สบายไปทั้งตัว
ฉินจิ่วยื่นนิ้วไปขูดสารเหนียวข้นก้อนหนึ่งออกจากแขนตัวเอง แล้วหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ
มันมีสีเหลืองปนดำ เหนียวหนืด และส่งกลิ่นเหม็นฉุน
“ของพวกนี้เองหรือที่ทำให้ข้ามีเส้นลมปราณพิการแต่กำเนิด?”
ฉินจิ่วเช็ดมันกับเสื้อตัวนอกที่สกปรกจนเกินเยียวยา จากนั้นก็เรียกหน้าต่างเกมขึ้นมา แล้วเปิดแถบสถานะของตัวเอง
เขาต้องรู้ว่ายาระดับฟ้าชนิดนี้เปลี่ยนแปลงตัวเขาไปมากแค่ไหน
หน้าต่างแสดงข้อมูลว่า:
ผู้เล่นทดสอบ: ฉินจิ่ว
สถานะ: องค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์ต้าจิ่ง
ระดับวิถีบู๊: ขั้นหลอมกายระยะกลาง
รากฐานกาย: ระดับปฐพีขั้นล่าง
วิชาบ่มเพาะ: ไม่มี
อาวุธ: ไม่มี
วิชายุทธ์: ไม่มี
วิชาตัวเบา: ไม่มี
ฉินจิ่วจ้องหน้าต่างสถานะ แล้วไล่ดูซ้ำไปมาสองรอบ
ขั้นหลอมกายระยะกลาง เมื่อก่อนเขายังเป็นขยะที่แตะไม่ถึงแม้แต่ธรณีประตูของขั้นหลอมกาย แต่ตอนนี้กลับกระโดดขึ้นมาถึงระยะกลางในทันที
แม้ขั้นหลอมกายจะเป็นขอบเขตพื้นฐานที่สุด แต่ขั้นหลอมกายระยะกลางก็ถือว่าเป็นยอดฝีมือในยุทธภพแล้ว
ต่อมาคือรากฐานกาย ตอนนี้พุ่งขึ้นมาถึงระดับปฐพีขั้นล่าง แม้จะเทียบกับสัตว์ประหลาดอย่างฉินฉยงที่มีรากฐานกายระดับฟ้าขั้นกลางไม่ได้ ระดับฟ้ากับระดับปฐพีห่างกันถึงขั้นใหญ่
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าศักยภาพในการยกระดับรากฐานกายนั้นเกี่ยวข้องกับพื้นฐานร่างกายเดิมของเขา
ร่างนี้ถูกเส้นลมปราณพิการฉุดรั้งมานานถึง 21 ปี ต่อให้ใช้ยาระดับฟ้าชำระไขกระดูกอย่างฝืนธรรมชาติ ก็ไม่มีทางก้าวขึ้นสู่สวรรค์ได้ในก้าวเดียว