ฉินฉยงยืนอยู่ข้างก้อนหิน พอเห็นฉินจิ่วเดินเข้ามา ก็ประสานหมัดทั้งสองข้างแล้วค้อมกายคารวะ
“องค์ชาย”
น้ำเสียงยังคงหนักแน่นเช่นเดิม แต่ฉินจิ่วกลับรู้สึกว่าวันนี้คำว่า “องค์ชาย” จากปากเขาฟังดูแปลกไปเล็กน้อย
“ไม่ต้องยืนแล้ว นั่งเถอะ”
ฉินจิ่วหาก้อนหินมานั่งลงตามสบาย หลิวอี้ก็นั่งตามข้าง ๆ
ทั้งสามนั่งล้อมกันเป็นวง เกิดเป็นรูปสามเหลี่ยมเล็ก ๆ
เหล่าผู้คุ้มกันและผู้ติดตามรอบข้างรู้กาลเทศะดี พากันแยกย้ายออกไปอยู่ห่าง ๆ แสงอรุณยิ่งสว่างขึ้นเรื่อย ๆ เงาของทั้งสามทอดยาวออกไป
หลิวอี้กวาดตามองซ้ายขวา พอแน่ใจว่าไม่มีคนอื่นอยู่แถวนั้น
เขาก็ขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบาด้วยน้ำเสียงที่ปิดความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่มิด
“องค์ชาย บนตัวท่าน...มีกลิ่นอายของการหลอมกาย”
แม้ฉินฉยงจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่ฉินจิ่วเช่นกัน ยอดฝีมือขั้นทะลวงเร้นลับขึ้นไปสองคน ย่อมมีประสาทสัมผัสเฉียบคมกว่าคนทั่วไป เรื่องแบบนี้ปิดบังไม่ได้ ฉินจิ่วเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง
“เมื่อครู่อยู่บนรถม้า จู่ ๆ ก็มีปราณสายหนึ่งปะทุขึ้นในร่าง ข้าเจ็บจนร้องออกมา แล้วก็พบว่าตัวเองเหมือนจะฝึกยุทธ์ได้แล้ว”
หลิวอี้ขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม เขาลูบเคราครึ้มที่คาง พลางพึมพำกับตัวเอง “จู่ ๆ ปราณก็ปะทุขึ้น... หรือจะเป็นกายาพิเศษอะไรสักอย่าง?”
“องค์ชาย หรือจะเป็นการถ่ายทอดทางสายเลือดจากบรรพบุรุษ?”
“ไม่ใช่สิ ต่อให้ถ่ายทอดทางสายเลือด ก็น่าจะแสดงอาการตอนอายุราวสิบขวบ ไม่ใช่เพิ่งมาเป็นตอนอายุยี่สิบเอ็ด หรือว่าจะเป็นกายาปิดชีพจร?”