ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 20 มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ

7 นาที· 1.5K คำ

พูดถึงตัวอำเภอก็ต้องใช้เงิน พอคิดถึงตรงนี้ เอ้อร์เหยาจึงหยิบเงินทั้งหมดออกมานับ

เริ่มจากเงินของตระกูลโจว เงินของตระกูลโจวมีไม่มาก เมื่อรวมเงินที่เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าใบใหญ่แล้วก็มีเพียงราวแปดเก้าตำลึง ซึ่งรวมเงินค่าขายตัวของนางด้วย

ตระกูลจางให้เงินมัดจำไว้สามตำลึง หากรวมเงินส่วนที่เหลืออีกสองตำลึง ก็เป็นเงินห้าตำลึงแล้ว นั่นเท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินเก็บทั้งหมดในบ้านโจว แค่ตัดใจทิ้ง “ตัวถ่วงที่มีแต่จะผลาญเงิน” ไปคนหนึ่ง เงินเก็บในบ้านก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว นับว่าเป็นการค้าที่คุ้มค่าจริง ๆ ไม่แปลกที่พวกเขาจะหวั่นไหว

ส่วนเงินของตระกูลจางมีมากกว่ากันเยอะ เริ่มจากกำไลสองวงในถุงผ้าสีน้ำเงิน ตอนนี้พอเปิดดู นางถึงพบว่ากำไลทั้งสองวงเป็นทองคำ รวมกันแล้วหนักอย่างน้อยสองตำลึง

หากคำนวณตามอัตราแลกเปลี่ยนในปัจจุบัน ทองคำหนึ่งตำลึงเท่ากับเงินสิบตำลึง เท่ากับเงินยี่สิบตำลึง

ต่อมาก็เป็นเหรียญทองแดงในไหดิน เอ้อร์เหยานับดูแล้วมีทั้งหมดสองพันหนึ่งร้อยเหรียญ คิดเป็นเงินสองตำลึงกับอีกหนึ่งร้อยเหรียญ

ยังมีตู้เสื้อผ้าของตระกูลจางอีก นางตรวจดูตู้ใบใหญ่แล้วพบว่าข้างในเก็บทั้งโฉนดที่ดิน โฉนดบ้าน ทะเบียนครัวเรือน เสื้อผ้า และเงินไว้ด้วย

ตอนนั้นนางยังสงสัยอยู่ว่าเงินแท่งของตระกูลจางเก็บไว้ที่ไหน เพียงแต่เวลาเร่งรีบ ยังไม่ทันตรวจดูก็ต้องหนีออกมาเสียก่อน ตอนนี้พอเปิดตู้ดูจึงรู้ว่าพวกเขาเก็บเงินไว้ในนั้นทั้งหมด

คิดดูแล้วก็ใช่ ตอนนี้ยังไม่มีธนาคาร นอกจากเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าหรือหีบแล้วจะเอาไปไว้ที่ไหนได้อีก มีแค่สองที่นี้เท่านั้นที่ใส่กุญแจได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป