นางร้ายบำเพ็ญเซียน: ยิ่งพระเอกแค้น ข้ายิ่งแข็งแกร่ง

ตอนที่ 2 กลับตาลปัตร

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เดี๋ยวก่อน!” อวิ๋นซีตกใจจนเสียงเปลี่ยน ขณะถอยหลังพลางร้องตะโกน “ศิษย์พี่ใหญ่ ใจเย็นก่อน! ท่านไม่กลัวว่าจะเกิดมารในใจหรือ? —ระบบ! ระบบ!!”

นางกรีดร้องเรียกระบบอยู่ในใจ ก่อนจะได้ยินเสียงตอบกลับอย่างร่าเริง

“ระบบอยู่นี่แล้ว โฮสต์โปรดกล่าวมาได้เลย”

อวิ๋นซีแทบคลั่ง “ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว! มีวิธีอะไรบ้างไหม? โล่คุ้มกัน? เคลื่อนย้ายพริบตา? ล่องหน? เอามาสักอย่างก็ได้! แกคงไม่อยากเห็นโฮสต์ของตัวเองมาทำงานวันแรกก็สิ้นชีพอย่างสมเกียรติหรอกนะ?!”

“ตรวจพบว่าขณะนี้ไม่สามารถแลกเปลี่ยนอุปกรณ์ป้องกันที่มีประสิทธิภาพได้ ขอแนะนำให้โฮสต์ใช้ความคิดริเริ่มอย่างเต็มที่ อาศัยสติปัญญาของตนเองพลิกสถานการณ์ให้พ้นภัย”

ระบบตอบกลับรวดเร็วยิ่ง ทว่าไม่มีสักคำที่เป็นประโยชน์

“ลองดูหน่อยไหมล่ะ? ตอนนี้ฉันจะคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้ยังไง?” ระหว่างถอยหลังอย่างสิ้นหวัง ในไม่ช้าแผ่นหลังของอวิ๋นซีก็แนบเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบ จนไร้ทางหนีอีกต่อไป

แต่ระบบยังคงเฝ้าดูเรื่องสนุกโดยไม่เห็นใจ ซ้ำยังเริ่มส่งเสียงเชียร์นาง “เชื่อมั่นในตัวโฮสต์นะ โฮสต์เก่งที่สุด สู้ ๆ!”

ระบบบ้าอะไรเนี่ย! คำปลอบใจสวยหรูช่วยชีวิตคนไม่ได้สักหน่อย!

ถึงอวิ๋นซีจะด่าอยู่ในใจอย่างรุนแรงเพียงใด ก็ยังหยุดกระบี่ยาวที่ค่อย ๆ จ่อเข้ามาหานางทีละนิ้วไม่ได้ จนปลายกระบี่เย็นเยียบแนบชิดลำคอ

หรงเชวี่ยมองนางจากเบื้องสูง รอยแดงจาง ๆ ที่เกิดจากฤทธิ์ยาบนหางตาของเขายังไม่จางหาย ตัดกับดวงตาเย็นชาแทบไร้ความรู้สึกคู่นั้น ก่อให้เกิดภาพตรงข้ามอันประหลาดยิ่ง

“กลัวแล้วหรือ?” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “เมื่อครู่ตอนคร่อมข้าอยู่ ศิษย์น้องมิได้มีสีหน้าเช่นนี้นี่”

อวิ๋นซีหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

คนอื่นทะลุมิติมาแล้วช่วยชีวิตโฮสต์กันทั้งนั้น ทำไมพอถึงคิวฉัน ทะลุมิติมาปุ๊บกลับตายเร็วกว่าเดิมล่ะ? นี่มันใช่เหรอ?!

ทว่าในชั่วขณะก่อนที่กระบี่ยาวจะแทงทะลุลำคอของนาง แสงสีเงินพลันสว่างวาบขึ้นตรงประตูห้องลับ

แสงนั้นเจิดจ้าจนแม้แต่หรงเชวี่ยยังเผลอเบนสายตาหนี กระบี่ในมือเขาก็ชะงักตามไปด้วย

หัวใจของอวิ๋นซีเต้นกระหน่ำ มีคนกำลังจะเข้ามา!

ในชั่วพริบตา ร่างกายของนางเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด ยกมือขึ้นคว้าข้อมือที่หรงเชวี่ยใช้จับกระบี่ ก่อนฉวยจังหวะที่เขาวอกแวกออกแรงกระชากลงอย่างหนัก

เดิมทีหรงเชวี่ยก็ถูกฤทธิ์ยากดข่มอยู่แล้ว พลังวิญญาณจึงโคจรติดขัด เมื่อถูกกระชากโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างของเขาพลันเซไปจริง ๆ

อวิ๋นซีฉวยโอกาสไถลลงด้านล่าง ตำแหน่งของทั้งสองพลิกกลับในชั่วพริบตา

เมื่อหรงเชวี่ยรู้ตัว อวิ๋นซีก็ถูกเขากดไว้ตรงขอบแท่นหินแล้ว

นางไม่ให้โอกาสเขาถอยห่างไปตั้งหลักได้แม้แต่น้อย กระชากเสื้อตัวในที่หลวมโคร่งอยู่แล้วของเขาออก แล้วซุกหน้าลงกับอก จากนั้นก็อ้าปากตะโกนสุดเสียง

“ศิษย์พี่ใหญ่! ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้! ข้าเป็นศิษย์น้องของท่านนะ—!”

สิ้นเสียง ประตูห้องลับก็เปิดผาง

แสงจากด้านนอกสาดทะลักเข้ามา ส่องให้เห็นใบหน้าตื่นตะลึงสองคน

เด็กสาวในชุดยาวสีขาวจันทร์ยืนอยู่หน้าสุด ดวงตารูปเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับภาพตรงหน้าทำให้นางตกตะลึงไม่น้อย

อวิ๋นซีมองเพียงแวบเดียวก็จำได้ว่านางเป็นใคร

บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสำนักเสวียนเทียน นางเอกในนิยายต้นฉบับผู้เป็นที่รักใคร่เอ็นดูของทุกคน—ซูเยวี่ยอิ๋น

ด้านหลังนางมีชายวัยกลางคนยืนอยู่คนหนึ่ง ขณะนี้หัวคิ้วขมวดมุ่น เขาคือซูตู้ เจ้าสำนักเสวียนเทียน

ภาพภายในห้องลับปรากฏชัดแก่สายตาของทั้งสอง

อวิ๋นซีถูกหรงเชวี่ยกดอยู่ใต้ร่าง เสื้อผ้ายับย่นไม่เป็นระเบียบ

ส่วนชายหนุ่มเกือบเปลือยเปล่า ในมือยังถือกระบี่ยาว ปลายกระบี่หยุดอยู่ข้างลำคอของนาง

ชวนให้เข้าใจว่าเขาลงมือข่มเหงไม่สำเร็จ จึงคิดจะบังคับนางต่อ

แววตาของซูเยวี่ยอิ๋นเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงสั่นเครือขึ้นมา “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่าน...พวกท่าน...”

สีหน้าหรงเชวี่ยแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ด้ามกระบี่ในมือร่วงลงพื้น ส่งเสียงกระทบใสกังวาน เขากำลังจะเอ่ยปาก “ศิษย์น้องซู อย่าเพิ่งเข้าใจผิด—”

“ศิษย์พี่ใหญ่!” อวิ๋นซีกลับตะโกนกลบเสียงเขา ร้องไห้โฮราวกับฟ้าถล่ม “แม้ข้าจะมีใจให้ท่าน แต่ข้าก็มิใช่สตรีที่จะปล่อยให้ท่านล่วงเกินตามอำเภอใจ! เหตุใดท่านต้องเหยียดหยามข้าถึงเพียงนี้!”

ถ้อยคำเหล่านี้พรั่งพรูออกมาพร้อมน้ำตา ผสานกับรอยเลือดบนลำคอซึ่งถูกปลายกระบี่กรีดไว้ ความน่าเชื่อถือจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่า

ดวงตาของซูเยวี่ยอิ๋นแดงก่ำอย่างรวดเร็ว ราวกับทนมองต่อไปไม่ไหว นางยกมือปิดปากแล้วหมุนกายวิ่งออกไป

สีหน้าเจ้าสำนักมืดครึ้มราวกับพายุกำลังจะมา เขามองหรงเชวี่ยลึก ๆ แวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วไปที่โถงใหญ่”

กล่าวจบ เขาสะบัดแขนเสื้อโยนขวดยาหยกขาวใบหนึ่งลงมา ขวดกลิ้งตุบตับไปหยุดอยู่ข้างเท้าหรงเชวี่ย

“จัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วค่อยมา!”

อวิ๋นซียังคงซุกหน้าร้องไห้ ทว่าสายตาจากหางตากลับแอบมองค่าความชอบเหนือศีรษะของหรงเชวี่ยผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว

【ค่าความชอบของหรงเชวี่ย -5】

【ค่าความชอบของหรงเชวี่ย -4】

【ค่าความชอบของหรงเชวี่ย -6】

【ค่าความชอบปัจจุบัน -32】

ตัวเลขนั้นลดฮวบประหนึ่งเปิดก๊อกน้ำทิ้ง เพียงครู่เดียวก็ร่วงลงไปถึง -32

อวิ๋นซีแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ดวงตาพร่าเลือนด้วยน้ำตา มุมปากที่ยกขึ้นแทบกดไม่ลง

แต่ไม่นานนางก็หัวเราะไม่ออก

เพราะเงามืดสายหนึ่งพลันทอดลงเหนือศีรษะ นางแข็งค้าง เงยหน้าขึ้นอย่างฝืดฝืน แล้วสบเข้ากับหรงเชวี่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เขาเก็บความตื่นตะลึงและโทสะเมื่อครู่ไปแล้ว ใบหน้าสงบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใด

ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมาในเวลานี้กลับรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ขณะที่อวิ๋นซีคิดว่าเขาคงจะฆ่าปิดปากนางในวินาทีถัดไป มุมปากของหรงเชวี่ยกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เขาโน้มตัวเข้าหาอวิ๋นซี ปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงบนลำคอของนาง ลูบผ่านรอยเลือดที่ปลายกระบี่กรีดไว้เบา ๆ

นิ้วของเขาคลึงบาดแผลเล็ก ๆ นั้น ก่อนกดลงอย่างแรงในทันใด

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านจากบาดแผลไปทั่วร่าง อวิ๋นซีสูดปากด้วยความเจ็บ ทว่ากลับไม่กล้าหลบ

หรงเชวี่ยยกนิ้วโป้งที่เปื้อนเลือดขึ้น แล้วค่อย ๆ ลูบผ่านริมฝีปากอ่อนนุ่มของนาง ทิ้งรอยแดงไว้เป็นทาง

เขาก้มมองสีเลือดที่เปื้อนอยู่ตรงปลายนิ้ว แล้วยิ้มเบา ๆ “ศิษย์น้อง วันนี้แสดงละครได้ดีทีเดียว”

“หวังว่าต่อไปเจ้าจะฉลาดเช่นนี้ได้ตลอดไป”

กล่าวจบเขาก็ยืดตัวขึ้น จัดเสื้อคลุมให้เข้าที่อย่างไม่เร่งรีบ ก่อนหมุนกายจากไป

นับตั้งแต่วินาทีที่หรงเชวี่ยโน้มตัวเข้ามา ลึกลงไปในจิตญาณของอวิ๋นซีก็เกิดความสั่นสะท้านขึ้นโดยสัญชาตญาณ เวลานี้ขนทั่วร่างยิ่งลุกชัน

จนกระทั่งเงาร่างสีขาวนั้นหายลับออกไปนอกประตูห้องลับ นางจึงเปล่งเสียงได้อีกครั้ง “ระบบ...ฉันจะมีชีวิตอยู่จนทำภารกิจพิชิตใจสำเร็จจริง ๆ เหรอ?”

ระบบยังคงตอบอย่างร่าเริง “โฮสต์อย่าเพิ่งท้อแท้สิ นี่เพิ่งเป็นพระเอกคนแรกที่ปรากฏตัวเองนะ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป