ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 21 ซื้อไหใส่น้ำที่ร้านของชำ

6 นาที· 1.4K คำ

ราวยามเซิน ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว นางจึงมองเห็นกำแพงเมืองของอำเภออยู่ลิบ ๆ กำแพงก่อด้วยอิฐสีเทาน้ำตาล เรียงซ้อนกันหนาแน่นเป็นระเบียบ ตีนกำแพงมีหญ้ารกร้างแห้งกรอบขึ้นเป็นหย่อม ๆ เหนือประตูเมืองแขวนป้ายแผ่นหนึ่ง สลักอักษรตัวใหญ่ว่า “อำเภอจิ้งอัน”

ประตูเมืองเปิดกว้าง เบื้องหน้าว่างเปล่า แม้แต่เงาคนหาบของก็ยังไม่เห็น

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เอ้อร์เหยาจึงถอดผ้าคลุมศีรษะกับหน้ากากที่ทำขึ้นเองออก จะได้ไม่ดูแปลกแยกจนเกินไปและก่อปัญหาโดยไม่จำเป็น

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ นางจึงเห็นว่ามีทหารยืนอยู่สองข้างประตูเมืองไม่กี่คน น้อยกว่าปกติ รวมแล้วมีเพียงสามถึงสี่คน แต่ละคนเอนตัวพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน กำลังบ่นเรื่องต้องเข้าเวรช่วงปีใหม่

เอ้อร์เหยาทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเดินตรงเข้าไป

ทหารเฝ้าประตูคนหนึ่งปรือตามองนาง ก่อนจะเหลือบมองตะกร้าสะพายหลังที่ว่างเปล่า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้านางชั่วครู่

“มาทำอะไร?” เขาเชิดคางถามอย่างเกียจคร้าน

“เรียนท่านเจ้าหน้าที่ ข้าน้อยจะเข้าเมืองไปเยี่ยมญาติ บ้านท่านน้าชายอยู่ในเมือง ให้ข้าไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเขาเจ้าค่ะ”

“รู้แล้ว!” บางทีเพราะเห็นว่านางดูยากจน ทหารหลายคนจึงไม่คิดจะซักไซ้ เพียงยื่นมือออกมาแบฝ่ามือ ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว

การเข้าเมืองต้องจ่ายค่าผ่านประตู ไม่แพงนัก แค่ 1 เหวิน เอ้อร์เหยาล้วงเงิน 1 เหวินออกจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนฝ่ามือทหาร

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป