ถูกทอดทิ้งจนสิ้นใจ ก่อนถูกคนคลั่งแห่งวันสิ้นโลกอ่อนโยนเข้าล่อลวง

ตอนที่ 23 อย่ามองฉันเหมือนลูกหมา

5 นาที· 1.2K คำ

เวินเหยาได้ยินดังนั้นก็หันไปมองจี้หมิงเฉิน ตรงหน้าเขามีเพียงจานสเต๊กหนึ่งจาน รูปร่างของชายหนุ่มดูดี ท่วงท่าขณะใช้มีดกับส้อมก็งดงามและสง่างาม

หันกลับมาดูตัวเอง ทั้งจานและช้อนส้อมวางระเกะระกะ แถมยังกินอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนหมาบ้านนอกเพิ่งเข้าเมืองไม่มีผิด

“……”

คนเราล้วนเป็นผลผลิตของสภาพแวดล้อม ตอนเธอใช้ชีวิตอยู่ที่เป่ยโจว แค่ไม่อดตายก็นับว่าดีมากแล้ว ในสภาพแวดล้อมอันแร้นแค้น ใครจะไปสนว่ากินมูมมามแค่ไหน

เวินเหยาเก็บอาการลงเล็กน้อย เธอยกมือเช็ดหน้า แล้วก็พบว่าแขนเสื้อเปื้อนครีมไปด้วย จึงคิดจะเช็ดแขนเสื้อ แต่บนนิ้วมือก็เปื้อนเหมือนกัน

จี้หมิงเฉินที่นั่งฝั่งตรงข้ามชะงักมือขณะกำลังหั่นสเต๊ก “……”

เวินเหยายิ่งอับอาย รีบหยิบกระดาษมาเช็ด “……ขอโทษนะ”

จี้หมิงเฉินไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือมาจัดช้อนส้อมที่วางกระจัดกระจายตรงหน้าเธอให้เป็นระเบียบแทน “ฉันต้องออกจากเมืองกั่งเฉียวสักพัก”

เวินเหยาได้ยินดังนั้นก็วางกระดาษลงทันที สีหน้าจริงจัง “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?”

ท่าทางพร้อมรับคำสั่งอย่างคนเพิ่งได้งานใหม่ไม่มีผิด

จะกินข้าวฟรีไม่ได้เด็ดขาด ยุคนี้ทรัพยากรทุกอย่างขาดแคลน ไม่มีฐานที่มั่นไหนเลี้ยงคนไร้ประโยชน์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขตตงโจวที่ขึ้นชื่อเรื่องอิทธิพล

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป