เวินเหยา: “……”
สรุปว่าคนอื่นแทบขวัญหนีดีฝ่อกันหมด แต่หมอนี่กลับกำลังสนุกกับความตื่นเต้น สมกับเป็นจี้หมิงเฉินจริง ๆ โรคจิตได้ใจชะมัด
เธอก้มตาลง ถึงเพิ่งสังเกตว่ากางเกงของตัวเองถูกฉีกขาดไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เดิมทีมันก็ขาดรุ่งริ่งเพราะถูกตัดอยู่แล้ว พอผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่ กางเกงขายาวก็กลายเป็นกางเกงขาสั้นไปเสียอย่างนั้น
ขาเรียวขาวราวหยกเผยออกมา น่าเสียดายที่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวอยู่เต็มไปหมด ทั้งยังบวมจนดูไม่ได้ ไม่งามเอาเสียเลย
ตั้งแต่วันสิ้นโลกมาถึง เธอสวมแต่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาวมาตลอด ไม่เคยเผยขาให้ใครเห็นมาก่อน พอไม่คุ้นชินจึงอยากหาอะไรสักอย่างมาปิดบังตามสัญชาตญาณ
แต่พอกวาดตามองทั่วเบาะหลัง ก็ไม่พบอะไรเลย ทำได้เพียงดึงเสื้อแจ็กเก็ตกันลมของตัวเองอย่างไร้ประโยชน์
จี้หมิงเฉินเหลือบมองจากหางตา ก่อนโยนเสื้อคลุมสีขาวในมือให้เธออย่างไม่ใส่ใจ ผ้าที่ผ่านการเป่าให้แห้งปกคลุมขาคู่นั้นทันที ตั้งแต่เอวลงไปถึงเท้าอย่างมิดชิด
ความรู้สึกเย็นวาบหายไป เวินเหยามองเขาอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณ”
เมื่อไม่มีเสื้อคลุม จี้หมิงเฉินก็เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใน เพราะเปียกฝน เนื้อผ้าจึงแนบติดผิวและค่อนข้างโปร่ง เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นลอนราง ๆ ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาเกินมนุษย์ของเขา ยิ่งเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาเท้าคาง จับจ้องเวินเหยาด้วยแววตาสนอกสนใจ ในหัวหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา รวมถึงจูบนั้นด้วย…