เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของเจียงหย่วนหวนดังขึ้น ทำให้เจียงซินสะดุ้ง ตัวสั่นงันงก ก่อนจะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นเยี่ยน
เสิ่นเยี่ยนโอบเอวเธอไว้ พลางตบแผ่นหลังเบา ๆ
เขามองเจียงหย่วนหวนที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยสีหน้าเย็นชา “หยุดเดี๋ยวนี้”
ร่างของเจียงหย่วนหวนชะงักค้างไปเองโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวที่มีต่อเสิ่นเยี่ยนฝังลึกถึงกระดูก
ชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยว ทั้งไม่ยินยอมและเคียดแค้นจนฟันกรามแทบแตก
“เสิ่น! เยี่ยน! ปล่อยเธอ!”
เสิ่นเยี่ยนแค่นหัวเราะ “คุณมีสถานะอะไรถึงมาสั่งผมได้?”
เจียงหย่วนหวนคำราม “ฉันเป็นแฟนเธอ!”
เสิ่นเยี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ “แฟนเก่า”
สีหน้าของเจียงหย่วนหวนบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม
เขาจ้องเจียงซินเขม็งอย่างคนเสียสติ “เจียงซิน ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอ ฉันไม่มีวันเลิกกับเธอเด็ดขาด!”
เจียงซินเม้มปาก “การเลิกกันไม่ใช่การหย่า ไม่มีช่วงเวลาทบทวน และไม่ต้องรอให้คุณเซ็นยินยอมหรอก”
มุมปากเสิ่นเยี่ยนยกขึ้น เขาลูบผมของหญิงสาวเบา ๆ
ความสนิทสนมของทั้งสองที่แสดงออกโดยไม่สนใจใครทำให้ดวงตาเจียงหย่วนหวนแดงก่ำ “เสิ่นเยี่ยน นึกไม่ถึงเลยว่าทายาทตระกูลเสิ่นอย่างคุณ เป็นคนใหญ่คนโตที่มีหน้ามีตาในเมืองหลวง แต่กลับแย่งแฟนของเพื่อนสนิท ต่อไปคุณยังจะมีหน้าไปอยู่ในแวดวงอีกหรือ?”
เสิ่นเยี่ยนตอบอย่างเฉยเมย “เรื่องนี้ยังไม่ถึงตาคุณต้องมาห่วง”
ไอ้คนไม่เอาไหนที่ยังไม่ได้รับช่วงต่อกิจการของครอบครัว กล้าดีอย่างไรมาชี้นิ้วสั่งผู้มีอำนาจอย่างเขา?