มู่หานผุดลุกขึ้นฉับพลัน ร่างทะยานวูบออกไปดุจเงาหงส์โฉบผ่าน
เงาร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากที่เดิม ราวกับลำแสงสายหนึ่ง
หนึ่งเค่อให้หลัง
มู่หานออกจากก้นผาแล้ว บัดนี้อยู่กลางป่าทึบเขียวชอุ่ม
บริเวณที่เขาอยู่ในตอนนี้คือผาสูงชันซึ่งอยู่ใกล้เมืองชิงโจวที่สุด—
ห่างจากเมืองชิงโจวเพียงนิดเดียว
เขาถูกลู่เย่ถีบตกลงมาจากที่นี่
“ถึงซูชิงหย่าจะหลอกข้า แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะนาง ข้าถึงรอดมาได้”
“ไม่เช่นนั้น—”
มู่หานพึมพำสองประโยค “ข้าคงบำเพ็ญตนไม่ได้ และกลายเป็นหมอกโลหิตไปแล้ว”
เขาสัมผัสได้ว่า
หอคอยหงเหมิงอยู่ภายในทะเลวิญญาณของเขา
“เมื่อครู่มู่หลินกับพวกวิ่งมาทางนี้นี่นา—”
“คนหายไปไหนหมด? บัดซบเอ๊ย พวกนั้นหนีเร็วไม่เบาเลย”
มู่หานเพิ่งออกจากผาสูงชัน ก็ได้ยินเสียงดังแว่วมา
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
แล้วก็เห็นเงาคนหลายคน
ชายที่นำหน้าสวมชุดคลุมดำ เผยให้เห็นท่อนแขน ใบหน้าดุดันฉายแววหื่นกระหาย
มู่หานมองคนกลุ่มนั้น
เขารู้จักชายชุดดำคนนั้น
หลงอันแห่งพรรคพยัคฆ์เหล็ก
มีระดับการบำเพ็ญอยู่ขั้นเปิดชีพจรชั้นเก้า
ฐานะในพรรคพยัคฆ์เหล็กไม่ต่ำต้อย
“พี่ใหญ่หลงอัน ถึงมู่หลินจะงดงามมาก แต่คนที่งามที่สุดก็ยังเป็นมู่ชิงยวนคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่นะขอรับ”
“นางงามล่มเมืองเลยนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราลักพาตัวมู่ชิงยวนไปดีไหม?”
หลงอันยกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก “มู่ชิงยวนงามล้ำเลิศจริง แต่น่าเสียดายที่คุณชายเจ้าเมืองเล็งนางไว้แล้ว”
“คนที่คุณชายเจ้าเมืองต้องการ พวกเราจะแย่งมาจากเขาได้อย่างไร?”
“พวกเจ้าอยากตายหรือ?”
“อีกอย่าง มู่หลินก็เป็นคนที่นายใหญ่สามต้องการ พวกเราได้แต่ดื่มน้ำแกงที่พวกนายใหญ่เหลือไว้เท่านั้น”
“น้ำแกงก็ยังดี อย่างน้อย...ก็ช่วยดับกระหายได้”
มู่ชิงยวน คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลมู่ เป็นหญิงงามที่ได้รับการยอมรับทั่วเมืองชิงโจว
แม้อายุยังน้อย แต่งดงามราวดอกบัวแรกแย้ม หากเติบโตขึ้นอีกสักหน่อย ย่อมงามล่มเมืองเป็นแน่
แม้หลงอันจะหมายปองนางจนแทบกลืนน้ำลาย แต่ก็รู้ดีว่าต่อให้คุณชายเจ้าเมืองไม่เข้ามาขวาง เขาก็ไม่มีทางได้แตะต้องนาง เพราะยังมีนายใหญ่สามคนคอยกดหัวอยู่
“ก็จริง คุณชายเจ้าเมืองไม่ใช่คนที่พวกเราจะหาเรื่องได้” เมื่อได้ยินชื่อคุณชายใหญ่จ้าว ลูกน้องก็หดคอโดยไม่รู้ตัว
จ้าวเฟิง คุณชายเจ้าเมืองชิงโจว เป็นอันธพาลชั่วร้ายที่มีชื่อฉาวโฉ่
เขาไร้พรสวรรค์ในการบำเพ็ญโดยสิ้นเชิง กระดูกพื้นฐานก็ธรรมดา แต่มีตระกูลจ้าวแห่งจวนเจ้าเมืองคอยหนุนหลัง จึงวางอำนาจบาตรใหญ่อย่างไร้ผู้ใดขัดขวางทั่วเมืองชิงโจว ผู้ใดกล้าขวางทางเขาล้วนมีจุดจบไม่ดี
สีหน้าของมู่หานพลันมืดครึ้ม
จ้าวเฟิงถึงกับหมายตาชิงยวนแล้วหรือ?
บัดซบ!
ประกายเย็นเยียบพุ่งวาบในดวงตาของมู่หาน
ก่อนจากไปคราวนั้น เขาเคยเตือนจ้าวเฟิงอย่างเด็ดขาดแล้วว่าอย่าได้คิดแตะต้องน้องสาวของตน ไม่คิดเลยว่าบัดนี้อีกฝ่ายไม่เพียงไม่รู้จักสำรวม กลับยิ่งกำเริบเสิบสานกว่าเดิม!
“พี่ใหญ่หลงอัน มีคนอยู่ทางนั้น! พวกเราไปถามเขาดีไหม?” ลูกน้องคนหนึ่งตาไว ชี้ไปทางมู่หานในป่า พลางเสนอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
หลงอันหันไปมองตาม
มู่หานจากเมืองไปนานถึงหนึ่งปี อีกทั้งหลังเปลี่ยนแปลงสังขารใหม่หมดจด รูปลักษณ์และบรรยากาศก็เปลี่ยนไปมาก คนกลุ่มนั้นจึงจำเขาไม่ได้ในทันที
พรรคพยัคฆ์เหล็กหลายคนกรูกันเข้ามาล้อมอย่างรวดเร็ว
ลูกสมุนชุดดำที่เป็นหัวหน้าคนหนึ่งเชิดอก วางท่าข่มขู่พลางตวาดว่า “ไอ้หนู เมื่อครู่เห็นคนวิ่งผ่านทางนี้หรือไม่? รีบสารภาพมาตามตรง หากกล้าปกป้องมัน ระวังชีวิตหมา ๆ ของเจ้าไว้! พรรคพยัคฆ์เหล็กของพวกเราไม่ใช่คนที่เจ้าจะล่วงเกินได้!”
ถ้อยคำเต็มไปด้วยจิตสังหาร หลงอันและพวกยืนกอดอก สีหน้าหยิ่งผยองราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตา
ดวงตาของมู่หานฉายแววเย็นเยียบ “โอ้? ล่วงเกินไม่ได้หรือ?”
“อ้าว ข้าพูดดี ๆ ด้วยแล้วไม่รู้จักรับไมตรีใช่ไหม!”
เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาเย่อหยิ่งของมู่หาน แววโหดเหี้ยมก็วาบผ่านดวงตาชายชุดดำ ข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ ก่อนชกหมัดเข้าใส่ใบหน้าของมู่หานอย่างแรง!
มุมปากของเขาเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม
ราวกับมองเห็นจุดจบของเจ้าหนุ่มไม่รู้จักที่ตายคนนี้อยู่ตรงหน้าแล้ว ว่าต้องกระดูกหักเอ็นขาด
กร๊อบ!
แววตาของมู่หานพลันดุดัน นิ้วทั้งห้ากำหมัดแล้วซัดออกไปในพริบตา พลังอันบ้าคลั่งบดขยี้หมัดของชายชุดดำพร้อมแขนทั้งข้างจนแหลกละเอียด!
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องอันแหลมบาดหูดังก้องไปทั่วฟ้า ชายชุดดำเจ็บปวดจนลูกตาแทบถลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา “เจ้า...”
ชั่วพริบตาถัดมา มือใหญ่ดุจคีมเหล็กของมู่หานก็บีบคอเขาไว้แน่น ก่อนกล่าวเสียงเหี้ยมว่า “น้องสาวของข้ามู่หาน คนตระกูลมู่ พวกพรรคพยัคฆ์เหล็กอย่างพวกเจ้ามีสิทธิ์แตะต้องด้วยหรือ?”
ร่างของชายชุดดำสั่นสะท้าน รูม่านตาหดแคบลงอย่างรุนแรง “มู่...มู่หาน? นายน้อยตระกูลมู่?!”
กร๊อบ!
พร้อมเสียงกระดูกหักดังชัด มู่หานระเบิดพลังจากฝ่ามือ บีบหลอดลมของอีกฝ่ายจนแหลกละเอียด
ลูกพรรคคนนั้นยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญเป็นครั้งสุดท้าย แววตาก็แข็งค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนร่างจะอ่อนยวบล้มลงขาดใจตาย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้สีหน้าของหลงอันและพวกแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“นายน้อยมู่...เป็นท่านหรือ?!”
ขนทั่วร่างของหลงอันลุกชัน ผิวหนังสั่นระริกเพราะความหวาดกลัวสุดขีด ฝีเท้าถอยหลังโซเซไปเอง “ท่าน...ท่านไม่ได้ถูกทำลายการบำเพ็ญไปนานแล้วหรือ?!”
มู่หานไร้สีหน้า
“เพราะอย่างนั้นถึงลงมือกับตระกูลมู่หรือ?”
“หึ ๆ”
กล่าวจบ
เขาก็หัวเราะเสียงเย็นเยียบ
เสียงหัวเราะนั้นชวนให้ขนลุก
ทำให้คนของหลงอันขนลุกซู่ไปทั้งตัว
วิญญาณแทบหลุดจากร่าง
หลงอันกัดฟันแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม เอ่ยเสียงอำมหิตว่า “นายน้อยตระกูลมู่ ท่านโอหังเกินไปแล้ว บัดนี้ตระกูลมู่ไม่ใช่ตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองชิงโจวอีกต่อไป”
“เจ้ายังกล้าวางอำนาจอยู่ที่นี่อีกหรือ?”
เสียงอาฆาตแฝงความเย็นชา
มู่หานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแฝงแววหยอกเย้าปรากฏบนใบหน้า ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อเห็นท่าทีของมู่หานผ่อนคลายลง แววโหดเหี้ยมก็ฉายวาบในดวงตาของหลงอัน “ตอนนี้ตระกูลมู่โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ตระกูลเฉินกับตระกูลจ้าวแห่งจวนเจ้าเมืองเริ่มผูกสัมพันธ์กันแล้ว”
“แม้แต่นักปรุงโอสถในเมืองชิงโจวยังเอนเอียงไปทางสองตระกูลนั้น นักปรุงโอสถของตระกูลมู่ต่างก็ไปสวามิภักดิ์ต่อจวนเจ้าเมืองหรือตระกูลเฉินกันหมดแล้ว”
มู่หานเลิกคิ้วขึ้น
“เช่นนั้นก็หมายความว่า—”
“ตลาดปรุงโอสถของตระกูลมู่ถูกพวกนั้นแย่งไปแล้วหรือ?”
เขากล่าวเสียงเรียบ
ตลาดปรุงโอสถของตระกูลมู่เคยเหนือกว่าสองตระกูลอื่นอย่างขาดลอย
ไม่คิดเลยว่าเพียงชั่วพริบตา นักปรุงโอสถของพวกเขาจะพากันไปสวามิภักดิ์ต่อสองตระกูลนั้น
ที่สำคัญ นักปรุงโอสถเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนได้รับความช่วยเหลือจากมู่หาน และเป็นผู้ที่เขาชักชวนมาด้วยตนเอง ครั้งนั้นต่างปากรับคำว่าจะจงรักภักดีต่อตระกูลมู่จนตัวตาย บัดนี้กลับกลายเป็นนักปรุงโอสถของตระกูลอื่น แล้วยังหันมาลงมือกับตระกูลมู่อีกหรือ?
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของมู่หาน
หลงอันหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง “ยังมีข่าวดีอีกเรื่องนะ นายน้อยตระกูลมู่”
มู่หานมองเขา
หลงอันเอ่ยเสียงเหี้ยมว่า “ตอนนี้คุณชายเจ้าเมืองหมายตามู่ชิงยวนแล้ว”
“ขอเพียงมู่ชิงยวนแต่งให้คุณชายเจ้าเมือง ตระกูลมู่ก็มีโอกาสผงาดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะฉะนั้นนายน้อยมู่ ท่านคงรู้ว่าควรทำอย่างไร”
“ตอนนี้พรรคพยัคฆ์เหล็กของพวกเรากำลังทำงานให้จวนเจ้าเมือง หากเจ้ากล้าลงมือกับพวกเรา เจ้าต้องตายแน่!”
เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่ามู่หานไม่กล้าลงมือกับตนอย่างแน่นอน
พวกเขาคือพรรคพยัคฆ์เหล็กเชียวนะ
เป็นหนึ่งในสามขุมอำนาจใหญ่ของเมืองชิงโจวในตอนนี้ ส่วนตระกูลมู่ถูกถอดออกจากกลุ่มตระกูลชั้นนำไปนานแล้ว
แววตาของมู่หานยิ่งเย็นชา
“ดูท่าแล้ว—”
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ แววอำมหิตในดวงตาลุกโชน “ขุมอำนาจในเมืองชิงโจวคงไม่สงบจริง ๆ เช่นนั้นก็ถึงเวลาต้องกวาดล้างแล้ว!!!”
“...”