ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 38 ลืมตาขึ้นมาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินในบ้านหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

6 นาที· 1.4K คำ

ช่วงบ่าย เอ้อร์เหยาในที่สุดก็เดินทางมาถึงตัวเมือง

เพราะไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน เธอจึงไม่คิดจะพักโรงเตี๊ยม ค่าใช้จ่ายแพงเกินไป ไม่คุ้มเลย

สุดท้ายเธอก็ไปหานายหน้าค้ามนุษย์คนเดิม คราวนี้ต่อรองราคากันอยู่นาน ในที่สุดก็เช่าลานบ้านหลังเล็กที่เคยใช้เป็นที่เก็บของได้ในราคา 8 เหรียญทองแดงต่อวัน

จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปครึ่งเดือนก่อน หากจำเป็นค่อยต่อสัญญาทีหลัง

เอ้อร์เหยาหยิบกุญแจเปิดประตูรั้ว สภาพยังเหมือนตอนที่เธอกลับไปครั้งก่อนทุกประการ—หญ้าขึ้นรกครึ้ม ดูก็รู้ว่าไม่ได้ปล่อยให้ใครเช่าต่อ คิดว่าธุรกิจของพวกเขาคงไม่ค่อยดีนัก

แต่ก็มีบางอย่างเปลี่ยนไป เมื่อเทียบกับครั้งก่อน หญ้าป่าและผักป่าในลานสูงขึ้นมาก ทั้งยังแห้งเหลืองกว่าเดิม ดูเหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวาเหมือนแต่ก่อน

คิดดูแล้วคราวนี้เธออาจต้องพักอยู่นาน เอ้อร์เหยาจึงตัดสินใจเก็บกวาดห้องสักหน่อย อย่างไรเสียก็ไม่ได้รีบร้อน

ห้องครัวยังคงมีฝุ่นจับเทาไปหมด ทุกซอกทุกมุมเต็มไปด้วยฝุ่น บนเตาไม่มีอะไรสักอย่าง แม้แต่หม้อก็ไม่มี เป็นสถานที่ที่แม้แต่หนูยังไม่ยอมแวะมา เธอจึงไม่คิดจะเก็บกวาด

อีกอย่าง ไม่เธอก็กินของจากมิติ ไม่ก็ออกไปซื้อของกินตามถนน ไม่จำเป็นต้องจัดการห้องครัวเลย

ห้องโถงก็ขี้เกียจเก็บเหมือนกัน ถึงอย่างไรก็คงไม่มีแขกมา เธออยู่คนเดียว ไม่ได้ใช้ห้องโถงสักหน่อย

มีเพียงห้องนอนที่ต้องทำความสะอาดให้ดี เพราะเป็นที่ที่เธอพัก อีกหลายวันนี้อาจต้องเก็บตัวอยู่แต่ในนี้ ฝุ่นเยอะเกินไปไม่ดีต่อปอด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป