เกมออนไลน์: ทองคำคือไร้เทียมทาน? ขอโทษที ของฉันเป็นสีดำ

ตอนที่ 304 พบกันอีกครั้ง เจ้าไม่ใช่คู่ต่อกรของผมอีกแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

เฉินมั่วเปิดตาวิเศษมองข้อมูลของอีกฝ่าย

[มาเหยียน]เผ่ามารทมิฬ

อาชีพ: นักลอบสังหารเงามาร

ระดับ: 39

พลังชีวิต: 980,000

โจมตีกายภาพ: 92576

ป้องกันกายภาพ: 46684

ป้องกันเวท: 28580

ความเร็ว: 420

พรสวรรค์ประจำเผ่า: ความเสียหายใดๆ ไม่สนใจการป้องกัน, เมื่อพลังชีวิตต่ำกว่า 50% ได้รับความเสียหายเพิ่มขึ้น 50% ความเร็วโจมตีเพิ่มขึ้น 50% และดูดเลือด +20%

ทักษะ: เงาราวอากาศ, ล่องหน, แทงซ่อนเร้น, ค้อนบุ๋ม, การโจมตีสังหาร, ทะลวงจุดอ่อน, ลอบสังหาร, ฟันต่อเนื่อง, เคลื่อนย้ายมืดมิด, แปรร่างเป็นหมอก

"เก้าหมื่นกว่า..." เฉินมั่วล่ำพูดกับตัวเอง

ไอ้ตัวนี้ มันผิดปกติจริง ๆ แถมพรสวรรค์ประจำเผ่าของมันก็แกร่ง ถ้าจับมาเทียบกับพรสวรรค์ของเผ่ามนุษย์ ก็ต้องระดับสีแดงขึ้นไปเลย

"รอบนี้ไม่มีใครช่วยนายแล้ว ผมอยากเห็นจริง ๆ ว่านายจะสู้กับผมยังไง!" มาเหยียนพูดจบร่างก็หายวับไป

มุมปากเฉินมั่วยกขึ้นเล็กน้อย เขาเปิดตาวิเศษ ดวงตากลับเป็นสีดำ ท่วงท่างี่เง่าของมาเหยียนก็อยู่ในสายตาเขาทั้งหมด

เห็นมาเหยียนค่อย ๆ ลอบเข้ามาทางด้านหลัง เฉินมั่วยืนอยู่กับที่โดยไม่แสดงอาการ ทำท่าตั้งใจจ้องมองไปรอบ ๆ อย่างเกร็ง

ในความมืด มาเหยียนค่อย ๆ เลื่อนเข้ามาถึงด้านหลังเฉินมั่ว ดาบสั้นในมือเปล่งแสงสีดำพุ่งเข้าปักที่ท้ายทอยของเฉินมั่ว

ทว่า ในวินาทีนั้นเอง ร่างของเฉินมั่วกลายเป็นเงาลวงตาเลือกเป้าหมายไม่ได้ ร่างพุ่งทะลวงผ่านร่างมาเหยียนอย่างรวดเร็ว

-133243, -31210

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป