“คุณเสิ่นคะ บ่ายนี้ฉันยังมีเรียน ขอตัวก่อนนะคะ”
หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เจียงซินก็เอ่ยขึ้นอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
เสิ่นเยี่ยนลุกขึ้นหยิบกุญแจรถ “ไปเถอะ ผมไปส่งคุณกลับ”
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันเรียกรถกลับเองได้...ถ้าอย่างนั้น รบกวนคุณเสิ่นแล้วค่ะ”
คำปฏิเสธยังพูดไม่ทันจบ พอเสิ่นเยี่ยนปรายตามองมาอย่างเรียบเฉย เจียงซินก็เปลี่ยนคำพูดอย่างไร้ศักดิ์ศรีเสียแล้ว
วันนี้เสิ่นเยี่ยนขับรถเอง เจียงซินคิดจะไปนั่งเบาะหลัง จะได้อยู่ห่างจากเขาหน่อย แต่ทำอย่างนั้นก็เหมือนมองอีกฝ่ายเป็นคนขับรถ ยิ่งไม่เหมาะเข้าไปใหญ่
เธอจึงยอมจำนนไปนั่งเบาะข้างคนขับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยู่ใกล้เขาเกินไปหรือเปล่า เจียงซินถึงได้ประหม่าเสียจนคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูก
เสิ่นเยี่ยนเอนตัวเข้ามา แล้วช่วยคาดเข็มขัดให้เธอด้วยตัวเอง
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเธอเกร็งแข็งทื่อราวกับก้อนหิน แม้แต่หายใจก็ยังไม่กล้า เสิ่นเยี่ยนยกมุมปากบาง ๆ “ผมกินคนหรือไง?”
“คุณเสิ่น...ล้อเล่นหรือคะ?”
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงกลัวผมขนาดนั้น?”
เจียงซินอึกอักอยากบอกว่าเธอไม่ได้กลัว แต่พอสบสายตาเขากลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ขนตาของเธอสั่นไหว “เจียง...มีคนเคยเตือนฉันว่าอย่าทำให้คุณเสิ่นโกรธ อีกอย่างคุณเสิ่นก็ดูเหมือนจะไม่ชอบฉันมาตลอด”
“...”
เสิ่นเยี่ยนสตาร์ตรถ “คุณสรุปแบบนั้นมาจากไหน?”
“เอ๊ะ?”
เจียงซินหันไปมองเขา แต่เสิ่นเยี่ยนไม่พูดอะไรอีก ตั้งใจขับรถต่อไป
เห็นดังนั้น เธอก็ปิดปากอย่างว่าง่าย
วิลล่าของเสิ่นเยี่ยนอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยจิงต้า เมื่อเห็นว่าโรงเรียนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เจียงซินก็โล่งใจ โชคดีที่วันนี้เขาไม่ได้ขับรถมายบัคคันหรูหราที่สะดุดตาเหมือนเมื่อคืน