สี่เซียนเลือกนาย ล่าญี่ปุ่นร่ำรวยโอบกอดภรรยา

ตอนที่ 4 ได้กำไรมาก้อนเล็ก

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

อินจื้อผิงหยิบปืนกล่องขึ้นมาพลิกดู ผู้ชายก็ชอบของแบบนี้กันทั้งนั้น! เขาเก็บปืนกล่องเข้าไปในมิติ จากนั้นขึ้นเตียงเตาแล้วเปิดตู้ใต้เตียง ค้นพบมีดสั้นเล่มหนึ่งที่ทหารญี่ปุ่นใช้ฆ่าตัวตาย กับกล่องไม้ใบใหญ่ เมื่อเปิดดู ข้างในมีเงินหยวนสองห่อกับกระสุนปืนกล่องราว 300 นัด (เงินหนึ่งห่อมี 100 หยวน)

“ฮ่า ๆๆ! คราวนี้รวยแล้ว”

เขาเก็บของมีค่าเข้าไปในมิติ เสี่ยวอวี้ปีนขึ้นมาบนไหล่ของอินจื้อผิงพอดี “นายท่าน ที่อื่นในบ้านหลังนี้ไม่มีเงินแล้วค่ะ”

“งั้นก็ไม่ต้องหาแล้ว”

เขาตบแก้มเด็กสาวสองที

เด็กสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นคนแปลกหน้าที่ปิดหน้าตรงหน้า ก็กำลังจะร้อง แต่ถูกอินจื้อผิงเอามือปิดปากไว้ก่อน

“อย่าร้อง เดี๋ยวฉันจะฆ่าเฮยเหล่าปา เธอขนเสบียงทั้งหมดที่นี่ไป แล้วหาผู้ชายดี ๆ ใช้ชีวิตด้วยกัน เข้าใจแล้วก็พยักหน้า”

เห็นเด็กสาวพยักหน้า อินจื้อผิงจึงปล่อยมือ

“คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”

“ฉันแค่ผ่านมา ได้ยินว่าไอ้หมอนี่ฉุดผู้หญิงมาแล้วยังสมคบกับทหารญี่ปุ่น เลยจัดการมันให้ หวังว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเดือดร้อนถึงชีวิต”

“ฉัน...ฉันคงไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ฉันกลับบ้านเดิม พอมืดค่ำถึงกลับมา ไม่มีใครเห็นฉัน หลังจากออกไปแล้ว ถ้ามีคนถาม ฉันก็จะบอกว่าอยู่บ้านเดิม ไม่รู้เรื่องทางนี้ค่ะ”

อินจื้อผิงแก้มัดให้เด็กสาว แล้วหยิบเงินหยวนสิบเหรียญใส่มือเธอ “เงินนี่อย่าให้ครอบครัวเลย เว้นแต่พวกเขาจะดีกับเธอจริง ๆ เอาละ รีบไปเถอะ!”

“ขะ...ขอบคุณค่ะ...”

หลังจากเด็กสาวอุ้มเสบียงหนัก 50 ชั่งออกจากครัวไปแล้ว อินจื้อผิงก็ตบปลุกเฮยเหล่าปา ก่อนจะใช้มีดฟันเขาตาย

เขาดับตะเกียงน้ำมันแล้วออกมานอกกำแพง เห็นเงาคนไกล ๆ แบกกระสอบเดินโซเซ อินจื้อผิงจึงตามไปแล้วรับกระสอบมา

หญิงสาวสะดุ้งตกใจ

“บ้านเธออยู่ไหน? ฉันช่วยแบกไปส่ง แบบนี้ช้าเกินไป เดี๋ยวคนก็เห็นหรอก”

“ขอบคุณค่ะ บ้านฉันอยู่หมู่บ้านตระกูลหวัง ห่างไป 20 ลี้”

“เดินนำไป เร็วเข้า”

อินจื้อผิงแบกแป้งธัญพืชรวมหนัก 50 ชั่ง เดินฉับ ๆ ราวกับไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก

ผ่านไปชั่วโมงครึ่ง หญิงสาวหอบจนต้องหยุดอยู่หน้าลานบ้านเล็ก ๆ “พี่ชาย บ้านฉันอยู่ที่นี่ค่ะ”

อินจื้อผิงวางเสบียงลงกับพื้น “ถึงบ้านแล้วก็ยกเข้าไปเองนะ ไว้มีวาสนาคงได้พบกันอีก!”

เขากำลังจะหันหลังจากไป แต่เด็กสาวเรียกไว้

“พี่ชาย คุณ...ให้ฉันดูหน้าคุณได้ไหมคะ? แล้วก็ชื่อของคุณด้วย”

อินจื้อผิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ให้ดูหน้าก็คงไม่เป็นไร จึงถอดผ้าปิดหน้าออกแล้วบอกว่า “ฉันชื่ออินจื้อผิง”

อาศัยแสงจันทร์ ในที่สุดเด็กสาวก็มองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่คราบเหลืองตรงมุมปากยังไม่จางดี สูง 170 เซนติเมตร เครื่องหน้าคมชัดได้รูป ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น

“ขอบคุณค่ะพี่ชาย ฉันชื่อหวังซิ่วจือ”

อินจื้อผิงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร แล้วหันหลังจากไป

ไม่ไปก็ไม่ได้ เด็กสาวคนนี้สวยเกินไป อินจื้อผิงกลัวว่าถ้าเผลออยู่ต่อ ภารกิจใหญ่ที่เขาหมายจะกวาดล้างศัตรูทั่วสารทิศคงต้องสะดุด

เมื่อกลับถึงโรงเตี๊ยมในตัวเมือง เขากระดกน้ำสองอึก แล้วกระโจนเข้าไปในผ้าห่มอุ่น ๆ

“เสี่ยวอวี้ ฉันจำได้ว่าเธอบอกว่าเป็นลูกหลานของฉางเซียน หนึ่งในเซียนทั้งสี่ แล้วอีกสามตนเป็นใคร?”

“นายท่าน เซียนทั้งสี่ของเราคือหู หวง ฉาง ไป๋ หูคือสุนัขจิ้งจอก หวงคือเพียงพอน ส่วนไป๋คือเม่นค่ะ”

“แล้วแต่ละตนมีนายของตัวเองไหม?”

“ไม่มีค่ะนายท่าน นายของพวกเขามีได้แค่คุณ เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ถ้าเราอยู่ห่างจากอีกสามตนไม่เกิน 10 กิโลเมตร ฉันจะดมกลิ่นพวกเขาได้ค่ะ”

“ทำไมเธอถึงดมกลิ่นพวกเขาได้?”

“นายท่าน พวกเขาจะทำเครื่องหมายไว้ในถิ่นที่ตัวเองอาศัยอยู่ โดยปกติรัศมีของเครื่องหมายจะออกไปประมาณ 10 กิโลเมตร มีพวกเราหลายตนที่สัมผัสถึงกันได้เมื่ออยู่ในระยะหนึ่งค่ะ”

“ฉันยังไม่รู้เลยว่าพวกเธอมีความสามารถกับพลังแบบไหนบ้าง เล่าให้ฟังละเอียด ๆ ได้ไหม?”

“ได้ค่ะนายท่าน สัตว์วิญญาณทั้งสี่ของเราคือสุนัขจิ้งจอก เพียงพอน งู และเม่นค่ะ”

“สุนัขจิ้งจอกอยู่ขั้นหลอมแก่นระยะต้น เป็นผู้นำในหมู่สัตว์วิญญาณทั้งสี่ เป็นเทพประธานแท่นพิธีออกม้า มีความสามารถพยากรณ์โชคดีร้าย มองทะลุจิตใจคน รักษาโรคปัดเป่าเคราะห์ เพิ่มสติปัญญาเสริมโชควาสนา และคุ้มครองบ้านเรือนค่ะ”

“เพียงพอนอยู่ขั้นสร้างฐานระยะปลาย ว่องไวปราดเปรียว เคลื่อนย้ายทรัพย์สิน ทำให้คนหลงกล ดูดวงและถามเรื่องราว มันเป็นตนที่ร่าเริงที่สุดและชอบก่อเรื่องที่สุดในบรรดาเซียนทั้งสี่ ทั้งยังผูกใจเจ็บเป็นพิเศษ เชี่ยวชาญงานข่าวกรอง ควบคุมหนูให้ช่วยรวบรวมและส่งข่าวได้ค่ะ”

“ส่วนงูก็คือฉันค่ะ! ฉันอยู่ขั้นหลอมแก่นระยะต้น มีพลังต่อสู้สูง ขจัดสิ่งชั่วร้าย รักษาบาดแผลภายนอก โดยเฉพาะโรคเกี่ยวกับกระดูก ทั้งยังคุ้มครองเส้นพลังใต้พิภพและต่อกรกับวิญญาณร้ายได้ค่ะ”

“เม่นอยู่ขั้นสร้างฐานระยะปลาย รักษาโรคได้เหมือนกัน โดยเฉพาะโรคสตรีกับโรคเด็ก เชี่ยวชาญที่สุด ขับไล่สิ่งชั่วร้ายหลบเลี่ยงเคราะห์ร้าย ประทานยา และคุ้มครองครอบครัว ต่อไปถ้าเจอเซียนไป๋ก็โยนไว้ที่บ้านได้เลย ในบรรดาเซียนทั้งสี่ ฝีมือรักษาโรค ปรุงยาและหลอมโอสถของเขาเก่งที่สุด โรคที่มันรักษาไม่ได้ หมอคนอื่นในโลกมนุษย์ก็อย่าหวังเลยค่ะ”

“ฉันเพิ่งสังเกตว่าพวกเธอมีจุดร่วมกันอย่างหนึ่ง ทุกตนรู้วิชาแพทย์จีน”

“ใช่ค่ะ เพราะพวกเราสืบสายมาจากสำนักเต๋าของกัวโส่วเจิน สำนักเต๋าเชี่ยวชาญการสร้างวิชา เช่น ไท่จี๋ฉวน ปาต้วนจิ่น และอู่ฉินซี่ ทั้งช่วยเสริมสร้างร่างกายและบ่มเพาะจิตใจ

การบำเพ็ญตานภายใน: ฝึกฝนพลังแก่นและลมปราณเพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ บำเพ็ญทั้งภายในและภายนอก

วิชาแพทย์จีน: นักพรตอย่างเก๋อและเถาต่างเชี่ยวชาญการแพทย์

ยันต์และอัสนี: สำนักเต๋าเชี่ยวชาญการเขียนยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้าย และประกอบพิธีอธิษฐานขอพร

ศาสตร์พยากรณ์: มีวิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยและการทำนายชะตา ใช้พยากรณ์โชคดีร้ายและวางผังจัดค่ายกล

ระบบห้าศาสตร์: ประกอบด้วยภูเขา การแพทย์ ชะตา โหงวเฮ้ง และการพยากรณ์ เป็นคำเรียกรวมของศาสตร์ประยุกต์ดั้งเดิมค่ะ”

“พระเจ้า! พวกเธอเก่งเกินไปแล้วมั้ง!”

“นายท่าน ไม่ต้องตกใจค่ะ คุณได้รับสืบทอดวิชาจากปรมาจารย์กัวแล้ว สิ่งที่ท่านผู้เฒ่าทำได้ยังมีอีกมาก รอมีเวลาค่อยเรียบเรียงความทรงจำจากการสืบทอดดู แล้วคุณก็จะรู้เองค่ะ!”

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ วันรุ่งขึ้นฟ้ายังสางไม่เต็มที่ อินจื้อผิงก็นั่งอยู่บนรถไฟที่มุ่งหน้าไปยังเมืองเสิ่นแล้ว ระหว่างทางเขาถูกนักล้วงกระเป๋ากรีดกระเป๋าเสื้อผ้า เสื้อผ้าไม่ได้มีราคาอะไร ของทุกอย่างเก็บไว้ในมิติหมด อินจื้อผิงจึงขี้เกียจจัดการกับหมอนั่นไปก่อน

หลังนั่งรถมาครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็ถึงปลายทาง เมื่อลงจากรถ อินจื้อผิงก็ตามนักล้วงกระเป๋าคนนั้นไปทันที ล้อเล่นหรือไง เสื้อผ้าของเขาถึงจะไม่มีราคา แต่เป็นของที่มีชิ้นเดียวในโลก ต้องชดใช้เงินมา!

เขาตามนักล้วงกระเป๋าไปจนถึงลานบ้านเล็ก ๆ ในตรอกแห่งหนึ่ง อินจื้อผิงกวาดตามองรอบ ๆ เห็นว่าบ้านแถวนั้นเป็นบ้านร้างทั้งหมด จึงออกแรงที่ขาเพียงเล็กน้อย กระโดดข้ามเข้าไปในลานบ้านโดยไร้เสียง

“เหล่าซาน เที่ยวนี้ได้อะไรบ้างไหม?”

“เฮ้อ ได้มานิดหน่อย ไม่มาก บนรถมีทหารญี่ปุ่นเยอะ ไม่กล้าลงมือมากเกินไป เอ้อร์โก่ว ต้าผาว แล้วพวกนายล่ะ?”

ต้าผาวหน้าตาเหมือนลิง นั่งยอง ๆ บนเก้าอี้พลางถอนหายใจ “จะเป็นไงได้ล่ะ? ก็พอ ๆ กับนาย หาเงินยาก ขี้ก็เหม็น! กินขี้หาเงิน กินจนขี้ยังติดฟันติดคอ!”

อินจื้อผิงแอบฟังอยู่ตรงประตู คิดในใจว่าเจอแก๊งเล็ก ๆ เข้าแล้ว! งั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลย เขาถีบประตูเข้าไปเต็มแรง

สามคนในห้องตกใจจนแทบหงายตกจากเก้าอี้

เหล่าซานเห็นอินจื้อผิงมาคนเดียว จึงมองออกไปนอกประตูอีกครั้ง พอเห็นว่าไม่มีพวก ก็สงบสติลง ก่อนถามด้วยความโกรธว่า “แกเป็นใครวะ? ไม่ถามให้ดีก่อนรึว่าที่นี่บ้านใคร กล้าถีบประตูเข้ามาถึงถิ่นของปู่สามอย่างฉัน ถ้าแกไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้น ปู่จะทำให้รู้ว่าอะไรคือมีดขาวแทงเข้า มีดแดงแทงออก!”

อินจื้อผิงชักปืนยี่สิบนัดจากเอว ชี้ไปที่เหล่าซาน “ไปเอาสายคาดกางเกงมามัดพวกมันสองคนซะ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป