ในชั่วขณะนั้น ภาพลักษณ์ของเหล่าผู้มีความสามารถตามลำดับในสายตาหลัวหลินพังทลายลงหมดสิ้น
อีกทั้งเขายังจำได้ว่าโจวต้าจ้วง ผู้พิทักษ์หมู่บ้าน ดูเหมือนจะเป็นคนปัญญาอ่อน...
“ท่าไม่ดีแล้ว ผู้มีความสามารถตามลำดับดูไม่ได้ลึกลับอย่างที่คิดเลย”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลัวหลินก็เตรียมพร้อมจะเผ่นทันทีหากเห็นท่าไม่ดี
หลี่อู๋หยาพวกนั้นคงคิดแบบเดียวกัน ถึงได้ขับรถออฟโรดมาด้วยกระมัง?
มิน่าล่ะ ในรถออฟโรดถึงได้อัดแน่นไปด้วยเสบียงสารพัดอย่าง
แต่ก็เป็นเรื่องปกติ ทุกครั้งที่หมู่บ้านหลี่หมิงถูกปีศาจบุก ทุกคนรวมถึงหลัวหลินต่างเตรียมพร้อมจะหนีได้ทุกเมื่อ
ในอาคารสองข้างทางที่เงียบงันแห่งนี้ ผู้รอดชีวิตทุกคนคงเตรียมสัมภาระไว้พร้อมแล้ว และแอบจับตาดูสถานการณ์อยู่หลังประตูหรือหน้าต่าง
ใครก็ตามที่หนีช้าไปเพียงก้าวเดียว คงตายระหว่างทางไปนานแล้ว
หลัวหลินเปิดประตูรถ ถือธนูก้าวลงมาโดยไม่ปิดประตู แล้วหยุดยืนสำรวจสถานการณ์อยู่หน้ารถ
ห่านขาวตัวใหญ่ที่มีเด็กสาวขี่อยู่ไม่ได้พุ่งเข้าไป แต่สุนัขของเล่นสี่ตัวข้างกายเธอกลับพุ่งเข้าใส่ปีศาจโคลนเหลวสองตัวทันที
จ้าวเว่ยกั๋วขี่รถสามล้อ มือเหวี่ยงดาบปลายพู่แดง อาศัยจังหวะที่สุนัขของเล่นกำลังยื้อยุดกับปีศาจโคลนเหลว ฟันปีศาจโคลนเหลวตัวหนึ่งจนหัวขาด!
แต่ปีศาจไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้น โดยเฉพาะปีศาจโคลนเหลวที่ตัวนิ่มยวบเหมือนโคลน ต่อให้ฟันหัวขาดก็ยังไม่ตาย
ร่างของมันพยายามรวมเข้าด้วยกันเหมือนโคลน แต่ถูกสุนัขของเล่นสองตัวฉีกกระชากอย่างบ้าคลั่ง ไม่ถึงสิบวินาทีก็ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนสลายหายไป
ตอนนี้ซูจี้เยว่ เด็กสาวที่เดินละเมอ กำลังรับมือกับพี่หวังอีกตัวที่มีลูกธนูปักอยู่บนหัว