ราวยามเซิน ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว นางจึงมองเห็นกำแพงเมืองของอำเภออยู่ลิบ ๆ กำแพงก่อด้วยอิฐสีเทาน้ำตาล เรียงซ้อนกันหนาแน่นเป็นระเบียบ ตีนกำแพงมีหญ้ารกร้างแห้งกรอบขึ้นเป็นหย่อม ๆ เหนือประตูเมืองแขวนป้ายแผ่นหนึ่ง สลักอักษรตัวใหญ่ว่า “อำเภอจิ้งอัน”
ประตูเมืองเปิดกว้าง เบื้องหน้าว่างเปล่า แม้แต่เงาคนหาบของก็ยังไม่เห็น
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เอ้อร์เหยาจึงถอดผ้าคลุมศีรษะกับหน้ากากที่ทำขึ้นเองออก จะได้ไม่ดูแปลกแยกจนเกินไปและก่อปัญหาโดยไม่จำเป็น
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ นางจึงเห็นว่ามีทหารยืนอยู่สองข้างประตูเมืองไม่กี่คน น้อยกว่าปกติ รวมแล้วมีเพียงสามถึงสี่คน แต่ละคนเอนตัวพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน กำลังบ่นเรื่องต้องเข้าเวรช่วงปีใหม่
เอ้อร์เหยาทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเดินตรงเข้าไป
ทหารเฝ้าประตูคนหนึ่งปรือตามองนาง ก่อนจะเหลือบมองตะกร้าสะพายหลังที่ว่างเปล่า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้านางชั่วครู่
“มาทำอะไร?” เขาเชิดคางถามอย่างเกียจคร้าน
“เรียนท่านเจ้าหน้าที่ ข้าน้อยจะเข้าเมืองไปเยี่ยมญาติ บ้านท่านน้าชายอยู่ในเมือง ให้ข้าไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเขาเจ้าค่ะ”
“รู้แล้ว!” บางทีเพราะเห็นว่านางดูยากจน ทหารหลายคนจึงไม่คิดจะซักไซ้ เพียงยื่นมือออกมาแบฝ่ามือ ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว
การเข้าเมืองต้องจ่ายค่าผ่านประตู ไม่แพงนัก แค่ 1 เหวิน เอ้อร์เหยาล้วงเงิน 1 เหวินออกจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนฝ่ามือทหาร