วันแรกพ้นคุก ก็จัดการคู่หมั้น

ตอนที่ 5 วันที่ออกจากคุกวันแรก ฉีกหน้าคู่หมั้น

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 5 ผ่านด่านฉันไปก่อน

หน้าจวนผู้ว่าการเมือง มียามนับไม่ถ้วนตั้งแถวเตรียมพร้อมรับมือ

ทว่าอีกฟากหนึ่ง มีเพียงชายหนุ่มคนเดียว นั่นคือหลี่ชิงตี้

เขามาล้างแค้นแล้ว

ใต้เท้าของหลี่ชิงตี้มีศพนอนเกลื่อนอยู่กว่าสิบศพ

“ให้หวังไห่ตงไสหัวออกมารับความตาย!”

หลี่ชิงตี้เผชิญหน้ากับยามจวนผู้ว่าการเมืองที่ถืออาวุธครบมือ ทว่าไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“บังอาจ! กล้าบุกจวนผู้ว่าการเมืองเชียวหรือ ไอ้หนุ่ม แกเบื่อชีวิตแล้วหรือไง?”

หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งเพิ่งมาถึง พอเห็นศพใต้เท้าหลี่ชิงตี้ เปลือกตาก็กระตุกเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

แต่เมื่อเห็นลูกน้องด้านหลังตั้งแถวเตรียมพร้อม เขาก็มีความมั่นใจขึ้นมา

“ผู้ว่าการเมืองคือเจ้าเหนือหัวแห่งฉู่โจว ไอ้หนุ่ม หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้ายังกล้าเดินเข้ามาอีก จะยิงแกให้พรุน!”

“ฉันอยากเห็นนัก ว่าใครมันบังอาจถึงขั้นกล้ามาก่อเรื่องถึงจวนผู้ว่าการเมือง!”

หัวหน้าหน่วยอีกสองคนตามมาถึง เมื่อเห็นว่ามีแค่หลี่ชิงตี้คนเดียวก็ถอนหายใจโล่งอก

“พูดมากจริง”

หลี่ชิงตี้เอ่ยเสียงเย็น ยกมือเด็ดใบไม้จากข้างตัวแล้วดีดออกไปทันที

“ฉัวะ!”

ใบไม้ถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณชั้นหนึ่ง พุ่งแหวกอากาศราวกับคมมีด ปักเข้ากลางหว่างคิ้วของหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งในพริบตา เลือดค่อย ๆ ไหลลงมา

ร่างของหัวหน้าหน่วยโงนเงนสองครั้ง ก่อนล้มตึงลงกับพื้น

เด็ดใบไม้ปลิดชีวิต!

“ซี้ด!”

หัวหน้าหน่วยอีกสองคนสูดหายใจเฮือก รู้สึกขวัญผวาจับใจ

“ยิงมันให้ตาย!”

หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว

สิ้นเสียง ยามจวนผู้ว่าการเมืองที่ขวัญกระเจิงก็รีบเหนี่ยวไกปืน

“ปัง ปัง ปัง ปัง…”

เสียงปืนดังต่อเนื่อง กระสุนแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงตี้

แต่หลังจากกระสุนชุดหนึ่งยิงออกไป กลับไม่เห็นเงาของหลี่ชิงตี้ในบริเวณนั้นแล้ว

“มันหายไปไหน?”

หัวหน้าหน่วยทั้งสองเบิกตากว้าง

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเหนือศีรษะ

“ยอมถวายชีวิตให้หวังไห่ตง พวกแกสมควรตาย!”

ได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของหัวหน้าหน่วยทั้งสองก็เปลี่ยนไปทันที

แต่ก่อนที่พวกเขาจะตอบสนองได้

“กร๊อบ!”

เงาร่างหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า กระแทกกะโหลกของหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งจนแตกละเอียด

หัวหน้าหน่วยที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวตกใจจนร้องเสียงหลง “แก… แกจะทำอะไร?”

วินาทีถัดมา หลี่ชิงตี้ก็คว้าคอเขาไว้

“อย่า… อย่าฆ่าฉัน!”

หัวหน้าหน่วยตัวสั่นงันงก หวาดกลัวจนเสียขวัญ

ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับยมทูต

แต่ทันทีที่สิ้นเสียง

“กร๊อบ!”

หลี่ชิงตี้บิดคอเขาหักโดยไม่ลังเล

เมื่อยามที่เหลือเห็นหัวหน้าหน่วยทั้งสามถูกฆ่าตายไปในพริบตา แววตาของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครกล้าขวางทางอีก

หลี่ชิงตี้ก้าวยาว ๆ เข้าไปในจวนผู้ว่าการเมือง

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินกรูกันเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน

คนที่เดินนำหน้าคือชายหนุ่มคนหนึ่ง หวังอี้ หลานชายของหวังไห่ตงนั่นเอง

เมื่อเห็นหลี่ชิงตี้ หวังอี้ก็หรี่ตาลง ใบหน้าฉายแววเหี้ยมเกรียม

“หลี่ชิงตี้ เราได้เจอกันอีกแล้ว”

“ไสหัวไป แกเป็นใครถึงกล้ามาขวางทางฉัน!”

หลี่ชิงตี้ไม่เห็นหวังอี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ตอนที่เขาครองอำนาจในฉู่โจว หวังอี้เห็นเขาทีไรก็หลบไปไกลลิบ ราวกับหนูเห็นแมว

“แกกล้าดูถูกฉัน!”

หวังอี้หน้าบึ้ง ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ

ตอนนั้นเขาถูกหลี่ชิงตี้ข่มเอาไว้ จึงถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง คำพูดของหลี่ชิงตี้ไม่ต่างจากการขุดแผลเก่าของเขาขึ้นมา

“ดูถูกแกหรือ? แกยังไม่มีคุณสมบัติให้ฉันชายตามองด้วยซ้ำ”

หลี่ชิงตี้มีสีหน้าเหยียดหยาม

“ดี ดี!”

เสียงของหวังอี้สั่นเล็กน้อย

“หลี่ชิงตี้ แกคิดว่าฉู่โจวตอนนี้ยังเป็นเหมือนเมื่อห้าปีก่อนหรือไง? คิดว่าหวังอี้คนนี้ยังเป็นหวังอี้เมื่อห้าปีก่อนหรือ?”

เขาหันไปพูดกับชายชาวต่างชาติที่มีขนดกข้างกาย “ปีเตอร์ บิดหัวมันให้ฉัน!”

ได้ยินคำสั่งของหวังอี้ ชายต่างชาติก็บีบนิ้วมือดังกรอบแกรบ แล้วเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

ในฐานะราชันแห่งทหารรับจ้าง สิ่งที่เขาชอบที่สุดคือการบิดหัวคนออกมาทั้งเป็น

เขาลุ่มหลงกับความคาวเลือดและความตื่นเต้นยามเลือดสาดกระเซ็น

ปีเตอร์พูดภาษาจีนที่ไม่ค่อยคล่องว่า “ไอ้หนุ่ม ได้ยินว่าแกเก่งนักสินะ พออยู่ต่อหน้าราชันทหารรับจ้างอย่างฉัน แกจะได้รู้ว่าความสิ้นหวังเป็นยังไง”

พูดจบ เขาก็ถีบพื้นพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงตี้อย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ ร่างกายก่อให้เกิดกระแสลมกรรโชก

ฝ่ามือของเขาใหญ่ราวกับพัด กวาดคว้าไหล่ของหลี่ชิงตี้

แต่ก่อนที่มือจะถึงตัว หลี่ชิงตี้ก็ชกสวนออกไปแล้ว

“กร๊อบ!”

เสียงกระดูกแตกดังขึ้น

ร่างกำยำราวกับหมีป่าของปีเตอร์ปลิวละลิ่วออกไป กระแทกพื้นห่างออกไปกว่าสิบเมตร

แผงอกของเขายุบลงไปทั้งแถบ ดวงตาเบิกกว้างไร้แวว ชีวิตดับสิ้นแล้ว

ราชันทหารรับจ้าง ตาย!

“ซี้ด!”

หวังอี้ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

เขารู้ดีว่าปีเตอร์แข็งแกร่งแค่ไหน ในหมู่ทหารรับจ้างต่างประเทศแทบไม่มีใครต่อกรได้ แต่กลับถูกหลี่ชิงตี้ชกตายเพียงหมัดเดียว

คนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังหวังอี้ต่างตกใจจนหนังศีรษะชาวาบ

“เมื่อห้าปีก่อน แกก็เป็นแค่กุ้งฝอยต่อหน้าฉัน ห้าปีให้หลังยังเหมือนเดิม ให้หวังไห่ตงออกมารับความตาย!”

หลี่ชิงตี้ก้าวตรงไปข้างหน้า

หวังอี้กับคนอื่น ๆ ถอยกรูดไม่หยุด

หลังจากถอยไปกว่าสิบก้าว จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“คิดจะกำจัดฉัน หวังไห่ตง แกยังไม่มีฝีมือพอ!”

หวังไห่ตงพาลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินออกมา

ทางซ้ายคือกุนซือ จ้านฉี่ ส่วนทางขวาคือหัวหน้าผู้ฝึกสอน เว่ยหนาน

ด้านหลังยังมีผู้แข็งแกร่งอีกกว่าสิบคน ทุกคนล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในฉู่โจว

ศัตรูพบหน้ากันย่อมมีแต่ไฟแค้น ตอนนี้จิตสังหารบนร่างหลี่ชิงตี้เข้มข้นจนแทบจับต้องได้

“หวังไห่ตง เมื่อห้าปีก่อนแกใส่ร้ายจนฉันต้องเข้าคุก วันนี้ฉันมาทวงหนี้แล้ว!”

“หลี่ชิงตี้ ไม่คิดเลยว่าหลังจากไม่ได้เจอกันห้าปี ฝีมือของแกจะก้าวหน้าขึ้นอีก แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เปลี่ยนไปหรอก”

พูดจบ เขาก็สั่งคนด้านหลังว่า “ใครฆ่าหลี่ชิงตี้ได้ ฉันให้สิบล้าน!”

สิ้นเสียง คนสิบกว่าคนก็พุ่งเข้าใส่หลี่ชิงตี้ทันที

แต่พวกเขาพุ่งเข้ามาเร็ว ก็ปลิวออกไปเร็วยิ่งกว่า เพิ่งเข้าใกล้หลี่ชิงตี้ก็ถูกซัดกระเด็นออกไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

ส่วนหลี่ชิงตี้ยังยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่ต้นจนจบ เท้าไม่ขยับแม้แต่น้อย

“นี่…”

แม้แต่หวังไห่ตงก็ยังเปลี่ยนสีหน้า

ฝีมือของหลี่ชิงตี้แข็งแกร่งเกินจริงไปแล้ว

“ผู้อาวุโสหนาน ดูท่าคงต้องรบกวนคุณลงมือแล้ว”

หวังไห่ตงสูดหายใจลึก แล้วมองเว่ยหนานที่อยู่ข้างกาย

เว่ยหนานพยักหน้า ก้าวออกไปข้างหน้า ยืนขวางหวังไห่ตงไว้

ความหมายชัดเจน หากคิดจะทำอะไรหวังไห่ตง ก็ต้องผ่านด่านเขาไปก่อน

เมื่อเห็นเว่ยหนานออกมายืนขวาง หวังอี้กับคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก

ในฐานะหัวหน้าผู้ฝึกสอนของจวนผู้ว่าการเมือง ฝีมือของเว่ยหนานน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง เขาคือหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหวังไห่ตง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป