หอหงเหมิง สองบำเพ็ญร่วมกันในหอ แล้วข้าก็ไร้เทียมทาน!

ตอนที่ 4 จิตสังหารของมู่หาน

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

มู่หานผุดลุกขึ้นฉับพลัน ร่างทะยานวูบออกไปดุจเงาหงส์โฉบผ่าน

เงาร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากที่เดิม ราวกับลำแสงสายหนึ่ง

หนึ่งเค่อให้หลัง

มู่หานออกจากก้นผาแล้ว บัดนี้อยู่กลางป่าทึบเขียวชอุ่ม

บริเวณที่เขาอยู่ในตอนนี้คือผาสูงชันซึ่งอยู่ใกล้เมืองชิงโจวที่สุด—

ห่างจากเมืองชิงโจวเพียงนิดเดียว

เขาถูกลู่เย่ถีบตกลงมาจากที่นี่

“ถึงซูชิงหย่าจะหลอกข้า แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะนาง ข้าถึงรอดมาได้”

“ไม่เช่นนั้น—”

มู่หานพึมพำสองประโยค “ข้าคงบำเพ็ญตนไม่ได้ และกลายเป็นหมอกโลหิตไปแล้ว”

เขาสัมผัสได้ว่า

หอคอยหงเหมิงอยู่ภายในทะเลวิญญาณของเขา

“เมื่อครู่มู่หลินกับพวกวิ่งมาทางนี้นี่นา—”

“คนหายไปไหนหมด? บัดซบเอ๊ย พวกนั้นหนีเร็วไม่เบาเลย”

มู่หานเพิ่งออกจากผาสูงชัน ก็ได้ยินเสียงดังแว่วมา

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

แล้วก็เห็นเงาคนหลายคน

ชายที่นำหน้าสวมชุดคลุมดำ เผยให้เห็นท่อนแขน ใบหน้าดุดันฉายแววหื่นกระหาย

มู่หานมองคนกลุ่มนั้น

เขารู้จักชายชุดดำคนนั้น

หลงอันแห่งพรรคพยัคฆ์เหล็ก

มีระดับการบำเพ็ญอยู่ขั้นเปิดชีพจรชั้นเก้า

ฐานะในพรรคพยัคฆ์เหล็กไม่ต่ำต้อย

“พี่ใหญ่หลงอัน ถึงมู่หลินจะงดงามมาก แต่คนที่งามที่สุดก็ยังเป็นมู่ชิงยวนคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่นะขอรับ”

“นางงามล่มเมืองเลยนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราลักพาตัวมู่ชิงยวนไปดีไหม?”

หลงอันยกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก “มู่ชิงยวนงามล้ำเลิศจริง แต่น่าเสียดายที่คุณชายเจ้าเมืองเล็งนางไว้แล้ว”

“คนที่คุณชายเจ้าเมืองต้องการ พวกเราจะแย่งมาจากเขาได้อย่างไร?”

“พวกเจ้าอยากตายหรือ?”

“อีกอย่าง มู่หลินก็เป็นคนที่นายใหญ่สามต้องการ พวกเราได้แต่ดื่มน้ำแกงที่พวกนายใหญ่เหลือไว้เท่านั้น”

“น้ำแกงก็ยังดี อย่างน้อย...ก็ช่วยดับกระหายได้”

มู่ชิงยวน คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลมู่ เป็นหญิงงามที่ได้รับการยอมรับทั่วเมืองชิงโจว

แม้อายุยังน้อย แต่งดงามราวดอกบัวแรกแย้ม หากเติบโตขึ้นอีกสักหน่อย ย่อมงามล่มเมืองเป็นแน่

แม้หลงอันจะหมายปองนางจนแทบกลืนน้ำลาย แต่ก็รู้ดีว่าต่อให้คุณชายเจ้าเมืองไม่เข้ามาขวาง เขาก็ไม่มีทางได้แตะต้องนาง เพราะยังมีนายใหญ่สามคนคอยกดหัวอยู่

“ก็จริง คุณชายเจ้าเมืองไม่ใช่คนที่พวกเราจะหาเรื่องได้” เมื่อได้ยินชื่อคุณชายใหญ่จ้าว ลูกน้องก็หดคอโดยไม่รู้ตัว

จ้าวเฟิง คุณชายเจ้าเมืองชิงโจว เป็นอันธพาลชั่วร้ายที่มีชื่อฉาวโฉ่

เขาไร้พรสวรรค์ในการบำเพ็ญโดยสิ้นเชิง กระดูกพื้นฐานก็ธรรมดา แต่มีตระกูลจ้าวแห่งจวนเจ้าเมืองคอยหนุนหลัง จึงวางอำนาจบาตรใหญ่อย่างไร้ผู้ใดขัดขวางทั่วเมืองชิงโจว ผู้ใดกล้าขวางทางเขาล้วนมีจุดจบไม่ดี

สีหน้าของมู่หานพลันมืดครึ้ม

จ้าวเฟิงถึงกับหมายตาชิงยวนแล้วหรือ?

บัดซบ!

ประกายเย็นเยียบพุ่งวาบในดวงตาของมู่หาน

ก่อนจากไปคราวนั้น เขาเคยเตือนจ้าวเฟิงอย่างเด็ดขาดแล้วว่าอย่าได้คิดแตะต้องน้องสาวของตน ไม่คิดเลยว่าบัดนี้อีกฝ่ายไม่เพียงไม่รู้จักสำรวม กลับยิ่งกำเริบเสิบสานกว่าเดิม!

“พี่ใหญ่หลงอัน มีคนอยู่ทางนั้น! พวกเราไปถามเขาดีไหม?” ลูกน้องคนหนึ่งตาไว ชี้ไปทางมู่หานในป่า พลางเสนอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

หลงอันหันไปมองตาม

มู่หานจากเมืองไปนานถึงหนึ่งปี อีกทั้งหลังเปลี่ยนแปลงสังขารใหม่หมดจด รูปลักษณ์และบรรยากาศก็เปลี่ยนไปมาก คนกลุ่มนั้นจึงจำเขาไม่ได้ในทันที

พรรคพยัคฆ์เหล็กหลายคนกรูกันเข้ามาล้อมอย่างรวดเร็ว

ลูกสมุนชุดดำที่เป็นหัวหน้าคนหนึ่งเชิดอก วางท่าข่มขู่พลางตวาดว่า “ไอ้หนู เมื่อครู่เห็นคนวิ่งผ่านทางนี้หรือไม่? รีบสารภาพมาตามตรง หากกล้าปกป้องมัน ระวังชีวิตหมา ๆ ของเจ้าไว้! พรรคพยัคฆ์เหล็กของพวกเราไม่ใช่คนที่เจ้าจะล่วงเกินได้!”

ถ้อยคำเต็มไปด้วยจิตสังหาร หลงอันและพวกยืนกอดอก สีหน้าหยิ่งผยองราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตา

ดวงตาของมู่หานฉายแววเย็นเยียบ “โอ้? ล่วงเกินไม่ได้หรือ?”

“อ้าว ข้าพูดดี ๆ ด้วยแล้วไม่รู้จักรับไมตรีใช่ไหม!”

เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาเย่อหยิ่งของมู่หาน แววโหดเหี้ยมก็วาบผ่านดวงตาชายชุดดำ ข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ ก่อนชกหมัดเข้าใส่ใบหน้าของมู่หานอย่างแรง!

มุมปากของเขาเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม

ราวกับมองเห็นจุดจบของเจ้าหนุ่มไม่รู้จักที่ตายคนนี้อยู่ตรงหน้าแล้ว ว่าต้องกระดูกหักเอ็นขาด

กร๊อบ!

แววตาของมู่หานพลันดุดัน นิ้วทั้งห้ากำหมัดแล้วซัดออกไปในพริบตา พลังอันบ้าคลั่งบดขยี้หมัดของชายชุดดำพร้อมแขนทั้งข้างจนแหลกละเอียด!

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องอันแหลมบาดหูดังก้องไปทั่วฟ้า ชายชุดดำเจ็บปวดจนลูกตาแทบถลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา “เจ้า...”

ชั่วพริบตาถัดมา มือใหญ่ดุจคีมเหล็กของมู่หานก็บีบคอเขาไว้แน่น ก่อนกล่าวเสียงเหี้ยมว่า “น้องสาวของข้ามู่หาน คนตระกูลมู่ พวกพรรคพยัคฆ์เหล็กอย่างพวกเจ้ามีสิทธิ์แตะต้องด้วยหรือ?”

ร่างของชายชุดดำสั่นสะท้าน รูม่านตาหดแคบลงอย่างรุนแรง “มู่...มู่หาน? นายน้อยตระกูลมู่?!”

กร๊อบ!

พร้อมเสียงกระดูกหักดังชัด มู่หานระเบิดพลังจากฝ่ามือ บีบหลอดลมของอีกฝ่ายจนแหลกละเอียด

ลูกพรรคคนนั้นยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญเป็นครั้งสุดท้าย แววตาก็แข็งค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนร่างจะอ่อนยวบล้มลงขาดใจตาย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้สีหน้าของหลงอันและพวกแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

“นายน้อยมู่...เป็นท่านหรือ?!”

ขนทั่วร่างของหลงอันลุกชัน ผิวหนังสั่นระริกเพราะความหวาดกลัวสุดขีด ฝีเท้าถอยหลังโซเซไปเอง “ท่าน...ท่านไม่ได้ถูกทำลายการบำเพ็ญไปนานแล้วหรือ?!”

มู่หานไร้สีหน้า

“เพราะอย่างนั้นถึงลงมือกับตระกูลมู่หรือ?”

“หึ ๆ”

กล่าวจบ

เขาก็หัวเราะเสียงเย็นเยียบ

เสียงหัวเราะนั้นชวนให้ขนลุก

ทำให้คนของหลงอันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

วิญญาณแทบหลุดจากร่าง

หลงอันกัดฟันแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม เอ่ยเสียงอำมหิตว่า “นายน้อยตระกูลมู่ ท่านโอหังเกินไปแล้ว บัดนี้ตระกูลมู่ไม่ใช่ตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองชิงโจวอีกต่อไป”

“เจ้ายังกล้าวางอำนาจอยู่ที่นี่อีกหรือ?”

เสียงอาฆาตแฝงความเย็นชา

มู่หานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแฝงแววหยอกเย้าปรากฏบนใบหน้า ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

เมื่อเห็นท่าทีของมู่หานผ่อนคลายลง แววโหดเหี้ยมก็ฉายวาบในดวงตาของหลงอัน “ตอนนี้ตระกูลมู่โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ตระกูลเฉินกับตระกูลจ้าวแห่งจวนเจ้าเมืองเริ่มผูกสัมพันธ์กันแล้ว”

“แม้แต่นักปรุงโอสถในเมืองชิงโจวยังเอนเอียงไปทางสองตระกูลนั้น นักปรุงโอสถของตระกูลมู่ต่างก็ไปสวามิภักดิ์ต่อจวนเจ้าเมืองหรือตระกูลเฉินกันหมดแล้ว”

มู่หานเลิกคิ้วขึ้น

“เช่นนั้นก็หมายความว่า—”

“ตลาดปรุงโอสถของตระกูลมู่ถูกพวกนั้นแย่งไปแล้วหรือ?”

เขากล่าวเสียงเรียบ

ตลาดปรุงโอสถของตระกูลมู่เคยเหนือกว่าสองตระกูลอื่นอย่างขาดลอย

ไม่คิดเลยว่าเพียงชั่วพริบตา นักปรุงโอสถของพวกเขาจะพากันไปสวามิภักดิ์ต่อสองตระกูลนั้น

ที่สำคัญ นักปรุงโอสถเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนได้รับความช่วยเหลือจากมู่หาน และเป็นผู้ที่เขาชักชวนมาด้วยตนเอง ครั้งนั้นต่างปากรับคำว่าจะจงรักภักดีต่อตระกูลมู่จนตัวตาย บัดนี้กลับกลายเป็นนักปรุงโอสถของตระกูลอื่น แล้วยังหันมาลงมือกับตระกูลมู่อีกหรือ?

แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของมู่หาน

หลงอันหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง “ยังมีข่าวดีอีกเรื่องนะ นายน้อยตระกูลมู่”

มู่หานมองเขา

หลงอันเอ่ยเสียงเหี้ยมว่า “ตอนนี้คุณชายเจ้าเมืองหมายตามู่ชิงยวนแล้ว”

“ขอเพียงมู่ชิงยวนแต่งให้คุณชายเจ้าเมือง ตระกูลมู่ก็มีโอกาสผงาดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะฉะนั้นนายน้อยมู่ ท่านคงรู้ว่าควรทำอย่างไร”

“ตอนนี้พรรคพยัคฆ์เหล็กของพวกเรากำลังทำงานให้จวนเจ้าเมือง หากเจ้ากล้าลงมือกับพวกเรา เจ้าต้องตายแน่!”

เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่ามู่หานไม่กล้าลงมือกับตนอย่างแน่นอน

พวกเขาคือพรรคพยัคฆ์เหล็กเชียวนะ

เป็นหนึ่งในสามขุมอำนาจใหญ่ของเมืองชิงโจวในตอนนี้ ส่วนตระกูลมู่ถูกถอดออกจากกลุ่มตระกูลชั้นนำไปนานแล้ว

แววตาของมู่หานยิ่งเย็นชา

“ดูท่าแล้ว—”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ แววอำมหิตในดวงตาลุกโชน “ขุมอำนาจในเมืองชิงโจวคงไม่สงบจริง ๆ เช่นนั้นก็ถึงเวลาต้องกวาดล้างแล้ว!!!”

“...”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป