สี่เซียนเลือกนาย ล่าญี่ปุ่นร่ำรวยโอบกอดภรรยา

ตอนที่ 2 สืบทอดวิชา

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

อินจื้อผิงได้ยินดังนั้นก็วางใจ แล้วกลบหลุมศพจนเรียบร้อย ระหว่างลงมือ เขาก็ถามไปด้วยว่า “งูน้อย เธอชื่ออะไร? ทำไมเราถึงคุยกันรู้เรื่อง?”

“นายท่านดูดซับพิษของฉัน ส่วนฉันก็ดูดซับเลือดบริสุทธิ์ของนายท่าน พวกเราจึงสร้างความสัมพันธ์นายบ่าวขึ้นมาเอง ส่วนฉันชื่ออะไรน่ะเหรอ? เอ่อ... นายท่าน ฉันเหมือนจะไม่มีชื่อ คุณช่วยตั้งชื่อให้หน่อยสิ!”

“อืม! ก็ได้ เห็นมีจุดแดงบนหัว งั้นเรียกเธอว่า ฝ่าไห่ แล้วกัน!”

“ไม่เอา ไม่เอา ฟังไม่เพราะเลย!”

“แค่ก ๆ! คือว่า อาวุธวิเศษในมือฝ่าไห่เป็นของประทานจากพระยูไล เรียกว่า บาตรทองคำมหาจักรวาล บาตรทองคำนี้เอาไว้จับงูน้อยโดยเฉพาะ งั้นเรียกเธอว่า ชามใบใหญ่ ดีไหม?”

“ไม่เอา ไม่เอา ฟังไม่เพราะเลย! นายท่านนี่น่ารำคาญจริง ๆ!”

“เอ่อ! งั้นเรียกเธอว่า งูดิน ดีไหม? ชื่อนี้ติดดินดี!”

“โธ่! นายท่านนี่น่ารำคาญที่สุดเลย ฉันตั้งเองก็ได้! ฉันเป็นลูกหลานของฉางเซียน หนึ่งในสี่เซียนผู้ยิ่งใหญ่นะ ในเมื่อพวกเรารับนายเป็นเจ้าของผ่านหยกดำชิ้นนี้ งั้นฉันก็จะชื่อฉางอวี้ นายท่านเรียกฉันว่าเสี่ยวอวี้ก็ได้”

“ในเมื่อรับนายเป็นเจ้าของผ่านหยกดำ แล้วทำไมไม่ชื่อฉางเฮยล่ะ!”

เสี่ยวอวี้ได้ยินแล้วก็หันหน้าหนีด้วยความโมโห ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ปากขยับอยู่สองสามที ดูจากรูปปากแล้วน่าจะกำลังชมเจ้านายอยู่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อินจื้อผิงก็กลบหลุมศพพ่อเสร็จในที่สุด เขาขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วพบว่าไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว ทั้งยังไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด จึงถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวเฮย... เอ่อ เสี่ยวอวี้ ทำไมฉันทำงานตั้งนานแล้วยังไม่รู้สึกเหนื่อยเลย?”

“เพราะนายท่านดูดซับพลังจากหยกดำชิ้นนั้นเข้าไป หยกดำชิ้นนี้ไม่ใช่หยกธรรมดา นายท่านใช้จิตควบคุมให้มันหลอมรวมเข้ากับร่างกายได้ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวทำหายแล้ว”

“มันยังเป็นสมบัติมิติด้วย แค่นายท่านยื่นมือไปสัมผัสก็เก็บสิ่งของเข้าไปได้ อีกทั้งหยกดำชิ้นนี้ยังเป็นเครื่องหมายเพียงชิ้นเดียวที่ใช้บัญชาการเซียนทั้งสี่ได้ ทุกครั้งที่นายท่านทำให้หู หวง ฉาง ไป๋ ยอมรับเป็นเจ้าของ ก็จะได้รับความสามารถอย่างหนึ่ง อย่างที่ฉันมอบให้นายท่านก็คือพิษ”

อินจื้อผิงได้ยินแล้วคิดในใจว่า “ความสามารถ? มิติ? มหัศจรรย์ขนาดนี้เลยเหรอ? ถ้ายุคนี้มีมิติเก็บของได้สักแห่ง ก็เหมือนมีตัวช่วยจากสวรรค์เลยนะ!”

เขาจึงขยับความคิดเล็กน้อย หยกดำก็หายวับไปจริง ๆ

เขานึกในใจว่า “เข้าไปในมิติ”

“หืม? ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลยนี่?”

“นายท่าน ตอนนี้มิติยังรับสิ่งมีชีวิตเข้าไปไม่ได้ นายท่านเองก็เข้าไปไม่ได้เหมือนกัน”

อินจื้อผิงได้ยินดังนั้นจึงนึกในใจอีกครั้งว่า ‘ตรวจดูมิติ’ ทันใดนั้น ภายในหัวก็ปรากฏภาพมิติทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าตู้เย็น เขาคิดว่า “มิตินี้ใหญ่ชะมัด! กะด้วยสายตาน่าจะประมาณ 1 ลูกบาศก์เมตร”

ในมิติมีขวดหยกสองใบกับหยกขาวชิ้นหนึ่งที่ดูราวกับไขมันแพะ อินจื้อผิงขยับความคิด หยกขาวก็ปรากฏขึ้นในมือ

“เสี่ยวอวี้ ดูหน่อยสิว่าหยกชิ้นนี้เอาไว้ทำอะไร?”

เสี่ยวอวี้เหลือบมองแล้วรีบตอบว่า “นายท่าน นี่คือแผ่นหยกสืบทอดวิชา รีบหยดเลือดลงไปดูสิคะ”

อินจื้อผิงใช้ปลายนิ้วที่ยังไม่หายดีบีบเลือดออกมาหยดหนึ่ง หยดลงบนแผ่นหยก จากนั้นข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง เพราะข้อมูลมีมากเกินไป อินจื้อผิงจึงหมดสติไปทันทีที่มันถ่ายทอดเข้ามา

ในความฝัน อินจื้อผิงเหมือนได้ดูหนังเรื่องหนึ่ง ตัวเอกมีเพียงคนเดียว นั่นคือปรมาจารย์กัวซวี่ เขาเคยออกท่องยุทธภพอยู่ 20 ปี คอยตรวจรักษาชาวบ้านโดยไม่คิดเงิน หากพบเด็กที่มีแววก็จะถ่ายทอดวิชาแพทย์และวรยุทธ์ให้ แม้แต่วิชาอาคมและอัสนีธรรมซึ่งเป็นวิชาชั้นสูงก็สอนให้ด้วย ปรมาจารย์กัวเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่แปดของสำนักเทียนชิง ในแผ่นหยกบันทึกสิ่งที่เขาเรียนรู้มาตลอดชีวิตเอาไว้

สิ่งที่อินจื้อผิงชอบที่สุดในแผ่นหยกสืบทอดวิชาคือเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรจื้อหรานจิง และวิชาเสริมความแข็งแกร่งไท่จี๋ฉวน ต้องรู้ว่าความยอดเยี่ยมของแผ่นหยกสืบทอดวิชาคือ มันประทับความรู้ทั้งหมดที่ปรมาจารย์กัวเรียนรู้มาทั้งชีวิตลงในสมองของอินจื้อผิง ราวกับว่าเขาได้ประสบเรื่องราวเหล่านั้นด้วยตัวเอง

นั่นหมายความว่าอินจื้อผิงเรียนรู้ประสบการณ์บำเพ็ญเพียรตลอดร้อยปีของปรมาจารย์กัวได้ครบถ้วนภายในวันเดียว และยังได้รับการถ่ายทอดวิชาทั้งหมดจากปรมาจารย์กัว จนกลายเป็นศิษย์ของท่านโดยปริยาย การเรียกท่านว่าอาจารย์ย่อมเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่เคล็ดวิชาจื้อหรานจิงนี่สิทำให้อินจื้อผิงปวดหัว เพราะโลกใบนี้ไม่มีพลังวิญญาณให้ใช้!

ช่างเถอะ ตามความทรงจำของอาจารย์ ในขวดกระเบื้องเล็กสองใบมีโอสถชำระไขกระดูก 10 เม็ด และโอสถหลอมกระดูก 10 เม็ด กินเข้าไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เขาเปิดขวดโอสถชำระไขกระดูก เทยาสีดำเม็ดหนึ่งขนาดเท่าเมล็ดข้าวโพดออกมา ดมแล้วไม่มีกลิ่นอะไร จึงโยนเข้าปาก ยังไม่ทันเคี้ยวก็ละลายกลายเป็นของเหลว

ต่อมา ร่างกายก็เริ่มขับสิ่งสกปรกที่มีกลิ่นเหม็นออกมา เขาจึงรีบวิ่งไปยังลำธารสายเล็กที่ใกล้ที่สุด แล้วพุ่งตัวลงไป จนผ่านไปสองชั่วโมง ร่างกายจึงกลับมาเป็นปกติ

เขายืนอยู่ในน้ำแล้วกินโอสถหลอมกระดูกอีกเม็ด ยานี้ก็ละลายในปากเช่นกัน แต่หลังกินเข้าไป นอกจากรู้สึกอุ่นไปทั้งตัวแล้วก็ไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

อินจื้อผิงกระโดดพรวดเดียวพ้นลำธารลึก 2 เมตร ลงพื้นริมฝั่งอย่างแผ่วเบา จากนั้นรำไท่จี๋ฉวนแท้หนึ่งชุดบนฝั่ง แล้วเก็บกิ่งไม้ขึ้นมารำกระบี่ไท่จี๋อีกชุด เมื่อหยุดลง ใบหน้าก็ไม่แดง หัวใจก็ไม่เต้นแรง แม้แต่สายตาและการได้ยินก็เหนือกว่าคนทั่วไปถึงสองเท่า

ไท่จี๋ชุดนี้ดูไร้ความงามโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ท่วงท่าช้า ๆ แบบที่ลุงป้าน้าอาในสวนสาธารณะฝึกกัน หากแต่แข็งแกร่งแฝงความอ่อนโยน ทั้งยังระเบิดพลังได้อย่างรุนแรง

“เสี่ยวอวี้ ตอนนี้พลังต่อสู้ของฉันอยู่ระดับไหน?”

“ตอนนี้นายท่านมีพลังระดับปรมาจารย์ เพราะนายท่านได้รับการถ่ายทอดวิชาจากปรมาจารย์กัวก่อนเหินสู่สวรรค์ ความเข้าใจในจิตและเคล็ดวิชาของนายท่านจึงไม่ต่างจากเซียนสวรรค์ ขอเพียงฝึกร่างกายจนถึงจุดวิกฤต ก็จะยกระดับขึ้นได้โดยไม่มีอุปสรรคค่ะ”

“แล้วในโลกนี้มีคนที่ฝีมือระดับเดียวกับฉันไหม?”

“นายท่าน โลกนี้ไม่มีพลังวิญญาณ ทุกคนจึงฝึกได้แค่วิชาหลอมกายธรรมดา เช่น ปาจี๋ฉวน ปากว้าจ่าง ถานถุ่ย ซิงอี้ฉวน อะไรทำนองนั้น อย่างมากก็ฝึกได้ถึงขั้นแรงแฝง และยังใช้พลังไม่เป็นด้วยค่ะ”

“ระดับพลังต่อสู้แบ่งเป็น นักสู้ แรงชัด แรงแฝง แปรพลัง ปรมาจารย์ และปรมาจารย์ใหญ่”

“จื้อหรานจิงที่นายท่านฝึกเป็นวิชาเต๋า ระดับการบำเพ็ญในโลกมนุษย์แบ่งเป็น

ขั้นสร้างฐาน: ปรับสมดุลกายใจ เติมแก่นพลังและลมปราณ เปิดเส้นลมปราณตูและเริ่น ขัดเกลาพื้นฐานและทำให้รากฐานมั่นคง

ขั้นหลอมแก่น: เปลี่ยนพลังลมปราณที่ได้มาภายหลังให้เป็นพลังดั้งเดิมแต่กำเนิด หลอมรวมเป็นต้นกำเนิดโอสถ ปราศจากโรคภัย อายุยืนยาว และบรรลุฐานะเซียนมนุษย์

ขั้นแปรจิต: รวมพลังลมปราณกับจิตวิญญาณให้เป็นหนึ่ง ครรภ์โอสถก่อตัวในตันเถียน พลังทั้งห้าหวนสู่ต้นกำเนิด อายุยืนเป็นอมตะ เริ่มมีอิทธิฤทธิ์ และบรรลุฐานะเซียนปฐพี

ขั้นหลอมจิต: รวมจิตวิญญาณไว้ในตันเถียน สำแดงหยางเสิน จิตดั้งเดิมออกจากกายท่องไปทั่วฟ้าดิน ละทิ้งสังขารบรรลุเซียน และได้ฐานะเซียนเทพ

ขั้นหลอมรวมวิถี: ทลายความว่างเปล่า หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมหาวิถี กายและจิตล้วนสมบูรณ์ เป็นอมตะชั่วนิรันดร์ และบรรลุฐานะเซียนสวรรค์

“นักสู้ระดับปรมาจารย์เทียบได้กับขั้นสร้างฐานของวิชาเต๋า ส่วนปรมาจารย์ใหญ่เทียบได้กับขั้นหลอมแก่น นายท่านตอนนี้ยังอยู่แค่ระดับเริ่มต้นของวิชาเต๋าค่ะ”

อารมณ์ที่กำลังดีของเขาถูกเสี่ยวอวี้สาดน้ำเย็นใส่จนหดหู่ไปหมด

“เสี่ยวอวี้ เรื่องฝึกวิชาเอาไว้ก่อนเถอะ ฉันต้องไปแก้แค้นก่อน เธอจะเข้าไปอยู่ในกระเป๋าฉัน หรือจะเอายังไง?”

“นายท่าน ฉันเกาะอยู่บนตัวนายท่านได้ค่ะ พอหลอมรวมเป็นหนึ่งกับนายท่านแล้ว ฉันก็ไม่ต้องกินอาหาร แต่ถ้าแยกจากร่างนายท่าน ฉันก็ต้องกินเหมือนงูทั่วไป”

“อ้อ! งั้นก็มาเกาะเลย”

เสี่ยวอวี้ได้ยินดังนั้นก็แปลงเป็นเงาพร่าแล้วเกาะอยู่บนแขนของอินจื้อผิง ลวดลายงูน้อยดูสมจริงราวกับรอยสัก

เขาลูบรอยสักดูแล้วไม่รู้สึกอะไร แต่สองมือกลับเริ่มบวมขึ้นมาอีก อินจื้อผิงจึงเข้าใจว่า ที่แท้ต้องให้เสี่ยวอวี้เกาะอยู่บนตัวก่อน ถึงจะได้พิษมา

จากนั้นเขาก็มุ่งหน้ากลับบ้าน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป