เพราะท่านป้าหวังจากไป เอ้อร์เหยาจึงจำต้องออกจากบ้านไปทำธุระด้วยตัวเองทุกวัน
หากเอาแต่ขลุกอยู่ในบ้านโดยไม่ทำอะไรเลย ก็จะรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอด คล้ายกับนักโทษที่รอฟังคำพิพากษา แต่ไม่รู้ว่าการหนีภัยแล้งจะเริ่มขึ้นเมื่อไร
ช่วงหลายวันมานี้ หลังมื้อเช้าทุกวัน นางจึงต้องแต่งตัวพรางโฉม สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แล้วใช้เขม่าก้นหม้อป้ายหน้าให้เปื้อน ก่อนจะแอบออกจากบ้าน
คราวนี้นางเปลี่ยนมาสวมชุดบุรุษ เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีน้ำตาลเทากับกางเกงสีเดียวกัน ทั้งสองชิ้นล้วนปะชุนเป็นรอย บนหลังสะพายตะกร้าสานเก่าใบหนึ่ง
บ้านตระกูลจางมีกระจกทองแดงอยู่บานหนึ่ง นางหยิบมันออกมาดูหน้าตาตัวเองอย่างละเอียด ใบหน้านี้คล้ายกับตอนอยู่ในยุคปัจจุบันมาก หน้าตาธรรมดา
พูดง่าย ๆ ก็คือหน้าตาพอใช้ได้ อย่างมากก็พอเรียกได้ว่าเป็นสาวน้อยหน้าตาสะอาดสะอ้าน
พูดตามตรง ตอนอยู่ในยุคปัจจุบันนางไม่ค่อยพอใจกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองนัก แต่ก็ยังพอไปวัดไปวาได้ ไม่ถึงกับต้องทำศัลยกรรม อย่างมากก็แค่แต่งหน้าแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยขึ้น
แต่ตอนนี้นางกลับอยากให้ตัวเองขี้เหร่กว่านี้อีกสักหน่อย ดูจืดชืดกว่านี้อีกสักนิด จะได้เอาชีวิตรอดในยุคโกลาหลได้อย่างปลอดภัย
ยังดีที่เอ้อร์เหยาต้องตากแดดตากลมมาตลอดทั้งปี ผิวจึงหยาบกร้าน ไม่ได้ขาวผ่องสะดุดตาเหมือนตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน
แต่ถึงอย่างนั้น เวลาจะออกจากบ้านนางก็ยังต้องป้ายเขม่าบนหน้าให้ทั่ว ไม่เช่นนั้นก็ไม่กล้าออกไปข้างนอก