ฉินฉยงไม่ได้รีบนั่งลง
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย กวาดตามองความมืดรอบนอกค่าย
จากนั้นก็หันกลับมาอีกครั้ง “องค์ชาย มีกระหม่อมอยู่ เวรยามคืนนี้ไม่ต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ”
“ในระยะสิบลี้ หากมีความเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย กระหม่อมจะรู้เป็นคนแรก องค์ชายกลับไปพักผ่อนบนรถม้าให้สบายเถิด ไม่ต้องกังวลพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินจิ่วสัมผัสได้ว่าความห่วงใยของฉินฉยงต่างจากหลิวอี้ แต่แก่นแท้เหมือนกัน นั่นคือเห็นชีวิตของฉินจิ่วสำคัญกว่าชีวิตตัวเอง
“ข้าไม่ได้กังวล แค่ออกมาเดินเล่นให้สบายใจ”
เขาโยนกิ่งไม้แห้งลงกองไฟ เปลวไฟเลียกิ่งไม้จนเกิดเสียงปะทุเบา ๆ แล้วเอ่ยเสริมอย่างไม่ใส่ใจ “ถือโอกาสมาดูยอดขุนพลคนแรกใต้บัญชาของข้าด้วย”
ฉินฉยงชะงักไปเล็กน้อย มุมปากขยับ ก่อนเผยรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเลือนหายไปในพริบตา แต่ก็เคยปรากฏขึ้นจริง ๆ
“องค์ชายตรัสล้อเล่นแล้ว”
ฉินฉยงยกมือผายไปทางหลิวอี้ “ยังมีพี่หลิวอี้อยู่มิใช่หรือขอรับ?”
หลิวอี้เดินเข้ามาพอดี พอได้ยินฉินฉยงพูดเช่นนั้นก็รีบโบกมือ
“พี่ฉิน อย่าถ่อมตัวไปเลย”
หลิวอี้ทิ้งตัวนั่งบนพื้นว่างข้างกองไฟ กอดเข่าทั้งสองข้าง แววตาที่มองฉินฉยงเต็มไปด้วยความเลื่อมใสอย่างไม่ปิดบัง
“การโจมตีเมื่อวันนี้ของพี่—ฝ่ามือมังกรทองทะลวงโลหิต แปรปราณแข็งให้เป็นรูปร่าง ฝีมือแค่นี้ของข้าเทียบพี่ฉินไม่ได้สักนิด”
“ถ้าพี่มาไม่ทัน ข้ากับองค์ชายคงตายอยู่กลางทางไปแล้ว”
ฉินฉยงไม่พูดอะไร เพียงส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่ต้องพูดถึงอีก
นิสัยแบบนี้ทำให้ฉินจิ่วรู้สึกสบายใจมาก