ใช่แล้ว ในต้นฉบับเดิม หรงเชวี่ยเป็นเพียงหนึ่งในบรรดาฮาเร็มของนางเอกเท่านั้น
นิยายเรื่องนั้นมีชื่อว่า《แสงจันทร์กลางใจเหล่าผู้ทรงเกียรติแห่งเซียน》 แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่นิยายบำเพ็ญเซียนจริงจังอะไรนัก
นางเอกซูเยวี่ยอิ๋นเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของซูตู้ เจ้าสำนักเสวียนเทียน มีชาติกำเนิดสูงส่งและโฉมงามล่มเมือง
หรงเชวี่ย ศิษย์พี่ใหญ่ อ่อนโยนดุจหยก งามสง่าผ่องแผ้ว คอยปกป้องนางเอกอย่างเงียบ ๆ มานานหลายร้อยปี กระทั่งช่วยให้นางบรรลุขั้นหยวนอิงแล้วจึงหมั้นหมายกับนางอย่างเป็นทางการ
ศิษย์พี่รองมีนิสัยเย็นชา มุ่งมั่นอยู่กับกระบี่ ทว่ากลับตกหลุมรักนางเอกเข้าอย่างจัง
ศิษย์น้องเล็กเซี่ยหลีเฉินมืดมนและยึดติดอย่างหนัก แต่เพราะนางเอกเคยช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อตอนยังเด็ก นับแต่นั้นนางจึงกลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในใจเขา
เท่านั้นยังไม่พอ นอกสำนักเสวียนเทียนยังมีนายน้อยจากสำนักข้างเคียง รวมถึงประมุขมารผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ในช่วงหลัง ต่างพากันยอมสยบแทบเท้าซูเยวี่ยอิ๋นทั้งสิ้น
ส่วนอวิ๋นซีในนิยายก็คือนางร้ายผู้คอยผลักดันเรื่องราวให้พระเอกนางเอก ในมหากาพย์รักสามเส้าสุดอลหม่านนี้
เดิมทีอวิ๋นซีเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา จนหลายปีก่อนซูตู้ เจ้าสำนักเสวียนเทียน ถูกฝ่ายมารลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสและร่วงหล่นลงสู่โลกมนุษย์ เขาหนีไปจนถึงหมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่ง ชาวบ้านเห็นว่าเขามีที่มาคลุมเครือ อีกทั้งบาดเจ็บหนัก ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัวด้วยการเข้าไปยุ่ง
มีเพียงตระกูลอวิ๋นที่เปิดประตูต้อนรับ
บิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมเห็นซูตู้บาดเจ็บจนแทบสิ้นใจ จึงหามเขากลับบ้านและดูแลอย่างเอาใจใส่ เมื่อบาดแผลของเขาเริ่มทุเลาลง ในที่สุดผู้ไล่ล่าจากฝ่ายมารก็ยังตามมาจนพบ
ยามซูตู้รับมือศัตรู สองสามีภรรยาตระกูลอวิ๋นก็ล้มลงในกองเลือดไปแล้ว ก่อนสิ้นใจ พวกเขาขอร้องเขาเพียงเรื่องเดียว—ให้ปกป้องบุตรสาวคนเดียวของตน
ซูตู้จึงพาอวิ๋นซีซึ่งยังเยาว์วัยกลับไปยังสำนักเสวียนเทียน
ตามหลักแล้ว ด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณเทียมของอวิ๋นซี นางไม่มีทางเข้าสู่สายในของสำนักเสวียนเทียนได้เลย
ตอนนั้นเมื่อซูตู้ยืนกรานจะรับนางเป็นศิษย์สายตรง ผู้อาวุโสหลายคนต่างพากันคัดค้านแทบทั้งสิ้น แต่ซูตู้แน่วแน่ ในที่สุดจึงฝ่าความเห็นต่าง รับอวิ๋นซีเข้าเป็นศิษย์ใต้สังกัดจนได้
ส่วนซูเยวี่ยอิ๋น บุตรสาวแท้ ๆ ของซูตู้ กลับไปกราบผู้อาวุโสอีกท่านเป็นอาจารย์ เพื่อหลีกเลี่ยงเสียงครหา
ด้วยเหตุนี้ หากนับตามสายสืบทอด หรงเชวี่ยกับอวิ๋นซีจึงเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักเดียวกันอย่างแท้จริง
ตั้งแต่เข้ามาในสำนัก อวิ๋นซีก็คอยเกาะติดหรงเชวี่ยอยู่เสมอ ช่วงแรกศิษย์พี่ผู้นี้ถึงกับเป็นคนสอนนางชักนำพลังปราณเข้าสู่ร่าง และพานางทำความคุ้นเคยกับทั่วทั้งสำนัก
คนเราอยู่ใกล้ชิดกันนานวันย่อมเกิดความรัก ยิ่งหรงเชวี่ยเป็นดั่งจันทราสูงลิบบนฟากฟ้าในสายตาศิษย์สำนักเสวียนเทียนอยู่แล้ว
เจ้าของร่างเดิมเองก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด จึงเริ่มมีใจให้ศิษย์พี่ใหญ่ผู้คอยดูแลนางมาตลอด
แรกเริ่มอาจเป็นเพียงความรักใสซื่อของหญิงสาว ทว่าภายหลังเมื่อเห็นซูเยวี่ยอิ๋นกับหรงเชวี่ยใกล้ชิดกันมากขึ้น ความชอบนั้นก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความไม่ยินยอมและความยึดติด
เส้นทางสู่การเป็นนางร้ายในนิยายต้นฉบับ จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการนับแต่นั้น
แต่โชคดีที่นางทะลุมิติมาในช่วงต้น เรื่องราวยังไม่บานปลายจนเกินแก้ไข
ตามเนื้อเรื่องเดิม ช่วงแรกซูเยวี่ยอิ๋นยังไม่เข้าใจความรู้สึกที่มีต่อหรงเชวี่ยอย่างแท้จริง นางคิดมาตลอดว่านั่นเป็นเพียงความเลื่อมใสที่มีต่อศิษย์พี่ใหญ่
แต่การที่อวิ๋นซีวางยาให้หรงเชวี่ยในครั้งนี้ กลับกระตุ้นให้ซูเยวี่ยอิ๋นมองเห็นหัวใจตนเอง
ไม่นานหลังจากนั้น นางก็เป็นฝ่ายสารภาพความรู้สึกกับหรงเชวี่ยก่อน
อวิ๋นซีรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบที่ถูกใช้ประโยชน์ล้วน ๆ
ดีจริง ฉันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งในบทเล่นรักของคู่หวานแหววสินะ
ระหว่างที่คิดเช่นนั้น นางก็เดินตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับมาถึงถ้ำพำนักของตนแล้ว
แต่คาดไม่ถึงว่าทันทีที่ก้าวเข้าไป นางก็พลันแข็งค้างอยู่กับที่
ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยภาพวาดของหรงเชวี่ย เรียงแน่นตั้งแต่ข้างเตียงลากยาวมาจนถึงประตู แทบปิดเต็มพื้นที่ทั้งถ้ำพำนัก
อวิ๋นซีเงยหน้ามองภาพที่อยู่ใกล้ที่สุด ชายในภาพสวมชุดขาวดุจหิมะ คิ้วตาอ่อนโยน ดูสมกับคำกล่าวที่ว่าคุณชายงามดุจหยกจริง ๆ
แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวอวิ๋นซีกลับเป็นกระบี่ยาวที่จ่อคอหอยนางเมื่อครู่นี้
แค่มองอีกสองครั้ง นางก็กลัวแล้วว่าคืนนี้จะฝันร้ายเพราะใบหน้านี้
อวิ๋นซีเดินไปฉีกภาพวาดทั้งหมดบนผนังลงอย่างรวดเร็ว ม้วนรวมเป็นก้อนแล้วโยนไปไว้ที่มุมห้อง
ของอัปมงคล ถอยไปให้หมด!
หลังจากเก็บกวาดสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับหรงเชวี่ยภายในถ้ำพำนักไปได้เกือบหมด อวิ๋นซีจึงทรุดนั่งลงบนตั่งนุ่มในที่สุด
ต่อไปก็ถึงเวลาจัดการกับปัญหาอีกเรื่องที่สำคัญกว่า
「ระบบ」
เสียงหวานใสดังขึ้นในหัวทันที「เจ้าของระบบ ข้าอยู่นี่」
「อธิบายมาเลย」อวิ๋นซีกอดอก「เรื่องทะลุเข้ามาในนิยายฉันพอรับได้ แล้วค่าความชอบนั่นมันอะไรกัน」
「จริง ๆ แล้วง่ายมากเจ้าค่ะ! ตอนนี้เจ้าของระบบอยู่ในสถานะนางร้ายของนิยายต้นฉบับ เพียงลดค่าความชอบของเป้าหมายที่กำหนดทั้งห้าคนให้ถึง【-100】 ทำให้พวกเขารังเกียจเจ้าของระบบอย่างสิ้นเชิงและมุ่งหน้าไปหานางเอกอย่างแน่วแน่ ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้วเจ้าค่ะ!」
ได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นซีก็เดือดปุด ๆ ทันที「เจ้าล้อเล่นหรือ! แค่ลดค่าความชอบของหรงเชวี่ยลงไปยี่สิบแต้ม เขาก็อยากเอากระบี่แทงข้าให้ตายแล้ว ยังจะให้ข้าลดของทั้งห้าคนลงไปถึงลบหนึ่งร้อยอีกหรือ ข้ามีชีวิตกี่ชีวิตให้เจ้าผลาญกัน!」
ระบบรีบอธิบาย「เจ้าของระบบวางใจเถิด! เมื่อค่าความชอบเป็นไปตามเงื่อนไข ระบบจะเปิดโหมดคุ้มครองโดยอัตโนมัติ เป้าหมายจะไม่สามารถทำอันตรายท่านได้เจ้าค่ะ」
สีหน้าอวิ๋นซีจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย「อย่างนี้ค่อยพอฟังขึ้นหน่อย…」
เห็นท่าทีของนางเริ่มอ่อนลง ระบบก็กล่าวเสริมต่อ「นอกจากนี้ระหว่างทำภารกิจยังมีรางวัลด้วย ทุกครั้งที่ลดค่าความชอบของเป้าหมายลงได้ 1 แต้ม เจ้าของระบบจะได้รับค่าพลังวิญญาณ 100 แต้ม」
「ค่าพลังวิญญาณคืออะไรอีก」
「อืม…ก็คิดเสียว่าเป็นเงินตราของระบบเราแล้วกันเจ้าค่ะ ใช้แลกสิ่งของต่าง ๆ ในร้านค้าระบบได้」
หืม? ยังมีร้านค้าเป็นของวิเศษสารพัดประโยชน์ด้วยหรือ
น้ำเสียงของอวิ๋นซีอ่อนโยนลงทันควัน「ถ้าอย่างนั้นฉันก็โอเคแล้ว…รีบให้ฉันดูหน่อยว่าร้านค้าหน้าตาเป็นยังไง!」
สิ้นเสียง จุดแสงเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันจากความว่างเปล่า ก่อนค่อย ๆ คลี่ออกตรงหน้า กลายเป็นม้วนคัมภีร์โปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ
สิ่งแรกที่อวิ๋นซีสังเกตเห็นกลับเป็นตัวเลขตรงช่องค่าพลังวิญญาณในระบบ
【ค่าพลังวิญญาณปัจจุบัน: 2000】
「ไม่ถูกสิ ค่าความชอบของหรงเชวี่ยลดลงไปถึง -32 แล้วไม่ใช่หรือ ฉันควรมีค่าพลังวิญญาณ 3200 แต้มสิ」อวิ๋นซีถาม
ระบบตอบเสียงอ่อย「ค่าความชอบติดลบที่เกิดขึ้นก่อนเจ้าของระบบทะลุมิติมาเป็นค่าเริ่มต้น ไม่นำมาคิดเป็นรางวัลเจ้าค่ะ」
อวิ๋นซีอดบ่นไม่ได้「พวกเจ้าขี้เหนียวเกินไปแล้ว เหมือนพวกนายทุนยุคนี้ไม่มีผิด」
นางรออยู่นาน ระบบก็ยังไม่พูดอะไรอีก
ดีจริง ยังเป็นระบบที่เลือกหูหนวกได้ตามใจด้วยสินะ