เวินเหยาได้ยินดังนั้นก็หันไปมองจี้หมิงเฉิน ตรงหน้าเขามีเพียงจานสเต๊กหนึ่งจาน รูปร่างของชายหนุ่มดูดี ท่วงท่าขณะใช้มีดกับส้อมก็งดงามและสง่างาม
หันกลับมาดูตัวเอง ทั้งจานและช้อนส้อมวางระเกะระกะ แถมยังกินอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนหมาบ้านนอกเพิ่งเข้าเมืองไม่มีผิด
“……”
คนเราล้วนเป็นผลผลิตของสภาพแวดล้อม ตอนเธอใช้ชีวิตอยู่ที่เป่ยโจว แค่ไม่อดตายก็นับว่าดีมากแล้ว ในสภาพแวดล้อมอันแร้นแค้น ใครจะไปสนว่ากินมูมมามแค่ไหน
เวินเหยาเก็บอาการลงเล็กน้อย เธอยกมือเช็ดหน้า แล้วก็พบว่าแขนเสื้อเปื้อนครีมไปด้วย จึงคิดจะเช็ดแขนเสื้อ แต่บนนิ้วมือก็เปื้อนเหมือนกัน
จี้หมิงเฉินที่นั่งฝั่งตรงข้ามชะงักมือขณะกำลังหั่นสเต๊ก “……”
เวินเหยายิ่งอับอาย รีบหยิบกระดาษมาเช็ด “……ขอโทษนะ”
จี้หมิงเฉินไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือมาจัดช้อนส้อมที่วางกระจัดกระจายตรงหน้าเธอให้เป็นระเบียบแทน “ฉันต้องออกจากเมืองกั่งเฉียวสักพัก”
เวินเหยาได้ยินดังนั้นก็วางกระดาษลงทันที สีหน้าจริงจัง “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?”
ท่าทางพร้อมรับคำสั่งอย่างคนเพิ่งได้งานใหม่ไม่มีผิด
จะกินข้าวฟรีไม่ได้เด็ดขาด ยุคนี้ทรัพยากรทุกอย่างขาดแคลน ไม่มีฐานที่มั่นไหนเลี้ยงคนไร้ประโยชน์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขตตงโจวที่ขึ้นชื่อเรื่องอิทธิพล