนดังต่อเนื่อง กระสุนแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงตี้
แต่หลังจากกระสุนชุดหนึ่งยิงออกไป กลับไม่เห็นเงาของหลี่ชิงตี้ในบริเวณนั้นแล้ว
“มันหายไปไหน?”
หัวหน้าหน่วยทั้งสองเบิกตากว้าง
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเหนือศีรษะ
“ยอมถวายชีวิตให้หวังไห่ตง พวกแกสมควรตาย!”
ได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของหัวหน้าหน่วยทั้งสองก็เปลี่ยนไปทันที
แต่ก่อนที่พวกเขาจะตอบสนองได้
“กร๊อบ!”
เงาร่างหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า กระแทกกะโหลกของหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งจนแตกละเอียด
หัวหน้าหน่วยที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวตกใจจนร้องเสียงหลง “แก… แกจะทำอะไร?”
วินาทีถัดมา หลี่ชิงตี้ก็คว้าคอเขาไว้
“อย่า… อย่าฆ่าฉัน!”
หัวหน้าหน่วยตัวสั่นงันงก หวาดกลัวจนเสียขวัญ
ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับยมทูต
แต่ทันทีที่สิ้นเสียง
“กร๊อบ!”
หลี่ชิงตี้บิดคอเขาหักโดยไม่ลังเล
เมื่อยามที่เหลือเห็นหัวหน้าหน่วยทั้งสามถูกฆ่าตายไปในพริบตา แววตาของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครกล้าขวางทางอีก
หลี่ชิงตี้ก้าวยาว ๆ เข้าไปในจวนผู้ว่าการเมือง
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินกรูกันเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน
คนที่เดินนำหน้าคือชายหนุ่มคนหนึ่ง หวังอี้ หลานชายของหวังไห่ตงนั่นเอง
เมื่อเห็นหลี่ชิงตี้ หวังอี้ก็หรี่ตาลง ใบหน้าฉายแววเหี้ยมเกรียม
“หลี่ชิงตี้ เราได้เจอกันอีกแล้ว”
“ไสหัวไป แกเป็นใครถึงกล้ามาขวางทางฉัน!”
หลี่ชิงตี้ไม่เห็นหวังอี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
ตอนที่เขาครองอำนาจในฉู่โจว หวังอี้เห็นเขาทีไรก็หลบไปไกลลิบ ราวกับหนูเห็นแมว
“แกกล้าดูถูกฉัน!”
หวังอี้หน้าบึ้ง ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ
ตอนนั้นเขาถูกหลี่ชิงตี้ข่มเอาไว้ จึงถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง คำพูดของหลี่ชิงตี้ไม่ต่างจากการขุดแผลเก่าของเขาขึ้นมา
“ดูถูกแกหรือ? แกยังไม่มีคุณสมบัติให้ฉันชายตามองด้วยซ้ำ”
หลี่ชิงตี้มีสีหน้าเหยียดหยาม
“ดี ดี!”
เสียงของหวังอี้สั่นเล็กน้อย
“หลี่ชิงตี้ แกคิดว่าฉู่โจวตอนนี้ยังเป็นเหมือนเมื่อห้าปีก่อนหรือไง? คิดว่าหวังอี้คนนี้ยังเป็นหวังอี้เมื่อห้าปีก่อนหรือ?”
เขาหันไปพูดกับชายชาวต่างชาติที่มีขนดกข้างกาย “ปีเตอร์ บิดหัวมันให้ฉัน!”
ได้ยินคำสั่งของหวังอี้ ชายต่างชาติก็บีบนิ้วมือดังกรอบแกรบ แล้วเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
ในฐานะราชันแห่งทหารรับจ้าง สิ่งที่เขาชอบที่สุดคือการบิดหัวคนออกมาทั้งเป็น
เขาลุ่มหลงกับความคาวเลือดและความตื่นเต้นยามเลือดสาดกระเซ็น
ปีเตอร์พูดภาษาจีนที่ไม่ค่อยคล่องว่า “ไอ้หนุ่ม ได้ยินว่าแกเก่งนักสินะ พออยู่ต่อหน้าราชันทหารรับจ้างอย่างฉัน แกจะได้รู้ว่าความสิ้นหวังเป็นยังไง”
พูดจบ เขาก็ถีบพื้นพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงตี้อย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ ร่างกายก่อให้เกิดกระแสลมกรรโชก
ฝ่ามือของเขาใหญ่ราวกับพัด กวาดคว้าไหล่ของหลี่ชิงตี้
แต่ก่อนที่มือจะถึงตัว หลี่ชิงตี้ก็ชกสวนออกไปแล้ว
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังขึ้น
ร่างกำยำราวกับหมีป่าของปีเตอร์ปลิวละลิ่วออกไป กระแทกพื้นห่างออกไปกว่าสิบเมตร
แผงอกของเขายุบลงไปทั้งแถบ ดวงตาเบิกกว้างไร้แวว ชีวิตดับสิ้นแล้ว
ราชันทหารรับจ้าง ตาย!
“ซี้ด!”
หวังอี้ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
เขารู้ดีว่าปีเตอร์แข็งแกร่งแค่ไหน ในหมู่ทหารรับจ้างต่างประเทศแทบไม่มีใครต่อกรได้ แต่กลับถูกหลี่ชิงตี้ชกตายเพียงหมัดเดียว
คนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังหวังอี้ต่างตกใจจนหนังศีรษะชาวาบ
“เมื่อห้าปีก่อน แกก็เป็นแค่กุ้งฝอยต่อหน้าฉัน ห้าปีให้หลังยังเหมือนเดิม ให้หวังไห่ตงออกมารับความตาย!”
หลี่ชิงตี้ก้าวตรงไปข้างหน้า
หวังอี้กับคนอื่น ๆ ถอยกรูดไม่หยุด
หลังจากถอยไปกว่าสิบก้าว จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“คิดจะกำจัดฉัน หวังไห่ตง แกยังไม่มีฝีมือพอ!”
หวังไห่ตงพาลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินออกมา
ทางซ้ายคือกุนซือ จ้านฉี่ ส่วนทางขวาคือหัวหน้าผู้ฝึกสอน เว่ยหนาน
ด้านหลังยังมีผู้แข็งแกร่งอีกกว่าสิบคน ทุกคนล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในฉู่โจว
ศัตรูพบหน้ากันย่อมมีแต่ไฟแค้น ตอนนี้จิตสังหารบนร่างหลี่ชิงตี้เข้มข้นจนแทบจับต้องได้
“หวังไห่ตง เมื่อห้าปีก่อนแกใส่ร้ายจนฉันต้องเข้าคุก วันนี้ฉันมาทวงหนี้แล้ว!”
“หลี่ชิงตี้ ไม่คิดเลยว่าหลังจากไม่ได้เจอกันห้าปี ฝีมือของแกจะก้าวหน้าขึ้นอีก แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เปลี่ยนไปหรอก”
พูดจบ เขาก็สั่งคนด้านหลังว่า “ใครฆ่าหลี่ชิงตี้ได้ ฉันให้สิบล้าน!”
สิ้นเสียง คนสิบกว่าคนก็พุ่งเข้าใส่หลี่ชิงตี้ทันที
แต่พวกเขาพุ่งเข้ามาเร็ว ก็ปลิวออกไปเร็วยิ่งกว่า เพิ่งเข้าใกล้หลี่ชิงตี้ก็ถูกซัดกระเด็นออกไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม
ส่วนหลี่ชิงตี้ยังยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่ต้นจนจบ เท้าไม่ขยับแม้แต่น้อย
“นี่…”
แม้แต่หวังไห่ตงก็ยังเปลี่ยนสีหน้า
ฝีมือของหลี่ชิงตี้แข็งแกร่งเกินจริงไปแล้ว
“ผู้อาวุโสหนาน ดูท่าคงต้องรบกวนคุณลงมือแล้ว”
หวังไห่ตงสูดหายใจลึก แล้วมองเว่ยหนานที่อยู่ข้างกาย
เว่ยหนานพยักหน้า ก้าวออกไปข้างหน้า ยืนขวางหวังไห่ตงไว้
ความหมายชัดเจน หากคิดจะทำอะไรหวังไห่ตง ก็ต้องผ่านด่านเขาไปก่อน
เมื่อเห็นเว่ยหนานออกมายืนขวาง หวังอี้กับคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก
ในฐานะหัวหน้าผู้ฝึกสอนของจวนผู้ว่าการเมือง ฝีมือของเว่ยหนานน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง เขาคือหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหวังไห่ตง