ขบวนคนค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ผ่านไปนานพอสมควร ในที่สุดเอ้อร์เหยาก็เข้าใกล้ช่องประตูเมือง
นางสังเกตคนที่อยู่ข้างหน้าแล้ว ดูเหมือนแค่ยื่นทะเบียนบ้านให้ทหารเฝ้าประตูตรวจดูก็ผ่านได้ นางสงสัยว่าพวกเขาดูแค่ว่าทะเบียนบ้านเป็นของอำเภอจิ้งอันหรือไม่
ไม่นานก็ถึงคิวของเอ้อร์เหยา
“มาทำอะไร?” ทหารคนหนึ่งถามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์
“เรียนใต้เท้า ข้าน้อยมาหาญาติในเมืองขอรับ ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว เลยเตรียมออกจากเมืองกลับบ้าน” เอ้อร์เหยาจงใจบีบเสียงให้ต่ำลง ฟังดูจนแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
“ทะเบียนบ้าน!” ทหารเฝ้าประตูยื่นมือออกมาตามธรรมเนียม หงายฝ่ามือขึ้น
“อยู่นี่!”
เอ้อร์เหยาพูดพลางรีบวางทะเบียนบ้านที่เตรียมไว้ก่อนแล้วลงบนมือของทหาร เขาก้มดูอย่างรวดเร็วแล้วส่งคืน
จากนั้นก็เหลือบมองตะกร้าสะพายหลังของเอ้อร์เหยา เห็นข้างในมีเพียงเสื้อผ้าเก่าขาดตัวหนึ่งก็โบกมืออย่างหมดสนุก ให้นางผ่านไป
เอ้อร์เหยาถอนหายใจโล่งอก พอออกไปแล้วก็ไม่ได้รีบเดินทางหรือไปสมทบกับคนกลุ่มใหญ่ แต่หันไปเดินเลียบกำแพงเมืองแทน ไม่ไกลนักมีป่าละเมาะอยู่แห่งหนึ่ง
เอ้อร์เหยาเดินเร็วเข้าไปในป่าละเมาะ กวาดตามองรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงหยิบเสบียงบางส่วนออกมาจากมิติ
มีแผ่นแป้งกองหนึ่งใส่ไว้ในถุงผ้า ทั้งแผ่นแป้งต้นหอมที่นางกินเอง แผ่นแป้งผักป่ารสอร่อย และแผ่นแป้งถั่วผสมผักป่าแข็งโป๊กที่เอาไว้ใช้แทนเงินและพรางตาผู้คน
มีผักอยู่กำมือเล็ก ๆ ตอนนี้นางยังไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร แต่กลัวว่าภายหลังจะต้องใช้ จึงหยิบออกมานิดหน่อย