“พวกเธอเป็นอะไรกัน เหมือนเจอผีไปได้อย่างนั้นเลย!?” เห็นสีหน้าของคนกลุ่มนี้ ผู้คนรอบด้านที่ไม่รู้เรื่องก็เริ่มถามไถ่กัน
“กลืน...” ทั้งกลุ่มกลืนน้ำลายเฮือก
“เย่หานเทพไม่ใช่แค่ขึ้นชั้นสำเร็จนะ แต่ขึ้นชั้นติดต่อกัน!”
“หมายความว่ายังไง!?”
“พวกเราเข้าไปคือสมรภูมิเหล็กดำ แต่เส้นทางเทพของเย่หานเทพคือระดับเงิน นี่พวกเธอยังไม่เข้าใจเหรอ!?”
“!!!”
“ก็หมายความว่าเย่หานเทพผ่านทั้งระดับเหล็กดำกับบรอนซ์ไปแล้วน่ะสิ!? ตอนนี้แม้กระทั่งระดับเงินยังขึ้นชั้นสำเร็จไปแล้ว!?”
“อืม แค่เผ่าพันธุ์นอกขอบฟ้าที่พวกเราเจอในระดับเหล็กดำก็ผิดปกติโคตรแล้ว ในสมรภูมิระดับเงินที่เย่หานเทพเจอต้องผิดปกติกว่านั้นอีก แต่เขากลับขึ้นชั้นสำเร็จ!”
“!!!”
“เก่งเกินมนุษย์ได้ไง!”
“เย่หานเทพไร้เทียมทาน!”
ชั่วขณะนี้ ความบูชาที่คนทั้งลานมีต่อเย่หานพุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุด และพวกเขาเองก็มั่นใจในตัวเองมากขึ้นเป็นเท่าตัว
ฟังจากปากของคนที่เข้าไปในเส้นทางเทพก่อนหน้านี้ พวกเขารู้สึกเหมือนเผ่ามนุษย์กำลังจะจบสมบัติ
แต่ตอนนี้เย่หานเทพขึ้นไปถึงระดับเงินแล้วโดยตรง ทำให้พวกเขาหาความมั่นใจกลับคืนมาได้ทันที
ไม่ใช่ว่าเผ่ามนุษย์แย่ แค่ความสามารถของพวกเขายังไม่พอเท่านั้น
เย่หานเทพก็เป็นเผ่ามนุษย์เหมือนกัน ถึงเขาเอาชนะเผ่าพันธุ์นอกขอบฟ้าพวกนั้นได้ ทำไมพวกเขาถึงทำไม่ได้?
ตอนนี้ฝีมือของพวกเขาเทียบเย่หานเทพไม่ได้ก็จริง แต่ขอแค่มีเวลา ความสามารถก็เพิ่มขึ้นได้
เฉินมั่วเองก็ไม่คาดคิดว่าการขึ้นชั้นของตัวเองจะสร้างความมั่นใจให้คนเหล่านี้ได้มากขนาดนี้ แต่มันก็เป็นเรื่องดี เขาจึงไม่พูดอะไร เดินออกจากจัตุรัสเคลื่อนย้ายท่ามกลางสายตาบูชาของผู้คน แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน