ยามเย็นวันถัดมา จี้หมิงเฉินกลับจากอาคารวิจัยชีววิทยามาถึงคฤหาสน์ปราสาทเก่า ตอนกำลังจะขึ้นลิฟต์ก็พบหลินเจ๋อเหรินพอดี
จี้หมิงเฉินยิ้มทักเขา “คุณหมอหลินจะไปไหนหรือครับ?”
พอเห็นจี้หมิงเฉิน หลินเจ๋อเหรินก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงยิ้มตอบอย่างเก้อเขิน “ห้องพักผู้ป่วยชั้นสามครับ”
จี้หมิงเฉินถาม “ผู้อำนวยการเฟยยังอยู่ชั้นสามด้วยหรือครับ?”
หลินเจ๋อเหรินพยักหน้า “ตอนที่ผมออกมา เขายังอยู่ครับ”
“อาการบาดเจ็บของคุณเวยไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่สภาพจิตใจยังไม่ค่อยปกติ กลางคืนฝันร้ายซ้ำ ๆ จนนอนไม่หลับ กลางวันก็เหม่อลอย ศาสตราจารย์เฟยเป็นห่วงมาก เลยเฝ้าอยู่ข้างเธอตลอด...”
“อย่างนั้นหรือ...” มุมปากจี้หมิงเฉินยกขึ้น ก่อนจะพูดว่า “ผมไปดูด้วยกันกับคุณนะ”
หลินเจ๋อเหริน “...”
เขาอยากบอกเหลือเกินว่า ถ้าจี้หมิงเฉินไป อาการของคุณเวยคงยิ่งแย่ลง แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้การหมิง เขาจึงไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
ทั้งสองเดินทางมาถึงห้องพักผู้ป่วยชั้นสามพร้อมกัน
ตอนนั้นเฟยเข่อเวยนั่งอยู่บนเตียง สวมชุดผู้ป่วยและกอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้ไว้ในอ้อมแขน พอเห็นคนที่เดินตามคุณหมอหลินเข้ามา รูม่านตาของเธอก็หดเล็กลง ร่างทั้งร่างถอยกรูดไปด้านหลัง
ราวกับสิ่งที่เห็นไม่ใช่ชายหนุ่มรูปงามเย็นชา แต่เป็นปีศาจจากขุมนรก