ริมฝีปากของเจียงซินส่งเสียงครางแผ่วเบา ดวงตาปรือมองเขาอย่างเลื่อนลอย ทั้งตัวดูมึนงงไปหมด
เสิ่นเยี่ยนมองเธอจากเบื้องบน ก่อนเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์ว่า “ทำให้เสร็จแล้วค่อยนอน”
เจียงซิน “……”
เธอกำลังจะปฏิเสธ ก็ได้ยินเขาพูดเสียงเรียบต่อว่า “ไม่ใช่คู่นอนกันหรือไง?”
เจียงซินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนถามเสียงเบาว่า “คุณเสิ่นไม่เหนื่อยเหรอคะ?”
เสิ่นเยี่ยนพลันบีบปลายคางเธอไว้ “เพราะอย่างนั้น เธอถึงไม่เคยเรียกชื่อฉันเลยสินะ เพราะมองฉันเป็นหัวหน้ามาโดยตลอด?”
“……”
ใต้ดวงตาสงบนิ่งของชายหนุ่มมีเปลวไฟซ่อนอยู่ เจียงซินรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาในใจ เธอรู้สึกว่าคราวนี้ตัวเองคงเล่นเกินเลยไปจริง ๆ แล้ว
เธอเกือบหลุดปากพูดอะไรแบบผู้หญิงใจร้ายว่า “คบกับฉันแล้วคุณไม่มีความสุขเหรอ? ไม่สนุกหรือไง? เรายังหนุ่มสาวกันทั้งคู่ จะให้สัญญาอะไร? คิดถึงเรื่องแต่งงานไปทำไม? ใช้ชีวิตให้มีความสุขตอนนี้สิถึงจะถูก!”
แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูดออกไป เพราะกลัวภาพลักษณ์ที่สร้างไว้พัง ที่ยิ่งกว่านั้นคือกลัวถูกผู้ชายคนนี้บีบคอตาย
เจียงซินทำได้เพียงหลุบตาลง ดูเปราะบาง อ่อนไหว และน่าสงสารจับใจ
เสิ่นเยี่ยนหลับตาลงชั่วครู่ “เจียงซิน เมื่อก่อนเธอยังยอมเชื่อเจียงหย่วนหวน แต่กลับไม่เชื่อฉัน”
“ก็เพราะเจียงหย่วนหวน ฉันถึงได้มองเห็นความจริงค่ะ”
เสียงของหญิงสาวสั่นเครือ