ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ปีศาจโคลนเหลวสามตัวที่แฝงตัวเข้ามาก็ถูกจ้าวเว่ยกั๋วกับพวกอีกสองคนและสุนัขทั้งสี่ตัวจัดการเรียบร้อย
หลัวหลินพบว่าความสามารถของสุนัขตุ๊กตาแต่ละตัวด้อยกว่าปีศาจลี้ลับ พวกมันมีหน้าที่หลักในการถ่วงเวลา ส่วนการโจมตีที่ได้ผลจริง ๆ ล้วนเป็นฝีมือของจ้าวเว่ยกั๋ว
เมื่อปีศาจลี้ลับหมดความสามารถในการเคลื่อนไหวชั่วคราว สุนัขตุ๊กตาก็จะฉีกร่างมันเป็นชิ้น ๆ
ซูจี้เยว่เองก็ช่วยถ่วงเวลาเช่นกัน หลัวหลินสงสัยว่าเธออาจทุบปีศาจโคลนเหลวให้แหลกได้ด้วยตัวคนเดียว แต่เพราะผลข้างเคียงจากลำดับความสามารถ เธอจึงไม่อาจแสดงพลังได้เต็มที่
ตลอดเหตุการณ์ หลัวหลินไม่ได้ลงมืออีก เมื่อเทียบกับปีศาจโคลนเหลวรูปร่างคล้ายมนุษย์แล้ว หมาปีศาจเงากลับเหมาะกับเขามากกว่า
“เฮ้อ~ ไปหาโจวต้าจ้วงกัน ระวังหน่อย ตัวใหญ่เอาเรื่อง!”
หลี่อู๋หยาขมวดคิ้ว พลางเรียกทุกคนให้มารวมตัวกัน
สุนัขตุ๊กตาทั้งสี่ตัวล้อมห่านขาวตัวใหญ่กับเด็กหญิงตัวน้อยไว้ พวกมันแยกเขี้ยวใส่ทิศทางที่โจวต้าจ้วงอยู่ ราวกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง
จ้าวเว่ยกั๋วนั่งอยู่บนรถสามล้อไฟฟ้าเพียงลำพัง มือหนึ่งขับรถ อีกมือกำดาบพู่แดงแน่น
ตั้งแต่เขาปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ หลัวหลินก็ยังไม่เห็นจ้าวเว่ยกั๋วลงจากรถเลย
ดูเหมือนความสามารถตามลำดับของเขาจะเกี่ยวข้องกับรถ
หรือไม่ก็เตรียมพร้อมหนีได้ทุกเมื่อ
แต่ภาพชายชราขี่รถสามล้อไฟฟ้าพลางกวัดแกว่งดาบสังหารปีศาจนั้น ดูประหลาดยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก
โฮก—
“ฉันจะตีแกให้ตาย!”
พร้อมเสียงฟ้าร้อง กำแพงด้านหนึ่งของบ้านอิฐหินของผู้พิทักษ์หมู่บ้านก็พังเป็นรูโหว่
ชายร่างกำยำที่เนื้อตัวมอมแมมกำลังคร่อมคนอีกคน แล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง