ยามเช้าตรู่ เจียงซินตื่นขึ้นมาพร้อมกุมศีรษะที่ปวดตุบ ๆ
ไม่ใช่แค่ปวดหัว พอขยับตัวเธอก็รู้สึกไม่สบายไปทั้งร่าง ทั้งเหนื่อยทั้งปวดเมื่อย
เจียงซินที่เมาค้างรู้สึกเหมือนแยกไม่ออกแล้วว่าตอนนี้ปีไหน แถมยังนึกไม่ออกด้วยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ทันใดนั้นเธอก็เบิกตากว้าง มือที่วางอยู่ตรงเอวเธอเป็นของ...ใครกัน?
นี่เธอนอนกอดใครอยู่เนี่ย?
เจียงซินตกใจจนรีบกลิ้งหนีจากอ้อมกอดอีกฝ่าย ถ้าเสิ่นเยี่ยนไม่ไวพอจะคว้าเอวเธอไว้แล้วดึงกลับมา เธอคงตกเตียงไปแล้ว
“เด็กดี อย่าซน นอนต่ออีกสักพัก”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ
เจียงซินชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาแสนตราตรึงที่เห็นเพียงครั้งเดียวก็ไม่มีวันลืมอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เจียงซินแทบไม่อยากเชื่อ พริบตาต่อมาใบหน้าเล็ก ๆ ก็ซีดขาวราวกับกระดาษ
เสิ่นเยี่ยนสัมผัสได้ว่าหญิงสาวในอ้อมแขนสั่นเทาอย่างหนัก จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำมองเธออย่างสงบนิ่ง
เจียงซินราวกับถูกสายตาของเขาลวกเข้าให้ เธอก้มหน้าลงอย่างหวาดผวา น้ำตาพลันไหลริน
เสิ่นเยี่ยนยื่นมือมาเชยคางเธอ สีหน้าคาดเดาไม่ออก “นึกออกแล้วหรือยัง?”
เจียงซินตัวแข็งทื่อ เมื่อคืนฤทธิ์เหล้ารุนแรงมาก เธอเมาจนไม่ได้สติ แต่พอตื่นขึ้นมา ความทรงจำก็ทะลักกลับมาราวกับคลื่น เธอจำเรื่องไร้สาระทั้งหมดที่ตัวเองทำตอนเมาได้อย่างชัดเจน
ไม่ใช่ผู้ชายฉวยโอกาสตอนเธอเผลอ แต่เป็นเธอเอง...
เสิ่นเยี่ยนโน้มเข้ามาใกล้ แววตาและสีหน้าดูลึกล้ำ น้ำเสียงกดดันอย่างยิ่ง “เจียงซิน เธอเป็นคนแรกที่กล้าเห็นฉันเป็นตัวแทนของผู้ชายคนอื่น แล้วยังเกาะติดฉันไม่ยอมปล่อย”
“...”
ดวงตาพร่าไปด้วยน้ำตา เธอกัดริมฝีปาก “ฉัน...ขอโทษค่ะ!”
เสิ่นเยี่ยนเอ่ยเรียบ ๆ “คิดว่าคำขอโทษแค่สามคำจะมีประโยชน์หรือไง?”
ใบหน้าสะสวยบริสุทธิ์ของหญิงสาวยิ่งซีดเผือด ร่างกายสั่นน้อย ๆ ดูราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ชวนให้คนสงสาร ทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับมองเธออย่างเย็นชาไร้หัวใจ
เจียงซินหลับตาลง ก่อนก้มหน้าเหมือนยอมรับชะตากรรม “คุณเสิ่นอยากให้ฉันทำยังไง ถึงจะชดใช้ความเสียหายให้คุณได้คะ?”
มุมปากของเสิ่นเยี่ยนกระตุกขึ้นแทบสังเกตไม่เห็น “เธอคิดว่าไงล่ะ?”
เจียงซินอยากบอกว่าจะพยายามหาเงินมาคืนและชดเชยให้เขา
แต่พอนึกถึงฐานะของอีกฝ่าย เขาเป็นบุคคลสำคัญที่แม้แต่เจียงหย่วนหวน ลูกเศรษฐีรุ่นสองชื่อดังแห่งเมืองหลวง ยังต้องคอยประจบเอาใจและให้ความเคารพ
เกรงว่าเธอทำงานไปอีกแปดชาติก็คงชดใช้ความเสียหายทางใจให้เขาไม่ไหว
เธอหมดแรงใจจนส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้ค่ะ”
“เจียงซิน”
“คะ...คะ!”
“...”
เสิ่นเยี่ยนเห็นเธอทำท่าราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย สีหน้าจึงดูไม่ค่อยดีนัก
“เธอกลัวฉันขนาดนั้นเลยหรือ?”
เจียงซินพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่พอเจอสายตาเย็นชาของเขาก็รีบส่ายหน้า
เห็นเธอกลัวจนแทบหดตัวเป็นก้อน เสิ่นเยี่ยนจึงปล่อยมือแล้วลุกขึ้นนั่ง
ร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มทำให้ใบหน้าเจียงซินแดงจัดราวกับเลือดจะหยด เธอรีบหลับตาลง
เสิ่นเยี่ยนเลิกคิ้ว “ตอนนี้ค่อยกลัวก็สายไปแล้ว”
เจียงซินห่อตัวด้วยผ้าห่ม ขยับมุดเข้าไปข้างในอีกนิด แล้วเอ่ยขอโทษเสียงเบา “คุณเสิ่น ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
เธอรู้สึกน้อยใจขึ้นมานิด ๆ เหมือนคนที่เสียเปรียบคือเธอต่างหากไม่ใช่หรือ?
แต่ก็จริงที่เธอเป็นฝ่ายเมาแล้วทำเรื่องเหลวไหลก่อน
“คุณเสิ่น แค่คุณบอกมา ถ้าฉันทำได้ ฉันจะทำให้ค่ะ”
“ห้ามกลับไปคบกับเจียงหย่วนหวน”
“หา?”
เจียงซินมองเขาอย่างงุนงง
เสิ่นเยี่ยนมองตอบอย่างสงบนิ่ง “เธอคงไม่คิดว่าฉันยอมให้เธอนอนด้วยฟรี ๆ หรอกนะ?”
“...”
ใบหน้าสวยของเจียงซินเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด เธออึกอัก “ฉะ...ฉันไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนเอ่ยเรียบ ๆ “ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับฉันไปพัวพันกับผู้ชายคนอื่นอีก เข้าใจไหม?”
เจียงซินก้มตาลง พยักหน้าเบา ๆ “เข้าใจแล้วค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนถาม “เธอเสียใจมากหรือที่กลับไปคบกับเจียงหย่วนหวนไม่ได้?”
เจียงซินรีบเช็ดน้ำตา “ไม่ค่ะ! ฉันเลิกกับเขาไปแล้ว ไม่มีทางกลับไปคบกันอีก”
เสิ่นเยี่ยนโน้มตัวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ปลายนิ้วปาดผ่านหางตาที่มีหยาดน้ำตา แววท่าทีสูงศักดิ์และเหนือกว่า “เจียงซิน ลืมเจียงหย่วนหวนซะ”
เจียงซินเม้มปาก “ฉันจะ...พยายามค่ะ”
“ไม่ใช่พยายาม แต่ต้องทำให้ได้”
“...ก็ได้ค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนดูเหมือนจะพอใจขึ้นมาบ้าง ก่อนลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
พอเห็นเขาออกไป ร่างที่เกร็งเขม็งของเจียงซินถึงได้ผ่อนคลายลง เธอซุกหน้าลงกับผ้าห่ม ตัวสั่นระริก
ลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงขยับเล็กน้อย กิ๊บติดผมลายเกล็ดน้ำค้างสีเงินที่เสิ่นเยี่ยนโยนไว้ข้างในเมื่อคืนบินออกมา แล้วไปติดอยู่บนเส้นผมของเจียงซิน
【โฮสต์ เป็นยังไงบ้าง?】
เสี่ยวอินกระวนกระวายด้วยความสงสารเธอ
【อย่างมาก...อย่างมากฉันจะไปยื่นรายงาน เลิกทำภารกิจนี้ แล้วขอโอกาสให้โฮสต์ได้ทำภารกิจต่อไป】
เสี่ยวอินไม่อยากเห็นโฮสต์แสนดีและอ่อนโยนของมันเสียใจขนาดนี้
ทั้งหมดเป็นความผิดของมันเองที่ช่วยโฮสต์ไม่ได้ เธอถึงต้องลำบากขนาดนั้น ต้องไปพิชิตใจเพื่อนสนิทของผู้ชายสารเลว แล้วก็ต้องโดนทำร้าย
เสี่ยวอินยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า ยิ่งรู้สึกผิด แล้วก็สะอึกสะอื้นร้องไห้ตามไปด้วย
เจียงซินที่กำลังแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ “...”
เล่นต่อไม่ไหวแล้ว!
ว่าแต่ทำไมระบบถึงใสซื่อขนาดนี้นะ?
“เสี่ยวอิน อย่าร้องเลย ฉันไม่เป็นไร”
【โฮสต์ไม่ต้องปลอบฉันหรอก โฮสต์โดนผู้ชายใจร้ายรังแกแล้วนะ!】
เจียงซิน: เอ่อ...
เรื่องนี้จะพูดยังไงดีล่ะ?
พอนึกถึงรูปร่างแข็งแรง ผิวสีแทนของเสิ่นเยี่ยน กล้ามเนื้อได้รูปที่ทั้งสง่างามและทรงพลัง อีกทั้งทุนเด่นที่ผู้ชายทุกคนต้องอิจฉา...
เจียงซินยอมรับว่าตอนแรกมีช่วงที่ไม่ค่อยลงตัวและรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง
แต่หลังจากทั้งคู่ปรับจังหวะเข้าหากันได้แล้ว...
เจียงซินลูบแก้มที่ร้อนผ่าว หัวใจพลันเต้นระรัว
น่าเสียดาย ไม่ใช่แค่ตัวเธอในตอนนี้ แม้แต่ตัวเธอในโลกเดิมก็ยังเลี้ยงดูเขาไม่ไหว
ไม่อย่างนั้นคงสุขสันต์กับค่ำคืนเร่าร้อนทุกคืนจนไม่รู้จะมีความสุขแค่ไหน
【โฮสต์ เป็นอะไรไป? ตัวร้อนหรือเปล่า? ผู้ชายใจร้ายคนนั้นทำโฮสต์เจ็บหรือ?】
ได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของเสี่ยวอิน มุมปากเจียงซินก็กระตุก เธอทำได้เพียงปลอบระบบตัวน้อยจอมซื่อบื้อก่อน ให้เชื่อว่าเธอไม่เป็นไรจริง ๆ และเข้มแข็งมาก
...
เสิ่นเยี่ยนอาบน้ำเสร็จเดินออกมา ก็เห็นหญิงสาวสวมเสื้อคลุมอาบน้ำของเขา นั่งเหม่อลอยอยู่ริมเตียง
“คะ...คุณเสิ่น!”
เจียงซินสะดุ้งราวกับกระต่ายน้อยตกใจ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน
ทว่าความปล่อยตัวเมื่อคืนทำให้ขาทั้งสองข้างยังสั่นอยู่ พอเท้าแตะพื้น ร่างกายก็อ่อนยวบลงทันที
แขนแข็งแรงข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ เจียงซินพิงแผงอกกว้างอบอุ่นของชายหนุ่ม ดวงตาเบิกกว้าง แล้วรีบผลักเขาออกด้วยความตื่นตระหนก
“อย่าขยับ”
เจียงซินตัวแข็ง ไม่กล้าขยับอีก
เสิ่นเยี่ยนก้มมองหญิงสาวที่ทั้งว่าง่ายและเชื่อฟัง ดวงตาสีดำสนิทลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย พอเธอยืนได้มั่นคง เขาก็เป็นฝ่ายปล่อยมือ “ไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ”
“อ้อ...ค่ะ”
เจียงซินก้มหน้า รีบเดินเข้าห้องน้ำ
ทันทีที่เข้าไป เธอก็เห็นกระโปรงที่ถอดไว้เมื่อคืนซักสะอาดและอบแห้งเรียบร้อย แขวนอยู่ด้านในแล้ว
ส่วนชุดชั้นในเป็นของใหม่เอี่ยม
เจียงซินมองชุดชั้นในที่พอดีกับรูปร่างของเธอ แก้มพลันร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
เสิ่นเยี่ยนคนนี้จะเรียกว่าเอาใจใส่และละเอียดอ่อนดี หรือจะบอกว่าเขาแอบเจ้าเล่ห์กันแน่นะ?