“ฉันไม่เห็นด้วย!!!”
นอกประตู โจวต้าเหยาไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไร และไม่รู้ว่าได้ยินไปมากแค่ไหน
เห็นนางจ้องสองสามีภรรยาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว แววตาเต็มไปด้วยการต่อต้าน
“เรื่องนี้ฉันไม่ยอม ใครรับเงินไปก็ให้คนนั้นขายตัวเองสิ! ฮือ ๆ ๆ...” ต้าเหยาตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ตั้งแต่บ้านถูกขโมยขึ้น ชีวิตของนางก็เหมือนจมอยู่ในน้ำขม งานที่เมื่อก่อนนางไม่ต้องทำ ตอนนี้กลับกองพะเนินอยู่บนบ่านางทั้งหมด
พอผ่านฤดูหนาวมา มือเท้าของนางก็เต็มไปด้วยแผลน้ำค้างแข็ง ผิวแตกแห้ง ทั้งยังได้กินไม่อิ่มทุกวัน พอหิวจนทนไม่ไหว ก็ได้แต่กรอกน้ำเย็นลงท้องทุกวัน
มารดาก็กลายเป็นคนปากร้าย วัน ๆ เอาแต่เร่งให้นางออกไปขุดผักป่า นางขุดตั้งแต่ฤดูหนาวลากยาวมาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ
เดิมทีคิดว่าพอฤดูใบไม้ผลิมาถึง อากาศอบอุ่นขึ้น ชีวิตคงจะดีขึ้นเสียที ใครจะรู้ว่ากลับได้ยินข่าวร้ายราวฟ้าผ่า ต้าเหยากลั้นไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมาทันที
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่แกจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย!” โจวต้าหนิวพูดเสียงเย็นชา ก่อนหันไปสั่งโจวเย่าจู่ที่อยู่ข้าง ๆ ว่า
“เย่าจู่ จับนางไว้!”
“ขอรับ!!!” เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนกำลังจะแต่งสะใภ้ใหม่ในไม่ช้า โจวเย่าจู่ก็ใจเต้นระรัว ย่อมเชื่อฟังคำของบิดาแต่โดยดี
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง จับโจวต้าเหยากดลงกับพื้นในลานบ้าน
“ปล่อยฉันนะ! โจวเย่าจู่ ไอ้สารเลว รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
โจวต้าเหยาดิ้นรนสุดแรง แต่น่าเสียดายที่นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ จะไปสู้แรงโจวเย่าจู่ที่เตรียมตัวไว้ก่อนแล้วได้อย่างไร