ทั้งสามคนเห็นปืนก็มีสีหน้าหวาดกลัว เหล่าซานยิ่งตัวสั่นงันงกขณะทำตามคำสั่ง
อินจื้อผิงเตะเข้าไปทีหนึ่ง «แกไม่ได้กินข้าวมาหรือไง? มัดให้แน่นหน่อย!»
«นายท่าน ใจเย็นก่อนครับ ผมจะมัดให้แน่นเดี๋ยวนี้»
พอเห็นว่าสองคนนั้นถูกมัดใกล้เสร็จแล้ว อินจื้อผิงก็ฟันเหล่าซานตายทันที หมอนั่นกุมอกซ้าย ร่างสั่นกระตุกไม่หยุด
«เสี่ยวอวี้ ไปหาดูว่าพวกมันซ่อนเงินไว้ที่ไหน แล้วก็จูบสองคนนั้นคนละทีด้วย»
«ได้ค่ะ นายท่าน»
ทั้งคู่สื่อสารกันทางจิตโดยไม่ต้องออกเสียง ส่วนโจรล้วงกระเป๋าสองคนนั้นยังไม่รู้เรื่องอะไร ได้แต่มองคนตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว ก่อนเสี่ยวอวี้จะเข้าไปจูบพวกเขาคนละทีอย่างแนบเนียน
«นายท่าน มีเงินอยู่บนคานหลังคาเท่านั้น ที่เหลืออยู่กับตัวพวกมันค่ะ»
เมื่อได้คำตอบ อินจื้อผิงก็ค้นเงินจากตัวทั้งสามคนได้รวม 46 เหรียญเงิน บนคานหลังคายังมีเงินดอลลาร์สหรัฐอีก 300 เหรียญ
«ฮิ ๆ ได้กำไรมาอีกนิดหน่อย»
เขาโยนทั้งสามคนเข้าไปในเพิงฟาง แล้วกลับพบเนื้อหมักแห้งหนึ่งชิ้นกับปลาหลีตัวใหญ่หนัก 1 กิโลกรัมในครัว
อินจื้อผิงดีใจจนยิ้มไม่หุบ เขาตักน้ำมาขอดเกล็ดปลา ควักไส้แล้วบั้งเนื้อ จากนั้นลวกเนื้อหมักแห้ง ล้างให้สะอาดแล้วหั่นเป็นแผ่น ก่อไฟในเตา ฟืนในลานบ้านมีอยู่ไม่น้อย พอตั้งกระทะใส่น้ำมันได้ไม่นาน ก็ทำเนื้อหมักแห้งผัดกระเทียมบุบเสร็จหนึ่งจาน
บางคนคงสงสัยว่าไม่เคยกินเนื้อหมักแห้งผัดกระเทียมบุบใช่ไหม? ก็ช่วยไม่ได้ ในครัวกับพื้นที่มิติของอินจื้อผิงมีแค่กระเทียม พริกแห้ง ซีอิ๊ว และเกลือ นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
เขาทำปลาหลีตุ๋นแห้งอีกจาน แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อยไปพลางคิดไปพลาง «แถวตะวันออกเฉียงเหนือจัดการพวกญี่ปุ่นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นชาวบ้านจะเดือดร้อน เพราะที่นี่เป็นเขตที่พวกมันควบคุมจริง ๆ คงต้องลงใต้ แต่ก่อนจะไป ต้องจัดการเรื่องใหญ่สักรอบ»
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมืด อินจื้อผิงก็ตื่นจากฝัน ล้างหน้าแล้วออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ
ที่นี่อยู่ห่างจากหมู่บ้านตระกูลซูราว 20 กิโลเมตร เหตุผลที่เขาจะไปหมู่บ้านตระกูลซูนั้นง่ายมาก เพราะที่นั่นเป็นคลังอาวุธที่ใหญ่ที่สุดในเขตตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งญี่ปุ่นควบคุมอยู่
ขณะเดินไปได้สักพัก ไฟหน้ากับเสียงเครื่องยนต์รถก็ดังมาจากด้านหลัง อินจื้อผิงคิดว่าคราวนี้ไม่ต้องเดินแล้ว จึงซ่อนตัวอยู่ตรงทางแยก พอรถบรรทุกแล่นผ่าน เขาก็วิ่งตามแล้วกระโดดขึ้นท้ายรถทันที
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา แสงไฟก็ปรากฏอยู่ข้างหน้า อินจื้อผิงเดาว่าน่าจะถึงคลังอาวุธแล้ว จึงลงจากรถแล้วคลานไปใต้ท้องรถบรรทุก รถจอดหน้าประตูใหญ่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะขับเข้าไป น่าจะหยุดให้ตรวจเอกสาร
ไม่นานรถบรรทุกก็จอดในโรงรถ คนขับกับผู้ช่วยคนขับลงมาสองคน
«คุณมุโตะ ลำบากหน่อยนะ รีบกลับไปพักเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องขับรถไปขนเสบียงอีก!»
«ได้ ๆ คุณอุเอโนะ คุณก็รีบพักผ่อนเหมือนกัน»
ชาติที่แล้ว อินจื้อผิงอยากจีบสาวสวยทั่วโลก จึงอุตส่าห์เรียนภาษานกอินทรี ภาษาญี่ปุ่น ภาษารัสเซีย และภาษาเกาหลีมาจนได้ถึงสี่ภาษา
โดยเฉพาะภาษาญี่ปุ่นที่เขาชำนาญมาก พูดได้ว่าแม้ก่อนเรียนอย่างจริงจัง เขาก็พอรู้คำศัพท์อยู่ไม่น้อยแล้ว!
หลังชาวญี่ปุ่นสองคนนั้นเดินห่างออกไป อินจื้อผิงก็คลานออกมาจากใต้ท้องรถแล้วเดินสำรวจไปรอบ ๆ จนมาถึงห้องเล็ก ๆ ทางเหนือ เขาค่อย ๆ เปิดประตู กลิ่นเหงื่อ กลิ่นเท้า และกลิ่นเหล้าเข้มข้นก็พุ่งเข้าปะทะ
อินจื้อผิงยกมือปิดจมูกแล้วเดินเข้าไป ด้านในเรียบง่ายมาก มีเครื่องมือซ่อมอยู่ทั่วห้อง เตียงเล็ก ๆ ตั้งอยู่ด้านใน และมีชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งนอนหลับสนิท
อินจื้อผิงเดินเข้าไปบีบคออีกฝ่าย ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้น ชาวญี่ปุ่นคนนั้นจึงได้ไปพบเทพีอามาเทราสึ
เขาเปลี่ยนไปสวมเครื่องแบบทหารญี่ปุ่น รู้สึกว่าขนาดเล็กไปหน่อย แต่เครื่องแบบทหารค่อนข้างหลวม หากไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่ออก
เขาค่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังโกดัง ไฟสปอตไลต์สว่างจ้าบนหอสูงหมุนกวาดไปมา ทหารลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งเพิ่งเดินผ่าน อินจื้อผิงรีบกลิ้งไปยังเงามืดข้างกำแพงโกดัง คำนวณจังหวะการเดินตรวจของทหารกับการหมุนของสปอตไลต์ แล้วอาศัยความมืดลอบไปถึงประตูโกดัง มือแตะกลอนประตู แม่กุญแจเหล็กขนาดใหญ่ก็หายเข้าไปในพื้นที่มิติทันที เขาแง้มประตูเปิดเพียงช่องเล็ก ๆ แล้วลอดเข้าไป ก่อนรีบปิดประตู
เขาหยิบตะเกียงน้ำมันมีฝาครอบผ้าออกจากพื้นที่มิติมาจุดไฟ แล้วเอาเสื้อผ้าคลุมไว้ ป้องกันไม่ให้แสงสว่างเกินไปจนคนข้างนอกสังเกตเห็น
อาศัยแสงตะเกียงสลัว ๆ ในที่สุดเขาก็มองเห็นภาพรวม ภายในมีลังใบใหญ่เรียงแน่นเต็มไปหมด เขาเปิดลังที่อยู่ใกล้ที่สุดเบา ๆ แล้วพบว่าข้างในเป็นระเบิดมือแบบแตงโม รุ่น 97 เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เก็บเข้าไป 200 ลูก จากนั้นเปิดลังอื่นดู ส่วนใหญ่เป็นปืนเล็กยาวแบบ 38 มีเพียงไม่กี่ลังที่บรรจุปืนซุ่มยิงแบบ 97 กับปืนซุ่มยิงแบบ 99 ซึ่งติดกล้องขยายสี่เท่ามาด้วย
อินจื้อผิงหยิบปืนทั้งสามชนิดมาอย่างละกระบอก เนื่องจากปืนเล็กยาวแบบ 38 กับปืนซุ่มยิงแบบ 97 ใช้กระสุนชนิดเดียวกัน เขาจึงหยิบกระสุนไป 500 นัด
ส่วนกระสุนปืนซุ่มยิงแบบ 99 เขาหยิบไป 500 นัด เพราะเป็นกระสุนหายากจึงต้องเอาไปให้มากหน่อย
เขาไปสังเกตการณ์ตรงประตู คำนวณเวลาให้เรียบร้อยแล้วจึงมุ่งหน้าไปยังโกดังถัดไป โกดังที่สองเต็มไปด้วยปืนกลเบา ปืนกลหนัก และกระสุนหลากชนิด อินจื้อผิงโยนปืนเล็กยาวแบบ 38 ออกไป รวมทั้งกระสุนอีก 400 นัด จากนั้นเก็บปืนกลเบาแบบ 99 เข้าไปหนึ่งกระบอก พร้อมซองกระสุนบรรจุเต็ม 20 ซอง และกระสุนอีก 1,000 นัด
พอมาถึงโกดังที่สาม ดวงตาของอินจื้อผิงก็เป็นประกาย เพราะที่นี่มีทั้งเครื่องยิงลูกระเบิด ปืนครกเบา ปืนครกหนัก และกระสุน เขาหยิบเครื่องยิงลูกระเบิดแบบ 89 ขนาดกะทัดรัดไปเพียงหนึ่งกระบอก พร้อมลูกระเบิดขนาดเล็ก 50 ลูก เดิมทีอยากเอาไปมากกว่านี้ แต่น่าเสียดายที่พื้นที่มิติเต็มแล้ว
ตอนนี้เขามีปืนซุ่มยิงสองกระบอกกับกระสุน 600 นัด ปืนกลเบาหนึ่งกระบอกกับกระสุน 1,000 นัด เครื่องยิงลูกระเบิดหนึ่งกระบอกกับลูกระเบิด 50 ลูก และปืนพกกล่องหนึ่งกระบอกกับกระสุน 300 นัด ส่วนหม้อ ชาม กะละมัง ตะเกียบ รวมถึงเสบียงอาหาร เขาโยนออกไปหมดแล้ว
โกดังที่สี่ทำให้อินจื้อผิงน้ำลายสอหนักกว่าเดิม เพราะข้างในเต็มไปด้วยกระสุนปืนใหญ่และวัตถุระเบิด เขาต่อชนวนยาว 10 เมตรเข้ากับระเบิดแท่งหนึ่งมัด ชนวนยาวหนึ่งเมตรใช้เวลาจุดไหม้ราว 1 นาที 40 วินาที ดังนั้นชนวนยาว 10 เมตรจะใช้เวลา 16 นาที 40 วินาที มีเวลาเหลือเฟือให้เขาหนี
พอจุดไฟแล้ว อินจื้อผิงก็รีบวิ่งออกจากโกดังและล็อกประตูอีกครั้ง จากนั้นไปที่โรงรถ สตาร์ตรถบรรทุกแล้วขับไปยังป้อมยาม แต่ถูกเรียกให้หยุด
«มาจากหน่วยไหน? ออกไปเวลานี้จะไปทำอะไร?»
อินจื้อผิงตอบด้วยสำเนียงตงจิงอย่างคล่องแคล่ว «คิดว่าผมอยากมาหรือไง? เพิ่งเข้าประจำการเองนะ! ลูกพี่ลูกน้องผมฝากเส้นสายให้ ผมเลยต้องไปขนเสบียงดี ๆ มาหนึ่งรถในเวลานี้ ถ้าทำผลงานได้ดีถึงจะมีข้ออ้างให้ช่วยดัน รอดูเถอะ พรุ่งนี้ทุกคนได้กินของดีแน่ ฮ่า ๆ!»
«โซเดสึเนะ! งั้นฉันจะรอ รีบไปรีบกลับล่ะ»
อินจื้อผิงเหยียบคันเร่ง รถบรรทุกพุ่งออกไปด้วยความเร็ว 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เยี่ยมจริง ๆ! แรงกระชากตอนเร่งนี่สุดยอดไปเลย เบาะก็แข็งโป๊ก พวงมาลัยหมุนเหมือนหมุนโม่ สะใจจริง ๆ เจ๋งมาก!
หลังขับห่างจากคลังอาวุธ อินจื้อผิงก็เหยียบคันเร่งมิด ผ่านไปสิบกว่านาที เสียงระเบิดรุนแรงก็ดังมาจากด้านหลัง ตามด้วยเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวอีกหลายครั้ง เปลวไฟพุ่งขึ้นฟ้าส่องสว่างทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน
เขาจอดรถไว้หน้าสมาคมโรนินแห่งหนึ่ง ลงจากรถไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในที่ลับตาคน แล้วมุ่งหน้าไปยังทางรถไฟ พอดีมีรถไฟขบวนหนึ่งแล่นไปทางตะวันตก อินจื้อผิงปีนขึ้นรถไฟแล้วกระโดดเข้าไป พอเข้าไปข้างในจึงรู้ว่าเป็นขบวนขนถ่านหิน
ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปนานแค่ไหน พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าฟ้าสว่างจ้าแล้ว หากรถไฟขบวนนี้วิ่งด้วยความเร็ว 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมงตลอดคืน ก็น่าจะออกจากเขตเหลียวเสิ่นมาแล้ว