ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด มู่หานจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขาตระหนักชัดเจนยิ่งว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องจริง
“นี่คือ...มรดกแห่งวิถีโอสถ ค่ายกล และการหลอมศาสตราหรือ?”
มู่หานเผยสีหน้าตื่นตะลึง
มรดกเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกส่วนลึก ราวกับเป็นความทรงจำจากชาติก่อนที่ติดตัวเขามา
ยิ่งกว่านั้น มรดกใดมรดกหนึ่งก็เพียงพอจะทำให้ทั้งแผ่นดินเสวียนเทียนสั่นสะเทือนได้กระมัง?
มู่หานตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง
“ฮึ ๆ”
เยาเยว่หัวเราะเบา ๆ อย่างสงบนิ่ง “มรดกเหล่านี้ถูกทิ้งไว้ที่นี่ ก็เป็นเพียงของไร้ค่าที่ถูกฝุ่นจับ มิสู้ให้เจ้าสืบทอดไป ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญในวันหน้าอย่างยิ่ง”
“เอาละ ออกไปได้แล้ว ข้าจะปิดด่าน”
สิ้นเสียง เยาเยว่ยกมือเรียวขึ้นเล็กน้อย แขนเสื้อพลิ้วสะบัด
มู่หานรู้สึกเพียงภาพแสงตรงหน้าพลันแปรเปลี่ยน ห้วงอากาศบิดเบี้ยว
ชั่วพริบตาถัดมา ร่างของเขาก็ถูกเคลื่อนย้ายออกจากมิติเร้นลับของหอคอยหงเหมิง
ภายในวิหารกว้างใหญ่ที่เงียบงันราวกับไร้ชีวิต รอยยิ้มบางเบาตรงมุมปากของเยาเยว่ค่อย ๆ เลือนหาย
นางเพิ่งลองก้าวออกไปสองก้าว
คิ้วเรียวงามพลันขมวดแน่น นางอดสูดปากด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
ท่วงท่ายามเดินของนางดูแข็งทื่อและขัดเขินอย่างยากจะบรรยาย
“เจ้าตัวเล็กนี่...ช่างห้าวหาญไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ สมกับเป็นลูกวัวแรกเกิดจริง ๆ เล่นเอาข้าเหนื่อยแทบแย่”
นางยกมือขึ้นลูบเอวบางที่ปวดเมื่อย ใบหน้างามมีเสน่ห์แดงระเรื่อ ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำ “เจ็บแทบตาย...”
“...”
ภายนอกนั้น ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ป่าเขาเงียบสงัด
มู่หานยืนอยู่ ณ ก้นผาชื้นเย็น หัวใจที่ร้อนระอุในอกยังไม่อาจสงบลงได้เนิ่นนาน
สายเลือดหงเหมิงตื่นขึ้น หอคอยหงเหมิงสมบัติวิเศษเช่นนี้ยอมรับเขาเป็นนาย ทั้งยังมีมรดกโบราณหลายสายที่ลึกล้ำราวกับเชื่อมโยงฟ้าดินติดตัว ครานี้เขาจะต้องผงาดขึ้นอย่างแน่นอน
คนที่ทรยศเขาทั้งหมดต้องตาย!
“สิ่งสำคัญเร่งด่วนในตอนนี้ มีเพียงฟื้นฟูการบำเพ็ญเท่านั้น!”
แววเย็นเยียบถึงกระดูกวาบผ่านดวงตาของมู่หาน
แม้บาดแผลบนร่างกายจะหายดีแล้ว และถึงกับผลัดเปลี่ยนกระดูกเนื้อใหม่ แต่ก่อนหน้านี้เฉินเสวี่ยชิงกระดูกกระบี่กำเนิดฟ้าของเขาไป ทำลายรากฐานจากการบำเพ็ญเพียรที่ผ่านมาเสียจนหมดสิ้น
ดังนั้นเขาจึงต้องเริ่มบำเพ็ญใหม่อีกครั้ง
ฟึ่บ
มู่หานกวาดตามองรอบด้าน ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนนั่งขัดสมาธิลงบนกอหญ้าแห้งและเศษหิน
ขอบเขตวิถีบู๊แห่งแดนใต้มีขั้นเปิดชีพจร ขั้นหลอมกาย ขั้นผลัดปุถุชน ขั้นปรมาจารย์ ขั้นปรมาจารย์ใหญ่ ขั้นหลุดพ้น และขั้นสวรรค์มนุษย์...แต่ละขอบเขตแบ่งเป็นเก้าขั้นย่อย
“เริ่มจากเปิดชีพจรก่อน!”
มู่หานหลับตาครุ่นคิด
ร่างกายของมนุษย์ปุถุชนล้วนมีชีพจรวิญญาณกำเนิดฟ้าเก้าสาย เชื่อมโยงกระดูกทั่วร่าง
ต้องทะลวงชีพจรวิญญาณทั้งเก้าสายทีละสาย ชักนำปราณให้ไหลเวียนทั่วร่าง จึงจะนับว่าเข้าสู่หนทางแห่งวิถีบู๊อย่างแท้จริง
ในอดีต ด้วยกระดูกกระบี่กำเนิดฟ้า เขาเคยเปิดชีพจรวิญญาณได้ถึงสี่สายรวด และมีชื่อเสียงอยู่บ้างในสำนักชางเสวียนสายนอก
ยิ่งเปิดชีพจรวิญญาณได้มาก รากฐานวิถีบู๊ก็ยิ่งลึกล้ำ
ทว่าเฉินเสวี่ยชิงกระดูกกระบี่ของเขาไป ตัดขาดทั้งความเพียรพยายามที่ผ่านมาและการเปิดชีพจรทั้งหมดอย่างเลือดเย็น
ดังนั้นก็เริ่มต้นใหม่!
“วิชาสุริยันโชติช่วง...”
“ไม่สิ”
มู่หานกำลังจะโคจรวิชาสุริยันโชติช่วง พลันชะงักไป
บัดนี้เขามีเคล็ดกลืนฟ้าหงเหมิง วิชาล้ำเลิศเช่นนี้อยู่กับตัว ยังจะฝึกวิชาสุริยันโชติช่วงไปทำไม?
ของพรรค์นั้น ต่อให้เป็นสุนัขยังไม่ฝึกเลย
“...”
เสียงปราณเสียดสีกันดังซู่ซ่า
มู่หานโคจรเคล็ดกลืนฟ้าหงเหมิง
ชั่วพริบตา รูขุมขนและจุดชีพจรสามหมื่นหกพันแห่งทั่วร่างของเขาพลันเปิดออก กลายเป็นหุบเหวไร้ก้นบึ้ง
พลังวิญญาณฟ้าดินในรัศมีร้อยจั้งราวกับได้รับบัญชาสูงสุดจากตัวตนเหนือชั้น แปรเปลี่ยนเป็นหมอกขาวกลิ้งซัดและคลื่นธารวิญญาณ พากันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง!
พลังวิญญาณอันเกรี้ยวกราดแต่บริสุทธิ์พุ่งทะยานไปตามแขนขา กระดูกทั่วร่าง และอวัยวะภายในทั้งห้าอย่างบ้าคลั่ง
ทุกลมหายใจเข้าออก
มู่หานรู้สึกว่าชีพจรที่แห้งเหือดมานานราวกับผืนดินแล้งที่ได้รับสายฝน ร่างกายทั้งร่างฟื้นคืนชีพอย่างรุนแรง ประหนึ่งกำลังโห่ร้องยินดี
ความรู้สึกอิ่มเอมเมื่อได้พลังที่สูญเสียไปกลับคืนมา ทำให้ความซาบซึ้งและทะนุถนอมเอ่อล้นขึ้นในใจ
ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น นี่คือพรสวรรค์ของสายเลือดหงเหมิงหรือ?
ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
เพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น—
มู่หานก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชีพจรวิญญาณสายแรกในร่างเริ่มสว่างขึ้น ความสามารถในการรับรู้พลังวิญญาณรอบกายก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า
เขาลืมตาขึ้นฉับพลัน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนหลุดอุทานว่า “ความเร็วช่างท้าทายสวรรค์นัก...”
ความตื่นตะลึงในใจมู่หานยากจะบรรยาย
ต้องรู้ว่าเมื่อก่อน ตอนอยู่สำนักชางเสวียน เขาโคจรวิชาสุริยันโชติช่วง ใช้เวลาถึงสองชั่วยามจึงเปิดชีพจรวิญญาณสายแรกได้
แต่ตอนนี้กลับใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อ
นี่ช่างรวดเร็วเกินไปแล้ว
มู่หานข่มความตื่นเต้นยินดีไว้
แล้วโคจรเคล็ดกลืนฟ้าหงเหมิงต่อไป
ตูม ตูม ตูม
เสียงทุ้มต่ำระเบิดกึกก้องขึ้นฉับพลัน ชีพจรวิญญาณในร่างของมู่หานต่างเริ่มส่องสว่างขึ้นอย่างเงียบงัน
พลังวิญญาณไหลเข้าสู่ชีพจร ทำให้รู้สึกสบายอย่างยิ่ง
สายที่สอง
สายที่สาม
…
ชีพจรวิญญาณแต่ละสายทยอยเปิดออกอย่างรวดเร็วเกินจินตนาการ
ชั่วพริบตา ชีพจรวิญญาณทั้งเก้าสายก็เปิดออกครบถ้วน
พลังวิญญาณฟ้าดินพลันปั่นป่วนอย่างสิ้นเชิง แปรเปลี่ยนเป็นวังวนพลังวิญญาณที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งกรูเข้าสู่ร่างมู่หานอย่างบ้าคลั่ง กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ๆ แวววาวราวหยก เปล่งประกายงดงามบริสุทธิ์ไร้มลทิน
มู่หานเผยสีหน้าตื่นเต้น “เพียงอยู่ในขั้นเปิดชีพจร ก็เปิดชีพจรวิญญาณทั้งเก้าสายของมนุษย์ได้แล้ว ความสำเร็จเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก”
“นี่คือสายเลือดหงเหมิงหรือ?”
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
ขั้นเปิดชีพจรคือรากฐานแรกเริ่มของวิถีบู๊
กล่าวกันง่าย ๆ ก็คือการวางรากฐาน—
มีเพียงรากฐานที่มั่นคงเพียงพอ ในวันหน้าจึงจะไปได้ไกลและทะยานได้สูง
ขณะที่มู่หานกำลังจะลุกจากไป จู่ ๆ ชีพจรวิญญาณสายใหม่ก็ปรากฏขึ้นในร่างอย่างพิสดาร แววตาของเขาพลันไหววูบ
ร่างกายมนุษย์มิใช่มีชีพจรวิญญาณเพียงเก้าสายหรือ?
ในร่างของเขากลับถือกำเนิดชีพจรวิญญาณสายใหม่ขึ้นมาอีกสาย ทั้งยังอยู่ตรงใจกลางที่ชีพจรทั้งเก้าสายมาบรรจบกัน
มู่หานเผยสีหน้าประหลาดใจ
“หรือว่ามนุษย์มีชีพจรวิญญาณทั้งหมดสิบสาย?”
“หรือชีพจรวิญญาณสายใหม่นี้เกิดขึ้นเพราะสายเลือดหงเหมิง?”
“ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด ชีพจรวิญญาณสายที่สิบนี้ก็ต้องเปิดให้ได้”
เขารู้ดีว่าชีพจรวิญญาณที่เปิดได้ยิ่งมาก ก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อตัวเขา
เขาโคจรเคล็ดกลืนฟ้าหงเหมิง
ครืน!
พลังวิญญาณโดยรอบพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างมู่หานอย่างบ้าคลั่ง
เช่นนั้นเอง
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ในที่สุดชีพจรวิญญาณสายที่สิบก็เปิดออก
มู่หานเผยสีหน้าตื่นเต้นยินดี ในที่สุดก็เปิดชีพจรครบทั้งหมดแล้ว และเมื่อชีพจรสายที่สิบเปิดออก
พลังวิญญาณที่ถักทออยู่ระหว่างฟ้าดินก็ไหลเวียนรวดเร็วยิ่งขึ้นอย่างน่าพรั่นพรึง
เหนือกว่าตอนมีชีพจรเก้าสายหลายเท่า แม้แต่ความเข้ากันได้กับพลังวิญญาณฟ้าดินก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!
“นี่คือพลังของการเปิดชีพจรสิบสายหรือ? ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
เขากล่าวอย่างตื่นเต้น
“เฉินเสวี่ย เพื่อไต่เต้าสู่ตำแหน่งสูง เจ้าเลือกลู่เย่และทรยศข้า มู่หาน ทั้งยังชิงกระดูกกระบี่กำเนิดฟ้าของข้าไป แค้นครั้งนี้ข้าจะให้พวกเจ้าสองคนชดใช้เป็นหมื่นเท่า”
“ผู้ใดเอาของของข้าไป ผู้นั้นย่อมกลายเป็นศัตรูของข้า”
“พวกเจ้าสองคนคงนึกไม่ถึงว่า ตอนนี้ข้าไม่เพียงปลุกสายเลือดหงเหมิงขึ้นมาได้ แต่ยังเปิดชีพจรวิญญาณถึงสิบสายอีกด้วย”
“ต่อให้บอกข่าวนี้กับพวกเจ้า พวกเจ้าก็คงยากจะเชื่อกระมัง?”
“วางใจเถิด อีกไม่นาน ข้าจะสังหารพวกเจ้าต่อหน้าต่อตา”
ดวงตาของมู่หานเย็นเยียบ
เส้นเลือดฝอยแดงก่ำ
เมื่อเขาเปิดชีพจรวิญญาณทั้งสิบสาย—
พลังวิญญาณรอบข้างก็พลันโถมทะลักเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์
ขอบเขตของมู่หานทะลวงถึงขั้นเปิดชีพจรจุดสูงสุดในชั่วพริบตา
“ขั้นเปิดชีพจรจุดสูงสุดหรือ?” มู่หานกำหมัดแน่น แววตายิ่งทวีความเหี้ยมเกรียม ประกายอำมหิตวาบผ่าน
ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในขั้นหลอมกายระดับสาม
แม้ตอนนี้จะอยู่ในขั้นเปิดชีพจรจุดสูงสุด แต่เขามั่นใจอย่างยิ่งว่า ตัวเขาในตอนนี้แข็งแกร่งพอจะเอาชนะตัวเองในขั้นหลอมกายระดับสามได้ถึงสิบคน
ขณะที่มู่หานกำลังจะบำเพ็ญต่อ
พลันมีเสียงเย็นเยียบ แฝงแววหยอกเย้าและอำมหิตดังเข้าหู
“พวกเจ้าเบิกตาให้กว้างแล้วค้นให้ทั่ว! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ก็ต้องลากพวกหญิงของตระกูลมู่ออกมาให้หมด!”
“นายท่านทั้งหลายกำลังรอจนแทบไม่ไหวแล้ว คืนนี้พรรคพยัคฆ์เหล็กของเราจะรับพวกสตรีในตระกูลมู่เป็นอนุภรรยา แล้วเสวยสุขกันให้เต็มที่ ฮ่า ๆ ๆ!”
สีหน้าของมู่หานแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน กลายเป็นมืดมนยิ่ง
“พรรคพยัคฆ์เหล็ก? พรรคที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงโจว นอกเหนือจากสามตระกูลใหญ่แล้ว พรรคพยัคฆ์เหล็กก็แข็งแกร่งที่สุด”
“เมื่อก่อนข้าเป็นนายน้อยตระกูลมู่ พรสวรรค์ล้ำเลิศ ทั้งยังเป็นศิษย์สำนักชางเสวียน พรรคพยัคฆ์เหล็กจึงเกรงกลัวตระกูลมู่”
“แต่ตอนนี้พวกสารเลวนี่กลับกล้าลงมือกับตระกูลมู่หรือ? ดูท่าเรื่องของข้าคงแพร่ไปทั่วเมืองชิงโจวแล้ว”
“เศษสวะพวกนี้รนหาที่ตาย กล้าลงมือกับตระกูลมู่ใช่หรือไม่? เช่นนั้นพวกเจ้าก็ต้องตายให้หมด!”
ไอสังหารพลันพุ่งวาบออกจากดวงตา
ในอดีตเขามีนิสัยอ่อนโยน ยึดถือการผูกมิตรกับผู้คน
แต่หลังจากถูกทรยศและซ้ำเติมยามตกต่ำ มู่หานก็รู้ดีว่าวิธีการของเขาเปลี่ยนไปแล้ว
ผู้ใดล่วงเกินข้า สังหารโดยไม่ละเว้น!
“...”