“ครึ่งเดือนก่อน หัวหน้าทีมเหอค้นหาทั่วทุกเขตแล้วแต่ก็ไม่พบ ผมกลัวว่าคุณเวยจะไม่พอใจ ก็เลย...เลยไม่ได้ให้ตามหาต่อครับ”
จี้หมิงเฉินถามจบก็ขึ้นไปชั้นบนทันที พ่อบ้านโจวกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าควรโล่งอกหรือยิ่งกังวลดี คิดไปคิดมา เขาจึงแอบตามขึ้นไปดูให้รู้แน่
จี้หมิงเฉินมาถึงชั้นสี่ของคฤหาสน์ ก่อนเข้าห้องทำงานก็เห็นเฟยเข่อเวยยืนอยู่ด้านนอก หญิงสาวหน้าตาน่ารัก ยิ้มหวานราวดอกไม้บาน “ผู้บังคับบัญชาหมิงกลับมาแล้วเหรอคะ?”
จี้หมิงเฉินยิ้มเช่นกัน ก่อนยื่นกุหลาบในมือให้เธอ “มายืนรออยู่ตรงนี้ทำไม?”
เฟยเข่อเวยชะงักไป เธอรู้ว่าทุกครั้งที่ผู้บังคับบัญชาหมิงกลับจากสวนกุหลาบ เขามักหักกุหลาบมาหนึ่งดอกเพื่อจัดแจกัน แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะมอบกุหลาบในมือให้เธอ
เธอรู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก รีบหน้าแดงแล้วยื่นมือไปรับ “ฉัน...ฉันมาขอโทษผู้บังคับบัญชาหมิงค่ะ ช่วงที่คุณไม่อยู่ ฉันทำผิดอีกแล้ว”
จี้หมิงเฉินไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงผลักประตูห้องทำงานบนชั้นสี่ “เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ”
เฟยเข่อเวยเคยมาที่นี่แล้ว จึงรีบเดินตามเข้าไป พลางยิ้มชวนคุยกับชายหนุ่ม “คราวนี้ผู้บังคับบัญชาหมิงไปเก็บตัวอย่างสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์มาอีกแล้วเหรอคะ?”