ในห้องโถงด้านหลังที่ว่าการอำเภอ แสงแดดส่องเฉียงผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบบนพื้นอิฐสีเขียวเป็นแถบสว่างเรียงกัน อากาศในโถงร้อนอบอ้าวจนแทบลุกเป็นไฟ
นายอำเภอจ้าวไหลหย่วนเอนกายอยู่บนเก้าอี้เท้าแขนตัวใหญ่ หน้าผากมีเหงื่อซึมบาง ๆ ข้างมือวางถ้วยชาเย็นไว้หนึ่งถ้วย ผิวชามีเศษใบชาลอยอยู่สองสามชิ้น เขายกขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนวางลงอย่างหงุดหงิด
บนโต๊ะมีกองเอกสารราชการวางแผ่อยู่ ล้วนเป็นรายงานภัยพิบัติที่ส่งมาจากหมู่บ้านและตำบลต่าง ๆ ภัยแล้งดำเนินมานานเกือบหนึ่งปีแล้ว แดดก็ร้อนขึ้นทุกวัน
ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยประสบภัยแล้ง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนร้อนขนาดนี้ น้ำระเหยเร็ว และสถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้
หากภัยแล้งครั้งก่อนเป็นเหมือนการต้มกบในน้ำอุ่น ตอนนี้ก็เหมือนเติมฟืนเข้าใต้เตา ไฟโหมย่างเข่งนึ่งจนไอน้ำพวยพุ่งเต็มไปหมด น้ำในหม้อเองก็ใกล้แห้งขอดแล้ว
เห็นชัดว่าผลผลิตธัญพืชฤดูใบไม้ร่วงคงเสียหายสิ้น ผู้คนมากมายเริ่มขุดผักป่ามากินกันตั้งนานแล้ว แต่หนังสือเร่งรัดการส่งธัญพืชจากเบื้องบนกลับส่งลงมาไม่ขาดสาย จนเขาปวดหัวไปหมด
ซ่งเฉิง ที่ปรึกษาประจำตัว ยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือประคองสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง แล้วอ่านตัวเลขธัญพืชค้างส่งที่แต่ละตำบลรายงานมาทีละบรรทัด
เขาอ่านไปได้พักหนึ่ง เสียงก็ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดก็ปิดสมุดวางไว้ตรงมุมโต๊ะ ก่อนยกมือเช็ดเหงื่อที่ขมับ
“ใต้เท้า ตัวเลขที่แต่ละตำบลรายงานมาอยู่ในนี้หมดแล้ว หมู่บ้านตระกูลโจว หมู่บ้านต้าเหอ คูหลิ่วซู่ และเนินเขาอ้าวของตระกูลจ้าว—สี่หมู่บ้านนี้ค้างส่งมากที่สุด แทบทุกครัวเรือนไม่มีธัญพืชจะส่ง