ระหว่างที่เอ้อร์เหยากำลังยุ่งวุ่นวายกับการเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิ ทางตระกูลโจวกลับเผชิญแต่ความทุกข์ระทม
ท่านย่าโจวเป็นอัมพาต เฒ่าโจวก็กลายเป็นคนโง่เขลา ทำงานอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง จึงกลายเป็นภาระของคนทั้งบ้าน
แน่นอนว่าเรื่องนี้ยังไม่ใช่เรื่องร้ายแรงที่สุด เรื่องที่หนักหนาสาหัสกว่าคือบ้านของพวกเขาไม่เหลือทั้งเมล็ดพันธุ์และเครื่องมือทำไร่แล้ว เงินเก็บส่วนตัวที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ใช้จนหมดเกลี้ยง แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ?
“ท่านแม่ เที่ยงนี้เราจะกินอะไรกันหรือ?” โจวเทียนชื่อกุมท้องที่ร้องโครกคราก พลางมองไฉซื่อด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“เอาแต่กิน ๆ รู้จักแต่กิน! พวกเจ้าทุกคนคงเกิดมาเป็นผีหิวโหยกันหมด!”
ไฉซื่อสับผักป่าบนเขียงอย่างแรง ราวกับกำลังสับใครบางคนอยู่ สีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัวเหลือเกิน
ต้นฤดูใบไม้ผลิอากาศยังเย็นอยู่บ้าง นางสวมเสื้อบุนวมเก่าขาดที่ซีดจนดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร ด้านหน้ามีคราบน้ำมันเก่าและรอยโคลนฝังแน่นที่ซักไม่ออก ส่วนปลายแขนเสื้อก็สึกจนเป็นขุย
นางเกล้ามวยผมลวก ๆ ผมบริเวณขมับทั้งสองข้างขาวไปกว่าครึ่ง ริ้วรอยบนใบหน้าลึกกว่าปีก่อนมาก เบ้าตาลึกโหล โหนกแก้มเด่นชัด ทั้งคนแก่ลงไปถึงสิบปีในชั่วพริบตา
“แต่ว่า...ท่านแม่ ลูกหิวมากจริง ๆ!” โจวเทียนชื่อไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เขารู้สึกว่าแม่ยังซ่อนอาหารเอาไว้อยู่
สำหรับโจวเทียนชื่อ ชีวิตทุกวันนี้ราวกับฝันร้าย เขาฝันอยากกลับไปใช้ชีวิตดี ๆ เหมือนเมื่อก่อนอยู่ทุกวัน
ตอนนั้นเขายังเป็นหลานชายคนเล็กที่ปู่ย่ารักเป็นอันดับสอง ในบ้านนอกจากพี่ใหญ่โจวเย่าจู่แล้ว ก็ไม่มีใครสำคัญไปกว่าเขา ไม่ต้องพูดถึงตัวซวยที่เป็นลูกสาวบ้านรองเลย