อาคารวิจัยชีววิทยาแห่งเขตสิบสี่ ตงโจว ตั้งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังชานเมืองเมืองกั่งเฉียว รอบด้านในรัศมีหลายสิบกิโลเมตรมีแต่สิ่งปลูกสร้างพังทลาย หรือไม่ก็พื้นดินที่ราบเรียบไปด้วยเศษอิฐและหิน ขอบเขตซากปรักหักพังถูกล้อมรอบอย่างแน่นหนาด้วยรั้วไฟฟ้าสูงถึง 30 เมตร
ข้างทางเข้าเพียงแห่งเดียวมีป้ายเตือนสีเหลืองตั้งอยู่ บนป้ายเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า “อันตราย ห้ามเข้าใกล้” พร้อมเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเด่นสะดุดตา
เมื่อรถเก๋งสีดำแล่นเข้ามา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถือปืนตรงทางเข้าก็ถอยไปยืนเรียงแถวสองข้างทาง จนรถแล่นถึงอาคารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีใจกลางซากปรักหักพังทรงกลม พวกเขาจึงกลับเข้าประจำตำแหน่งรักษาความปลอดภัยอีกครั้ง
คนขับจอดรถ เหอเฟิงเหยียนลงจากรถก่อน เมื่อเดินอ้อมมาเปิดประตู จี้หมิงเฉินจึงค่อย ๆ ก้าวลงมา
เขาลงจากรถแล้วยังจัดแขนเสื้อที่ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อย ท่าทางไม่รีบร้อนของเขาทำให้เหอเฟิงเหยียนร้อนใจ “หัวหน้าหมิง รีบเข้าไปเถอะครับ ตอนผมออกมารายงานสถานการณ์ก็ไม่ค่อยดีแล้ว ตอนนี้เกรงว่าจะแย่กว่าเดิมอีก”
จี้หมิงเฉินยังคงยิ้ม “จะตื่นเต้นไปทำไม ห้องวิจัยมีระบบป้องกันอยู่ ผู้อำนวยการเฟ่ยคงไม่ถึงกับไม่รู้เรื่องนี้หรอก”
เหอเฟิงเหยียนไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองเดินเข้าไปในอาคาร ตัวอาคารสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย พื้นสีฟ้าอมครามสะอาดเงาวับราวกระจก ทุกครั้งที่ผ่านประตูกลไกต้องสแกนลายนิ้วมือและใบหน้า