เตรียมหม้อไฟแบบแบ่งสองช่องไว้แล้ว ไม่ต้องฝากสมองไว้ที่ไหนทั้งนั้น ลุยกันเลย ฮึ ๆ ๆ…
ท่ามกลางไร่ข้าวโพดเขียวชอุ่มแห่งหนึ่ง…
อินจื้อผิงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา…
“อ้าว…! นี่มันที่ไหนวะเนี่ย? ฉันไม่ได้จ่ายตั้งห้าพันจองห้องเตียงน้ำไว้หรอกเหรอ? ทำไมถึงมาโผล่ในไร่ข้าวโพดแทนล่ะ? โรงแรมหรูสมัยนี้ลงทุนกันขนาดนี้เลยหรือไง? ห้องคู่รักเปลี่ยนเป็นฉากจริงแล้วเหรอ? ตั้งใจสร้างบรรยากาศให้ลูกค้ารู้สึกตื่นเต้นเหมือนแอบมีชู้หรือไง…?”
อินจื้อผิงเพิ่งคิดจะลุกขึ้น ภาพความทรงจำชุดหนึ่งก็พลันหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
ที่แท้ อินจื้อผิงมาจากโลกในปี 2030 ชาติก่อนเป็นลูกเศรษฐีที่เที่ยวเตร่ไปทั่วโลกอยู่ทุกวัน เคยสาบานว่าจะลองคบสาวงามทั่วหล้า เดินผ่านหมู่บุปผานับพันโดยไม่เด็ดใบไม้สักใบ จะมัวสนใจต้นไม้ต้นเดียวจนมองข้ามป่าทั้งผืนไม่ได้
แล้วเป็นไงล่ะ! อายุยังน้อยก็ไปตายคาอกผู้หญิง เฮ้อ! วิธีตายแบบนี้ออกจะอุกอาจเกินไปหน่อยจริง ๆ
เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่ในโลกคู่ขนานปี 1941 มีชื่อแซ่เดียวกับเขา ตอนนี้อายุ 14 ปี พ่อแม่ถูกทหารญี่ปุ่นที่เข้ามากวาดต้อนเสบียงในหมู่บ้านเมื่อไม่นานมานี้ฆ่าอย่างโหดเหี้ยม หลังทหารญี่ปุ่นจากไป คนทั้งหมู่บ้านก็คิดจะยึดบ้านของครอบครัวเขา
เมื่อวาน ลูกชายผู้ใหญ่บ้านรวบรวมพวกนักเลงกลุ่มหนึ่งมาจับเขา บีบให้เซ็นสัญญาขายบ้าน
อินจื้อผิงสองหมัดยากจะต้านสี่มือ จึงทำได้เพียงหลบหนีไปซ่อนตัวในไร่ข้าวโพด พอวิ่งต่อไม่ไหวก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น
พักอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็หายเหนื่อย แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มก้น เขายกก้นขึ้นแล้วก้มมอง เชี่ย! งูดิน…?
ยังไม่ทันได้ร้องตกใจ ก็ถูกงูดินกัดเข้าที่…แค่ก ๆ! ตำแหน่งมันชวนกระอักกระอ่วนไปหน่อย! (งูดินเป็นงูพิษเฉพาะถิ่นทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่างูเขี้ยวพับหางสั้น หรือเรียกอีกชื่อว่างูเขี้ยวพับอุซซูรี หากถูกงูดินกัด ต้องรีบฉีดเซรุ่มแก้พิษภายใน 6 ชั่วโมง (ถ้าถูกงูพิษกัดแล้วยังไม่รู้ว่าเป็นงูชนิดไหน จำไว้ให้ดีว่าต้องจับมันไว้ให้ได้ ในเมื่อถูกกัดแล้วจะกลัวมันไปทำไม โดนกัดเพิ่มอีกสักสองสามครั้งก็ไม่เป็นไร เพราะงูแต่ละชนิดใช้เซรุ่มต่างกัน พอหมอเห็นงูก็ไม่ต้องตรวจให้เสียเวลา หยิบเซรุ่มที่ตรงกับชนิดของงูมาใช้ได้เลย แบบนี้จะช่วยยื้อเวลาให้คุณรอดชีวิต))
จากนั้นพลังงานมหาศาลสายหนึ่งก็ไหลจากตำแหน่งที่ถูกกัดไปทั่วร่าง เนื่องจากร่างเดิมอ่อนแอเกินไป สมองจึงถูกพลังงานทำลายโดยตรง
แล้วตัวเขาจากปี 2030 ก็เข้ามายึดร่างแทน!
หลังเรียบเรียงความทรงจำได้แล้ว อินจื้อผิงก็คิดว่า “คนอื่นทะลุมิติมักได้พรพิเศษติดตัวมา ฉันคงไม่ใช่พวกดวงซวยหรอกนะ!”
“ระบบ? ภูต? ฟาร์ม? สาวมือขวา…”
เขาลองเรียกทีละอย่าง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เมื่อมองมือทั้งสองข้างก็คิดว่า “ฉันไม่มีพรพิเศษติดตัวจริง ๆ เหรอ? งั้นจะเล่นบ้าอะไรได้ล่ะ! ในยุคสงครามแบบนี้ ฉันคงถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากแน่!”
แต่จู่ ๆ อินจื้อผิงก็สังเกตเห็นว่าทำไมมือทั้งสองข้างถึงเป็นสีเขียว? หรือว่ายังอยู่ในสภาพถูกพิษหลังโดนงูดินกัด?
อินจื้อผิงนึกถึงงูตัวที่กัดเขา ลำตัวเหมือนงูดินทุกอย่าง ต่างกันแค่มีปุ่มนูนสีแดงบนหัว มันคืออะไรกัน? หรือกำลังจะกลายเป็นมังกรน้ำ?
ทันใดนั้น เขารู้สึกว่ามือทั้งสองข้างบวมตึง นิ้วเริ่มชา เขาหดกล้ามเนื้อแขนตามสัญชาตญาณ แต่แล้วก็เกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ปลายนิ้วทั้งสิบแยกออกเป็นรอยเล็ก ๆ รอยละเส้น จากนั้นลูกศรน้ำสีเขียวสิบสายก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วที่ตาเปล่าจับแทบไม่ทัน ทะลุก้านข้าวโพดหลายต้น ก่อนจะหยุดลงที่ก้านต้นหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไป 5 เมตร
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้อินจื้อผิงตะลึงจนอ้าปากค้าง บนก้านข้าวโพดที่เปื้อนของเหลวสีเขียวมีควันฉุนลอยขึ้น มันเหี่ยวเฉาลงต่อหน้าต่อตา ส่วนบริเวณที่ถูกเจาะก็ถูกกัดกร่อนจนค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้น
“เชี่ย นี่มันผงสลายศพหรือกรดซัลฟิวริก? ทำไมกัดกร่อนรุนแรงขนาดนี้!”
อินจื้อผิงมองมือทั้งสองข้าง ตอนนี้ความรู้สึกบวมตึงและชาหายไปแล้ว
หลังทดลองอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดอินจื้อผิงก็เข้าใจ
เมื่อรวบรวมสมาธิ เขาก็ควบคุมพิษในมือได้ตามใจ พอปล่อยพิษออกจากมือจนหมด ความรู้สึกบวมตึงก็จะหายไป หากต้องการใช้พิษโจมตีคน แค่คิดก็สามารถยิงพิษออกจากนิ้วใดก็ได้ แต่ว่าเขายังไม่เข้าใจว่าจะสร้างพิษขึ้นมาได้อย่างไร
เมื่อครู่เขายิงพิษจากนิ้วทั้งสิบพร้อมกัน ทะลุก้านข้าวโพดไป 4 ต้น ก่อนจะหยุดอยู่ห่างออกไปราว 5 เมตร แต่ระยะยิงจริงน่าจะไกลได้ถึง 15 เมตร หากยิงหยดพิษจากนิ้วเดียว ระยะหวังผลอยู่ที่ 10 เมตร และยังควบคุมปริมาณพิษที่ยิงออกมาแต่ละครั้งได้ด้วย
ทันใดนั้น! อินจื้อผิงก็เกิดสัมผัสบางอย่างขึ้นในสมอง แต่ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เขาลุกขึ้นเดินตามสัมผัสนั้นไป
เดินไปได้ราว 1 กิโลเมตร อินจื้อผิงก็เริ่มรู้สึกคุ้นเคย เพราะเส้นทางนี้มุ่งไปยังหลุมศพของพ่อแม่ เขาเดินต่อไปอีก 200 เมตร ก็พ้นจากไร่ข้าวโพดและมาถึงเนินเขา เบื้องล่างคือหลุมศพสองหลุมของพ่อแม่ แม้จะเป็นพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิม แต่อิทธิพลจากร่างนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเศร้าขึ้นมาจากใจ
เขาคุกเข่าหน้าหลุมศพ โขกศีรษะสามครั้ง แล้วหลับตาพึมพำในใจว่า “ไปอย่างสบายใจเถอะ ฉันจะจำไว้ว่าเอาเงินกระดาษไปไหว้พวกคุณทั้งสอง”
เมื่อลืมตาขึ้น อินจื้อผิงเห็นควันสีเขียวสายหนึ่งเลือนหายไปในอากาศ ความรู้สึกในใจก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ทว่าสัมผัสนั้นกลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ!
“หรือในหลุมศพของพ่อแม่จะมีอะไรอยู่?”
หลังครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจขุดหลุมศพดูให้รู้กันไป
อินจื้อผิงหาไม้ท่อนหนึ่งมาออกแรงอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เปิดโลงศพของพ่อเจ้าของร่างเดิมได้ พอเปิดโลง ขนลุกซู่ไปทั้งตัวทันที ไม่ใช่เพราะศพเน่าเปื่อยหรือกลิ่นเหม็นที่ลอยออกมา ตรงกันข้าม ศพของพ่อกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากก่อนฝังแม้แต่น้อย ไม่มีร่องรอยเน่าเปื่อยเลย
สิ่งที่ทำให้อินจื้อผิงประหลาดใจคือ ในโลงมีงูดินหลายสิบตัวกำลังเลื้อยขยุกขยิก
หนึ่งในนั้นมีจุดกลมสีแดงบนหัว หากจำไม่ผิด ก็คือตัวที่กัดเขา
งูตัวนั้นพยักหน้าให้เขา ก่อนจะเลื้อยไปตรงคอของพ่อ ใช้หัวดุนหยกสีดำที่พ่อสวมอยู่ให้หลุดออกมา
“อยากให้ฉันถอดหยกชิ้นนี้ออกมาเหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น งูเขี้ยวพับหางสั้นก็พยักหน้าอย่างกับเข้าใจภาษาคน
อินจื้อผิงยังไม่วางใจ จึงลองถามอีกครั้ง “ให้พวกตัวอื่นเลื้อยไปอยู่ตรงเท้าพ่อฉันสิ”
งูตัวนั้นแลบลิ้นแฉกไปทางงูเขี้ยวพับหางสั้นตัวอื่น ๆ พร้อมส่งเสียงซู่เบา ๆ แล้วเรื่องน่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น งูทุกตัวเลื้อยไปทางเท้าพ่อของเขา
ดูเหมือนงูตัวนี้จะฟังคำพูดของเขารู้เรื่องจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา อินจื้อผิงกลั้นหายใจแล้วปลดหยกสีดำชิ้นนั้นออกมา ทั้งที่วางทิ้งไว้บนพื้นก็ไม่มีใครคิดจะเก็บ
ชาติก่อน ปู่สามของเขาเป็นนักพรตหยินหยาง ตอนเด็ก ๆ มักสอนความรู้แปลก ๆ ให้เขา แม้เขาจะไม่เชื่อ แต่ความจำดีมาก ปู่สามพูดแค่ครั้งเดียวเขาก็จำได้ ว่าห้ามหายใจรดใบหน้าศพ ผู้ชายเป่าลมหยาง ผู้หญิงเป่าลมหยิน หากศพรวบรวมพลังหยินหยางครบก็จะกลายเป็นศพอาละวาด แต่ถ้าดูดซับพลังอย่างใดอย่างหนึ่งเพียงอย่างเดียวก็จะไม่ไปเกิดในปรโลก
ทันทีที่หยกเข้ามาอยู่ในมือ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน งูเขี้ยวพับหางสั้นหัวแดงตัวนั้นพุ่งเข้ามาราวสายฟ้า อินจื้อผิงรู้สึกเจ็บแปลบที่นิ้วซึ่งถือหยก พอก้มมองก็เห็นรูเลือดสองรูบนปลายนิ้ว เลือดไหลลงบนหยกและถูกดูดซึมหายไปอย่างรวดเร็ว
“นายท่าน ในที่สุดฉันก็รอคุณจนได้!” เสียงเด็กผู้หญิงวัยเจ็ดแปดขวบดังขึ้น
“ใคร…? ใครพูดน่ะ?”
อินจื้อผิงตกใจจนขนลุกชัน เหงื่อเย็นไหลโซมตัว ใครเจอแบบนี้ก็ทนไม่ไหวทั้งนั้น! ในโลงยังมีศพอยู่ด้วย! ถึงจะเป็นพ่อแท้ ๆ แต่จู่ ๆ มีเสียงพูดดังขึ้นมา ไม่ฉี่ราดก็นับว่าใจกล้าแล้ว
“นายท่าน ฉันคืองูที่อยู่ตรงหน้าคุณ บริเวณรอบ ๆ ในรัศมี 1 กิโลเมตรไม่มีใครอยู่เลย”
เมื่อได้ยินดังนั้น อินจื้อผิงก็มองซ้ายขวาหน้าหลัง พอแน่ใจว่าไม่มีใครแล้วจึงถามงูตัวนั้นว่า “คุณ…เป็นคุณที่พูดอยู่จริง ๆ เหรอ?”
งูตัวนั้นพยักหน้าแล้วตอบว่า “ใช่ ฉันเอง!”
“คุณพูดได้ยังไง?”
“นายท่าน ฉันพูดไม่ได้หรอก ฉันกำลังสื่อสารกับคุณผ่านจิตสำนึก! นายท่าน ฉันคิดว่าคุณควรฝังหลุมศพของเซียนก่อนนะ!”
“อ้อ! จริงด้วย เอ่อ…แล้วงูพวกนี้ล่ะ?”
“ไม่ต้องสนใจพวกมัน ที่ฝังศพพ่อแม่ของคุณเป็นสถานที่ล้ำค่าตามธรรมชาติ อีก 20 ปีที่นี่จะกลายเป็นเส้นชีพจรวิญญาณ เผ่าพันธุ์ของฉันจะคอยปกปักรักษาที่นี่ได้อย่างน้อย 200 ปี เพื่อป้องกันไม่ให้พลังภายนอกมาทำลาย”