เป่ยโจว
แนวป้องกันทางตอนเหนือของเมืองหลินเฮ่อ เขตสิบสาม เป่ยโจว เกือบถูกตีแตก ฝูงซอมบี้บุกเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า หน่วยรบหลายหน่วยสู้ตายตลอดสามวันสามคืน กระทั่งเสิ่นอี้ชวนยกปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้นยิงหัวร่างกลายพันธุ์ตัวสุดท้ายจนระเบิด จึงประกาศได้ว่าศึกครั้งนี้สิ้นสุดลง
ชายหนุ่มมีใบหน้าคมคายเย็นชา คิ้วขมวดแน่น หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผาก เขามองกองศพที่เกลื่อนอยู่นอกเมือง ก่อนลุกขึ้นจากที่กำบังอย่างคล่องแคล่ว แล้วสั่งคนข้างกายว่า “ไปจุดไฟ เร็วเข้า”
มู่เซิงเซิงพยักหน้า รีบวิ่งเหยาะ ๆ จากไป แต่ไม่นานก็ย้อนกลับมาถามอย่างกระวนกระวาย “ไฟแช็กโดนแช่แข็งจนพังหมดแล้ว ที่นี่มีสำรองไหม?”
เมื่อได้ยินคำถามชวนปวดหัว เสิ่นอี้ชวนก็กระตุกคิ้ว ความหงุดหงิดพลุ่งขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ “ฉันจะมีได้ยังไง ไปถามฝ่ายส่งกำลังบำรุง”
มู่เซิงเซิงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบวิ่งไปยังเต็นท์ด้านหลัง
เสิ่นอี้ชวนมองแผ่นหลังของมู่เซิงเซิงที่ห่างออกไป แล้วเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะโดยไม่รู้สาเหตุ
เครื่องแบบสีดำ ผมหางม้าสูง เวินเหยาเองก็เคยแต่งตัวแบบนี้ แต่ต่างกันตรงที่ตอนเธอถือดาบจันทราสีเงินนั้น ทั้งสุขุมและเฉียบคม การเคลื่อนไหวก็เด็ดขาดว่องไว ไม่เคยลนลานอย่างมู่เซิงเซิง และยิ่งไม่ทำผิดพลาดระดับพื้นฐานแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า