หลังสอบปลายภาคเสร็จ เจียงซินไม่ได้กลับบ้านเกิด เธอโทรหาคุณยาย บอกว่าจะอยู่ที่มหาวิทยาลัยเพื่อช่วยงานโครงการ
พอช่วงนี้ยุ่งเสร็จแล้ว เธอค่อยกลับไปเยี่ยมคุณยาย
วันนั้น หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เจียงซินก็กลับไปที่ห้องคอมพิวเตอร์ แล้วส่งข้อความหาเสิ่นเยี่ยนตามปกติ
แต่ตั้งแต่เมื่อวาน เสิ่นเยี่ยนก็ไม่ตอบข้อความเธออีกเลย
เจียงซินไม่ได้สงสัยอะไรในตัวเขา เพียงคิดว่าทางนั้นคงมีเรื่องเร่งด่วน จนยุ่งเสียไม่มีเวลาแม้แต่จะดูโทรศัพท์
ไม่นาน สายจากผู้ช่วยเฉินก็ยืนยันสิ่งที่เธอคาดไว้
เพียงแต่เขาไม่ได้บอกอะไรชัดเจน แค่พูดว่าเสิ่นเยี่ยนจะกลับมาหลังจัดการเรื่องนี้เสร็จ และบอกให้เธออย่าคิดมาก
เจียงซินนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ทั้งสองคบกันตั้งแต่ต้นฤดูร้อน นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องห่างกันนานขนาดนี้ และยังเป็นครั้งแรกที่เสิ่นเยี่ยนไม่ตอบข้อความเธอนานเช่นนี้ด้วย
【โฮสต์ คุณชอบเสิ่นคนเก่งเข้าแล้วหรือเปล่า?】
น้ำเสียงช่างเมาท์ของเสี่ยวอินทำให้เจียงซินหลุดหัวเราะ
“ชอบสิ ฉันชอบเขามาตลอดเลย”
แค่หน้าตากับรูปร่างของเขา เจียงซินก็ถูกใจจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายที่มีอำนาจสูงส่งคนนั้น ไม่เคยวางท่าหยิ่งยโสหรือมองเธอจากเบื้องบน กลับอ่อนโยนและเอาใจใส่เธอทุกเรื่อง
เจียงซินยิ้ม “ถ้าฉันกับเขามีฐานะคู่ควรกัน ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะคบกับเขา หรือกระทั่งแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันด้วยซ้ำ”
น่าเสียดายที่พวกเขาเกิดมาไม่เท่าเทียมกัน
เจียงซินไม่อยากหาเรื่องเจ็บปวดใส่ตัว
และจะไม่มีวันยอมสละปีกของตัวเองเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง กลายเป็นเพียงของประดับที่ทำได้แค่ตามหลังเขาไปตลอดกาล
【บางทีเสิ่นคนเก่งอาจไม่เหมือนคนอื่นก็ได้นะ?】
เสี่ยวอินผู้ไร้เดียงสายังคงฝันถึงความรักและเทพนิยาย
รอยยิ้มตรงมุมปากของเจียงซินยังคงเดิม เธอไม่ได้โต้แย้งอะไรกับเสี่ยวอิน