หลี่ชิงตี้เดินออกจากโรงแรมเฟิงเย่ กำลังจะจากไป
พลันเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามโรงแรม จ้องประตูทางเข้าด้วยแววตาเคียดแค้น ปากก่นด่าสาปแช่งอย่างชั่วร้าย
“นังผู้หญิงสารเลวนั่นฮุบสมบัติของลูกพี่ไป แล้วยังคิดจะแต่งงานกับไอ้กัวเฉินนั่นอีก สักวันฉันจะฆ่าชู้โฉดคู่นี้ให้หมด แล้วฝังพวกแกลงดิน!”
ขณะที่พูดอยู่ จู่ ๆ เขาก็เห็นหลี่ชิงตี้เดินออกมาจากโรงแรม ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เขาไม่สนใจรถที่แล่นอยู่บนถนน แม้ขาจะเป๋ก็ยังเดินตรงมาหาหลี่ชิงตี้
พอมาถึงตรงหน้า เขากลับทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“ลูกพี่ เป็นคุณจริง ๆ ด้วย คุณกลับมาแล้ว!”
ชายวัยสามสิบกว่า ๆ น้ำตาคลอเบ้า
“นายคือหมาบ้าหรือ?”
หลี่ชิงตี้มองชายร่างผอมตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
ในอดีตหลี่ชิงตี้ครองอำนาจอยู่ในฉู่โจว โดยมีแม่ทัพคนสนิทสามคนใต้บังคับบัญชา ได้แก่ ชิงหลง เฮยหู่ และหมาบ้า
หมาบ้ามีชื่อว่าเฉินซิง เชี่ยวชาญวิชาเตะ ขาทั้งสองข้างว่องไวและทรงพลัง เขาเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ที่สุดของหลี่ชิงตี้ แต่ตอนนี้ขาของเฉินซิงกลับพิการไปข้างหนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หลี่ชิงตี้พยุงเฉินซิงให้ลุกขึ้นแล้วถาม
“ลูกพี่ หลังจากคุณเข้าไปข้างใน พวกพี่น้องก็ถูกนายกเทศมนตรีกดขี่ ขาผมข้างนี้ก็ถูกคนของเขาตีจนหัก”
“นายกเทศมนตรีหวังไห่ตงหรือ?”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ แววตาของหลี่ชิงตี้ก็ฉายประกายเคียดแค้น
ตอนนั้นเขาถูกจับเข้าคุก ก็เป็นเพราะหวังไห่ตง
หวังไห่ตงกุมอำนาจในฉู่โจว ในเวลานั้นหลี่ชิงตี้กำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด เมื่อไปล่วงเกินอีกฝ่าย หวังไห่ตงจึงคิดร้าย กุเรื่องความผิดขึ้นมากมายเพื่อส่งหลี่ชิงตี้เข้าไปในคุกลึกเสวียนเทียน
คราวนี้พอออกมาได้ หลี่ชิงตี้ก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปแก้แค้นเขา
“ลูกพี่ ไม่ใช่แค่ผม พี่น้องใต้บังคับบัญชาอีกหลายคนก็ถูกหวังไห่ตงทำร้ายเหมือนกัน”
เฉินซิงพูดถึงหวังไห่ตงพลางกัดฟันกรอด
“จริงสิ คุณออกมาจากโรงแรมเฟิงเย่ เรื่องของกู้รั่วซีคงรู้แล้วใช่ไหม?”
“ไอ้ผู้หญิงกับผู้ชายชั่วคู่นั้น ฉันฆ่าพวกมันแล้ว”
“อะไรนะ?”
เฉินซิงเบิกตากว้างทันที
“หลายปีมานี้ตระกูลกัวเติบโตอย่างรวดเร็ว กัวเฉินตายไปแล้ว พวกเขาจะยอมอยู่เฉยได้ยังไง อีกอย่าง ถ้านายกเทศมนตรีรู้ว่าคุณกลับมา เขาก็คงลงมือเหมือนกัน!”
“เราไปหาเจ้าหญิงจ้าวอวี๋เฟยก่อนดีกว่า จะได้ปรึกษากันให้ดีว่าควรรับมือกับการแก้แค้นของตระกูลกัวต่อจากนี้ยังไง”
เมื่อได้ยินชื่อ “จ้าวอวี๋เฟย” ร่างของหลี่ชิงตี้ก็สะท้านขึ้นมา
จ้าวอวี๋เฟยเป็นคุณหนูแห่งตระกูลจ้าวในฉู่โจว อิทธิพลของตระกูลจ้าวไม่ด้อยไปกว่านายกเทศมนตรี และจ้าวอวี๋เฟยยังเป็นคนสนิทที่รู้ใจหลี่ชิงตี้ด้วย
“หลายปีมานี้อวี๋เฟยเป็นยังไงบ้าง?”
หลี่ชิงตี้ถาม
“จ้าวอวี๋เฟยมีตระกูลจ้าวหนุนหลัง นายกเทศมนตรีเลยไม่กล้าทำอะไรเธอ หลายปีมานี้พี่น้องรุ่นเก่าของเราหลายคนได้เธอช่วยดูแลไว้ แต่เพราะอย่างนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างจ้าวอวี๋เฟยกับคนในบ้านถึงได้ตึงเครียดมาก”
“ลูกพี่ ผมจะไปส่งคุณที่บ้านจ้าวอวี๋เฟยก่อน แล้วค่อยไปรวบรวมพวกพี่น้องเก่า”
ใครจะรู้ว่าหลี่ชิงตี้กลับส่ายหน้า “ไม่ ฉันจะไปแก้แค้นหวังไห่ตงก่อน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันคิดจะฆ่ามันทุกลมหายใจ รอไม่ไหวอีกแล้ว”
“แต่ลูกพี่ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว หวังไห่ตงมีผู้เชี่ยวชาญฝีมือสูงอยู่ข้างกายเต็มไปหมด ต่อให้คุณเก่งแค่ไหน สองหมัดก็ยากจะสู้สี่มือได้นะ!”
“ไม่ว่าเขาจะมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ข้างกายกี่คน ก็หนีความตายไม่พ้น”
“เอาละ หมาบ้า นายไปคอยข่าวที่บ้านอวี๋เฟยก่อน พอฉันตัดหัวหวังไห่ตงแล้วจะไปหาพวกนาย”
พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังจวนของนายกเทศมนตรี
เมื่อเห็นหลี่ชิงตี้เดินลับไป เฉินซิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออกทันที
“อวี๋เฟย ลูกพี่กลับมาแล้ว เขาฆ่ากู้รั่วซีกับกัวเฉิน ตอนนี้ยังจะไปฆ่าหวังไห่ตงอีก ฉันห้ามเขาไม่อยู่ เธอต้องหาทางช่วยให้ได้นะ”
หลังวางสาย เฉินซิงไม่ได้จากไปไหน แต่ลอบตามไปในทิศทางที่หลี่ชิงตี้เดินหายไป
แม้ขาของเขาจะพิการ แต่พื้นฐานวิชาต่อสู้ยังอยู่ ถึงคราวคับขันก็ยังช่วยรับการโจมตีแทนชิงตี้ได้บ้าง
ในขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์หรูแห่งหนึ่ง
หญิงสาวผู้มีโฉมงามล่มเมืองกำลังร้อนใจอย่างยิ่ง
“ชิงตี้กลับมาแล้ว แถมยังฆ่ากัวเฉินกับกู้รั่วซีอีก สองคนนั้นสมควรตายอยู่แล้ว แต่ชิงตี้กลับจะไปแก้แค้นนายกเทศมนตรี แบบนี้ไม่ต่างจากเดินเข้ากับดักหรอกหรือ?”
หญิงสาวสวมกระโปรงยาวเรียบหรู บนข้อมือมีเชือกแดงเส้นหนึ่ง
ในอดีตเธอถักสร้อยข้อมือเชือกแดงไว้เป็นคู่ด้วยมือตัวเอง สวมไว้เส้นหนึ่งและมอบให้หลี่ชิงตี้อีกเส้นหนึ่ง น่าเสียดายที่เส้นที่มอบให้หลี่ชิงตี้ถูกกู้รั่วซีแอบตัดขาดไปแล้ว
“ไม่ได้ ฉันจะยืนดูชิงตี้เดินเข้าถ้ำเสือไม่ได้ ต้องหาทางช่วยเขาให้ได้”
ขณะนั้น ภายในจวนของนายกเทศมนตรี
มีคนกว่าสิบคนรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงใหญ่ แต่ละคนล้วนมีบุคลิกน่าเกรงขาม เป็นผู้กุมอำนาจในฉู่โจว และยังเป็นคนสนิทของหวังไห่ตงด้วย
ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาขุ่นมัวราวกับงูพิษ ชวนให้คนรู้สึกหวาดหวั่น
เขาคือหวังไห่ตง นายกเทศมนตรีนั่นเอง
เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว หวังไห่ตงจึงกวาดตามองทั่วห้อง ก่อนเอ่ยทีละคำว่า “ที่ฉันเรียกพวกคุณมา ทุกคนคงรู้แล้วใช่ไหมว่าเป็นเรื่องอะไร”
“ไอ้หลี่ชิงตี้นั่นกลับมาแล้ว แถมยังฆ่ากู้รั่วซีกับกัวเฉิน ตอนนั้นฉันเป็นคนส่งมันเข้าคุกเอง ด้วยนิสัยของมัน คงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่หลี่ชิงตี้ยังมีชีวิต ฉันก็ไม่มีวันวางใจ พวกคุณคิดว่าควรทำยังไง?”
“ก็แค่แมลงสกปรกตัวหนึ่ง บี้ให้ตายก็จบแล้ว”
ชายวัยกลางคนผมเสยเรียบแสกไปด้านหลังกล่าวเสียงเย็นชา
เขาชื่อจ้านฉี่ เป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของหวังไห่ตง มีสถานะสูงส่ง ตอนนั้นแผนใส่ร้ายหลี่ชิงตี้ก็เป็นฝีมือวางแผนของเขาแต่ผู้เดียว
จ้านฉี่ก้าวออกมาพลางกล่าวเสียงเย็น “นายกเทศมนตรี เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเถอะ ผมรับรองว่าจะตัดหัวหลี่ชิงตี้มาให้คุณภายในหนึ่งวัน”
“เมื่อห้าปีก่อนส่งมันเข้าคุกไปแล้ว แต่มันยังไม่รู้จักจำ งั้นก็ฆ่าทิ้งเสียเลย”
จ้านฉี่พูดจบ
ชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวออกมา
“คุณอาครับ ให้ผมจัดการเถอะ ผมเพิ่งจ้างยอดฝีมือระดับสุดยอดจากต่างประเทศมาเป็นบอดีการ์ด เขาได้ชื่อว่าเป็นราชาทหารรับจ้างพอดีเอาหัวหลี่ชิงตี้มาประเดิมผลงาน ไม่อย่างนั้นผมคงเสียดายที่ต้องเลี้ยงเขาด้วยเงินเดือนเดือนละเป็นล้าน”
“ที่จริงฉันเองก็อยากลองมือเหมือนกัน”
ชายชราในชุดฝึกสีขาวเอ่ยขึ้น
เขาชื่อเว่ยหนาน เป็นครูฝึกใหญ่ที่หวังไห่ตงเชิญมา รับหน้าที่ถ่ายทอดวิชาให้ลูกน้องของหวังไห่ตง แม้แต่หวังไห่ตงยังให้ความเคารพเขาอยู่หลายส่วน
“ผู้อาวุโสเว่ย แค่หลี่ชิงตี้คนเดียว ยังไม่ถึงขั้นต้องให้คุณลงมือเองหรอก ปล่อยให้คนรุ่นหลังจัดการเถอะ”
หวังไห่ตงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“เสี่ยวอี้ เรื่องนี้ให้นายไปจัดการ”
หวังไห่ตงสั่งหวังอี้หลานชายของตน
หวังอี้พยักหน้า
ทันใดนั้น เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เสียงสัญญาณเตือนดังแสบแก้วหูขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“มีคนกำลังโจมตีจวนของนายกเทศมนตรีหรือ?”
หวังไห่ตงขมวดคิ้วทันที
“หรือจะเป็นหลี่ชิงตี้? กล้าบุกมาถึงที่เอง รนหาที่ตายชัด ๆ!”