หลิวอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วตามฉินจิ่วเข้าไปในรถม้า
แม้ในรถม้าจะยังอบอ้าว แต่ก็มีหลังคาบังแดด อย่างน้อยก็สบายกว่าข้างนอกอยู่บ้าง
เพราะหลิวอี้ตัวสูง เขาจึงต้องก้มศีรษะเล็กน้อย วางมือทั้งสองข้างบนเข่าอย่างเรียบร้อย
“องค์ชาย มีเรื่องอะไรจะรับสั่งหรือขอรับ?”
ฉินจิ่วถามตรง ๆ “มีอะไรที่ช่วยเพิ่มพลังยุทธ์ได้เร็ว ๆ บ้างไหม? ตอนนี้ขั้นของข้าต่ำเกินไป ต้องรีบยกระดับให้เร็วที่สุด”
หลิวอี้ฟังแล้วไม่ได้ตอบทันที
เขาก้มหน้า ใช้นิ้วมือหยาบกร้านลูบคางอยู่สองสามครั้ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “องค์ชาย หากฝึกตามปกติ วิธีที่เร็วที่สุดคือการกินโอสถขอรับ”
“มีโอสถช่วย ย่อมเร็วกว่าพึ่งพาการฝึกฝนอย่างหนักด้วยตัวเองหลายเท่า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “ถ้าโชคดี ได้สมุนไพรวิเศษหรือผลไม้วิเศษบางชนิดมา การทะลวงขั้นก็จะยิ่งเร็วขึ้น”
“ถึงขั้นทะลวงผ่านขอบเขตย่อยหลายขั้นได้ในคืนเดียวก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”
“แต่สมุนไพรและผลไม้วิเศษพวกนี้หายากมาก ปกติจะขึ้นอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาที่มีปราณวิญญาณหนาแน่น บริเวณนั้นมีสัตว์อสูรเพ่นพ่าน ไม่เหมาะจะเข้าไปขอรับ”
ฉินจิ่วกำลังจะพยักหน้าหลังฟังจบ หลิวอี้ก็เสริมขึ้นอีกประโยค “ยังมีอีกวิธี คือกินเนื้อสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง เนื้อสัตว์อสูรมีพลังโลหิตอยู่มาก กินเข้าไปแล้วเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนอย่างยิ่ง”
“แต่พอสัตว์อสูรทะลวงถึงขั้นทะลวงเร้นลับ มันจะเปิดสติปัญญาและกลายเป็นสิ่งที่สังหารได้ยากมาก”
“ถ้าคิดจะล่าสัตว์อสูรขั้นทะลวงเร้นลับสักตัว โดยไม่มีผู้มีพลังขั้นตำหนักปราณคอยกดดันสถานการณ์ ก็แทบไม่ต่างจากไปตายขอรับ”