ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 32 ขายโจวต้าเหยา

7 นาที· 1.5K คำ

ระหว่างที่เอ้อร์เหยากำลังยุ่งวุ่นวายกับการเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิ ทางตระกูลโจวกลับเผชิญแต่ความทุกข์ระทม

ท่านย่าโจวเป็นอัมพาต เฒ่าโจวก็กลายเป็นคนโง่เขลา ทำงานอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง จึงกลายเป็นภาระของคนทั้งบ้าน

แน่นอนว่าเรื่องนี้ยังไม่ใช่เรื่องร้ายแรงที่สุด เรื่องที่หนักหนาสาหัสกว่าคือบ้านของพวกเขาไม่เหลือทั้งเมล็ดพันธุ์และเครื่องมือทำไร่แล้ว เงินเก็บส่วนตัวที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ใช้จนหมดเกลี้ยง แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ?

“ท่านแม่ เที่ยงนี้เราจะกินอะไรกันหรือ?” โจวเทียนชื่อกุมท้องที่ร้องโครกคราก พลางมองไฉซื่อด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

“เอาแต่กิน ๆ รู้จักแต่กิน! พวกเจ้าทุกคนคงเกิดมาเป็นผีหิวโหยกันหมด!”

ไฉซื่อสับผักป่าบนเขียงอย่างแรง ราวกับกำลังสับใครบางคนอยู่ สีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัวเหลือเกิน

ต้นฤดูใบไม้ผลิอากาศยังเย็นอยู่บ้าง นางสวมเสื้อบุนวมเก่าขาดที่ซีดจนดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร ด้านหน้ามีคราบน้ำมันเก่าและรอยโคลนฝังแน่นที่ซักไม่ออก ส่วนปลายแขนเสื้อก็สึกจนเป็นขุย

นางเกล้ามวยผมลวก ๆ ผมบริเวณขมับทั้งสองข้างขาวไปกว่าครึ่ง ริ้วรอยบนใบหน้าลึกกว่าปีก่อนมาก เบ้าตาลึกโหล โหนกแก้มเด่นชัด ทั้งคนแก่ลงไปถึงสิบปีในชั่วพริบตา

“แต่ว่า...ท่านแม่ ลูกหิวมากจริง ๆ!” โจวเทียนชื่อไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เขารู้สึกว่าแม่ยังซ่อนอาหารเอาไว้อยู่

สำหรับโจวเทียนชื่อ ชีวิตทุกวันนี้ราวกับฝันร้าย เขาฝันอยากกลับไปใช้ชีวิตดี ๆ เหมือนเมื่อก่อนอยู่ทุกวัน

ตอนนั้นเขายังเป็นหลานชายคนเล็กที่ปู่ย่ารักเป็นอันดับสอง ในบ้านนอกจากพี่ใหญ่โจวเย่าจู่แล้ว ก็ไม่มีใครสำคัญไปกว่าเขา ไม่ต้องพูดถึงตัวซวยที่เป็นลูกสาวบ้านรองเลย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป