ผมมันนักเก็บขยะอวกาศ

ตอนที่ 5 เปิดหูเปิดตาและซื้อยาน

11 นาที· 2.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังตระกูลหลี่ล้มละลาย บ้านก็แทบไม่เหลืออะไร จะเรียกว่าบ้านโล่งจนเหลือแต่ผนังทั้งสี่ด้านก็ไม่เกินจริง แม้แต่ห้องนอนที่เรียกกันก็ยังดัดแปลงมาจากแคปซูลจำศีลของลูกเรือที่ถูกทิ้งแล้ว แคปซูลจำศีลที่ลักลอบต่อไฟฟ้าและติดตั้งอย่างผิดกฎนั้นถูกกว่าการฟอกอากาศทั้งห้องโดยตรง

แต่มีอยู่แค่สองแคปซูล พี่ชายย่อมไม่แย่งน้อง เขาปฏิเสธความคิดของน้องสาวที่อยากปูเตียงหรูหรา ดื่มคาเฟอีนไปหนึ่งโดส แล้วตั้งใจค้นข้อมูลในเครือข่าย

ก่อนหลี่ฉางเจิ้นเข้านอน หลี่ปินยังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ พอเขาตื่นขึ้นมาล้างหน้าล้างตา ก็เห็นหลี่ปินยังนั่งอยู่ที่เดิม ภาพฉายจากจอเสมือนกินพื้นที่ทั่วทั้งห้อง ทั้งคำอธิบายและบันทึกยิบย่อยเต็มไปหมดจนเขาเห็นแล้วปวดหัว

“ให้ตายสิ นั่งอยู่กับที่ตั้ง 6 ชั่วโมง ไม่น่าแปลกใจที่พี่บอกว่าพี่ใหญ่ฉลาด ทำแบบนี้ต่อให้ไม่ฉลาดก็แปลกแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง

หลี่ซูใช้ศอกกระทุ้งน้องชาย “เอาอย่างพี่ชายแกบ้างสิ เลิกทำตัวเหมือนพวกอันธพาลที่ไม่ยอมใช้สมองสักที”

หลี่ฉางเจิ้นเถียงเสียงเบา “พี่ชายผมก็พี่ชายพี่เหมือนกันนั่นแหละ”

ให้ตายเขาก็ไม่มีทางฝึกความอดทนแบบหลี่ปินได้ เขาคิดแค่ว่าที่บ้านมีคนฉลาดสักคนก็พอแล้ว ไม่ใช่ละครออนไลน์ก็ชอบเขียนแบบนี้หรือไง พระเอกฉลาดหนึ่งคน ตัวประกอบปากมากอีกหนึ่งคน และตัวประกอบร่างกำยำอีกหนึ่งคน หลี่ฉางเจิ้นบีบกล้ามแขนตัวเอง พอใจที่เชื่อว่าตัวเองเหมาะกับบทนี้ “ให้พี่ใหญ่นั่งจนเก้าอี้ทะลุไปเลย ผมทนลำบากแบบนั้นไม่ไหวหรอก”

“พี่คะ แคปซูลว่างแล้ว ไปพักหน่อยไหม” หลี่ซูยกน้ำมาให้พลางเกลี้ยกล่อม

“ไม่ล่ะ” หลี่ปินหยิบอุปกรณ์หยอดตาที่หน้าตาเหมือนแว่นดำน้ำมาครอบใบหน้า แล้วหยอดน้ำตาเทียมลงในตา “อีกครึ่งชั่วโมง รายการยานที่เอลด์เฟลล์ประกาศขายก็จะอัปเดตแล้ว ขอเช็กของวันนี้อีกหน่อย ดูเสร็จแล้วเราค่อยไปกัน”

หลี่ซูพับแขนเสื้อขึ้น “งั้นฉันไปทำอะไรกินนะ”

“อย่าเลย”

หลี่ปินห้ามไว้ “ห้องที่โรงแรมจื่อหยางฮวาของพี่ยังเหลืออีกหลายวัน มีคูปองอาหารรวมอยู่ด้วย เดี๋ยวเราไปกินด้วยกัน”

เขาเหลือบมองหลี่ฉางเจิ้นที่เปิดกล่องอาหารไปแล้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “ที่โรงแรมมีอาหารปรุงสดจากพ่อครัวจำนวนจำกัด จะเอาไปเทียบกับอาหารแห้งอย่างแท่งอาหารรสเจลโภชนาการได้ยังไง”

พอหลี่ฉางเจิ้นได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที เขาผุดลุกขึ้น ปิดฝากล่องด้วยเท้า “งั้นจะรออะไรอีก รีบไปสิ! ช้ากว่านี้เดี๋ยวหมด!”

“ไหนใครบอกให้พี่นั่งจนเก้าอี้ทะลุไปล่ะ”

“ใครกัน?! ใครพูดแบบนั้น? ผมจะอัดมันให้ตาย!”

เมื่อไปถึงโรงแรม หลี่ฉางเจิ้นก็ตาเป็นประกาย กินอย่างเอร็ดอร่อย หลี่ซูแม้จะเป็นผู้ใหญ่กว่า แต่พอเจออาหารเลิศรสที่ไม่เคยได้ลองมาก่อน ก็อดใจไม่ไหว กินมากกว่าปกติไปไม่น้อย

ส่วนหลี่ปินเพิ่งอดนอนมาทั้งคืน เพื่อไม่ให้ตัวเองง่วง เขากลับกินเพียงนิดเดียว แล้วดื่มกาแฟสองแก้วประคองสติ

ไม่ต้องพูดถึงท่าทางกินมูมมามของน้องชายกับน้องสาว รอหลี่ปินจัดเอกสารเสร็จ ทั้งคู่ถึงยอมวางมือ จากนั้นกว่าจะกลับไปยังท่าเทียบยานก็ผ่านไปอีกสองชั่วโมงแล้ว

สถานีอวกาศที่อยู่อาศัยเอลด์เฟลล์ · ท่าเทียบยานชั้นนอก

เพดานกระจกเสริมความแข็งแกร่งขนาดมหึมาทอดสูงจรดพื้น ปิดกั้นออกซิเจนไว้ภายในห้องโดยสาร และกันรังสีจากห้วงอวกาศกับความหนาวเย็นโหดร้ายไม่ให้เข้ามา

โฆษณาสีสันฉูดฉาดของสถานีอวกาศ ไฟสัญญาณ และเปลวไอพ่นท้ายยาน กลบหมู่ดาวโบราณอันซับซ้อนด้วยพลังแห่งมนุษย์

หลี่ฉางเจิ้นมองยานที่จอดเรียงรายในท่า ตั้งแต่ขนาดหลายสิบเมตรไปจนถึงหลายร้อยเมตร พวกมันดูราวกับใบไม้ที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้ ทำเอาเขาตื่นเต้นจนร้องออกมาไม่หยุด ฉากตระการตาที่เคยเห็นแต่ในวิดีโอภาพสามมิติปรากฏอยู่ตรงหน้า เขามองจนเคลิบเคลิ้ม

เขตจอดยาน

แม้แต่หลี่ซูก็ยังตะลึงกับภาพตรงหน้าจนพูดไม่ออก เธอนึกถึงงานขนถ่ายแร่ที่หลอมละลายทุกวัน หลังจากนำไปถลุงแล้วก็อัดขึ้นรูปเป็นชิ้นส่วน ก่อนจะนำไปประกอบเป็นยานลำยักษ์เหล่านี้ในอู่ต่อเรือ แม้แต่สถานีอวกาศใต้เท้าพวกเธอก็สร้างขึ้นจากแร่เหล่านั้นทีละน้อย

แต่ที่ผ่านมาเธอไม่มีโอกาสได้เห็นความยิ่งใหญ่เหล่านี้เลย ได้แต่ขับรถยกไปมาในบ่อสารเคมีอันตรายที่อากาศเลวร้ายและมืดสลัว วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า เธอจึงรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดลอยไปชั่วขณะ

หลี่ปินเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา ความคิดของหลี่ซูละเอียดอ่อนและซับซ้อน ตอนนี้ควรปล่อยให้เธอทำใจด้วยตัวเอง ส่วนหลี่ฉางเจิ้นที่ยังเด็กและหัวทึบ หลี่ปินมีวิธีทำให้เขากลับมาเป็นปกติอยู่แล้ว

เขาหันไปถามหลี่ฉางเจิ้น “ดูอย่างเดียวสะใจพอหรือยัง อยากนั่งยานไหม”

หลี่ฉางเจิ้นตื่นเต้นจนพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารัว ๆ

“ทดลองขับมีข้อจำกัดเรื่องทรัพย์สิน แล้วยังต้องจ่ายค่าน้ำมันด้วย ยานลำใหญ่นี่นา อีกอย่าง เรามีเวลาไม่พอ” หลี่ปินดึงรายการยาวเหยียดออกมา สีหน้าเสียดาย “ยานในรายการพวกนี้คือยานที่เราต้องไปดูวันนี้ มีตั้งสิบกว่าลำ วันนี้ต้องทดลองทีละลำ รับรองว่านายนั่งจนอยากอ้วกแน่ อยากเริ่มจากลำไหนล่ะ”

การทดลองยานเป็นงานซับซ้อนยุ่งยาก นอกจากขับออกไปทดสอบการบินแล้ว ยังมีรายการทดสอบอีกมากมาย ทั้งสะพานเดินเรือ เซนเซอร์ ชุดแบตเตอรี่ เครื่องยนต์ ห้องเก็บเชื้อเพลิง ตำแหน่งอาวุธ ห้องบรรทุกสินค้า และห้องพักลูกเรือ แม้แต่ยานรับส่งขนาดเล็กที่สุด ซึ่งเป็นยานที่ใช้เดินทางในอวกาศสำหรับครอบครัวและแขกคนสำคัญในยุคอาณาจักรมนุษย์ ก็ยังยาวเกือบ 30 เมตร

วันแรกที่ทดลองยานเสร็จ หลี่ฉางเจิ้นยังดูไม่รู้จักพอ แต่หลังจากขึ้นยานติดต่อกันทุกวันสามสี่วัน เข้าออกท่าเทียบยาน และถูกหลี่ปินลากลงไปในห้องเก็บเชื้อเพลิงจนตัวเปรอะเปื้อนไปหมด แววตาของหลี่ฉางเจิ้นก็เปลี่ยนจากตื่นตะลึงในตอนแรกเป็นด้านชา

“พี่ เอางี้ไหม เราเลือกซื้อยานเล็ก ๆ สักลำไปเลย”

หลังทดลองยานเสร็จอีกวัน หลี่ฉางเจิ้นที่เหม็นหึ่งเพราะห้องเก็บเชื้อเพลิงทนไม่ไหวแล้ว “พี่เลือกแบบนี้ เมื่อไหร่เราจะมียานของตัวเองสักที ยานหลายลำที่พี่ใส่ไว้ในตัวเลือกก็ถูกสมาคมนิคมอุตสาหกรรมซื้อไปแล้ว ไม่งั้นก็เอายานรับส่งลำนั้นเถอะ ราคาก็เหมาะสมด้วย”

“บอกแล้วไงว่าจะให้นายทดลองจนอยากอ้วก แค่นี้ยังไม่เท่าไรเลย เจ้าของโรงงานจะซื้อสายการผลิตยังต้องเทียบราคาทั้งในและนอกตลาดตั้งหลายเจ้า นับประสาอะไรกับยานอวกาศลำมหึมาแบบนี้” หลี่ปินตบหัวน้องชายหนึ่งที แล้วขยี้ผมต่อ “อีกอย่าง ยานรับส่งเป็นยานห่วย ๆ แบบไหนกัน ถึงกล้าเรียกราคา 3,000”

แม้ทรัพย์สินของหลี่ปินจะมีไม่ถึง 5,000 เหรียญดวงดาว แต่เขาก็ยอมรับไม่ได้ที่จะจ่ายเงินก้อนโตซื้อยานรับส่ง

เจ้านั่นมีที่นอนไม่ถึง 10 คน ห้องบรรทุกสินค้ามีพื้นที่มาตรฐานแค่สิบกว่าหน่วย แร่บีบอัดยังบรรทุกได้ไม่กี่ตัน ทำเที่ยวหนึ่งก็หาเงินได้ไม่พอค่าน้ำมัน ทำธุรกิจด้วยยานแบบนี้มีแต่ขาดทุนล้วน ๆ

หลี่ฉางเจิ้นที่ถูกพี่ชายขยี้หัวอย่างหงุดหงิดถามอย่างน้อยใจ “แล้วพี่อยากได้แบบไหนล่ะ เรามีเงินแค่นี้เอง ผมเข้าใจแล้วว่าหลายพันเหรียญดวงดาวในเขตอุตสาหกรรม แค่ขยับตัวทีก็เหมือนแผ่นดินไหว แต่ที่นี่มันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อก่อนผมยังคิดว่าบ้านเรารวยแต่ไม่อวด ที่แท้ก็ไม่ได้มีอะไรเลยสักนิด”

หลี่ปินตอบส่ง ๆ “ยานขุดแร่ของบริษัทเหมืองแร่เฟิงเสี่ยนอันนั้นไง ที่ดัดแปลงมาจากเรือฟริเกตชั้นช่างตัดผม ฉันว่าดีทีเดียว มีห้องบรรทุกสินค้ากว่าร้อยหน่วย ห้องพักลูกเรือ 70 คน แล้วยังมีสว่านขุดแร่มาให้ด้วย ได้ลำนั้นมาไม่ต้องเสียค่าดัดแปลง ขับออกจากท่าก็หาเงินได้เลย”

หลี่ฉางเจิ้นเบ้ปาก “ยังชั้นช่างตัดผมอีกนะ ลำนั้นตั้งราคาไว้ 12,000!”

หลี่ปินโบกมือ “นั่นมันราคายานใหม่เอี่ยม 12,000 นี่นา เราลองหาอีกหน่อย เผื่อมีของมือเก้าราคาถูกก็ได้”

“โม้ทั้งเพ”

หลี่ซูมองพี่น้องสองคนที่เถียงกันจ้อกแจ้กอยู่ข้าง ๆ แล้วคลี่ยิ้มอย่างโล่งใจ

นี่คือชีวิตที่เธอเฝ้ารอ ครอบครัวอยู่ด้วยกัน เมื่อก่อนเธอกับหลี่ปินก็ทะเลาะกันเสียงดังแบบนี้เหมือนกัน หลังหลี่ปินจากไป เธอถึงได้รู้ว่าชีวิตแบบนี้เป็นสิ่งที่คนส่วนน้อยในโลกใบนี้เท่านั้นจะมี แม้แต่พ่อแม่ที่คนอื่นอิจฉาว่าเธอมี ก็ยังมองเธอเป็นแค่เครื่องมือ พอน้องชายเกิดมาแล้วพ่อแม่เสียชีวิต ชีวิตก็ยิ่งลำบากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อทั้งสามใกล้ออกจากท่าเทียบยาน หลี่ซูจึงถามอย่างกังวลเล็กน้อยว่า “คืนนี้พี่จะไปบาร์อีกไหม”

มือที่กำลังขยี้หัวของหลี่ปินชะงัก “ไม่ใช่บาร์ เป็นร้านเหล้า”

หลี่ฉางเจิ้นส่งเสียงเหอะ “มันต่างกันตรงไหน พี่สาวบอกว่าคนที่ไปบาร์มีแต่พวกอันธพาล บ้านเราก็มีแค่นี้ พี่อย่าเอาเงินซื้อยานไปละลายกับเหล้าและผู้หญิงเลย ในเขตโรงงานมีคนตั้งเยอะ ตอนหนุ่ม ๆ ก็ดื่มเหล้าหนัก สำส่อน บางคนถึงขั้นฉีดยาเสพติด พออายุสี่สิบกว่า ร่างกายก็พัง ไม่มีงานทำ ไม่มีคนรัก ได้แต่นั่งรอความตาย”

เขาพูดอย่างเจ็บปวดว่า “อีกอย่าง โรงแรมมีของอร่อยตั้งเยอะ ทำไมพี่ไม่ไปกินล่ะ คูปองอาหารไม่ใช้ก็เสียเปล่าอยู่แล้ว ยังจะไปกินที่บาร์อีกหรือ เปลืองซ้ำซ้อนชัด ๆ!”

หลี่ซูแอบเตะน้องชาย แต่สีหน้ายังนิ่ง “ฉางเจิ้นพูดเหลวไหลอีกแล้ว พี่อย่าไปฟังเขาเลย ฉันรู้ว่าพี่คิดเองเป็น แต่ดื่มเหล้าแล้วเมาง่าย ฉันกลัวพี่จะโดนคนเก็บศพ”

เดี๋ยวนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน พี่กำลังหาข้อมูลทำธุรกิจอยู่แท้ ๆ ทำไมกลายเป็นเรื่องเที่ยวผู้หญิงกับโดนเก็บศพไปได้

หลี่ปินกุมขมับ หมดคำพูดกับน้องทั้งสอง เขายักไหล่ “ตอนนี้พวกเธอสองคนกลับโรงแรมกับพี่ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วตามพี่ไปร้านเหล้าทันที พี่ต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจให้ดู”

สถานีอวกาศเอลด์เฟลล์ ท่าเทียบยานชั้นนอก ร้านเหล่าโลงศพดวงดาว

ทั้งสามคนในตระกูลหลี่เปลี่ยนเป็นชุดลูกเรือ แล้วยืนอยู่หน้าร้านเหล้า

เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของที่ลูกเรือบริษัทเก่าทิ้งไว้ตอนขนของออกจากห้องพักลูกเรือ ส่วนร้านเหล้าเปิดให้เฉพาะลูกเรือเข้าเท่านั้น

หลี่ปินกลอกตาใส่น้องทั้งสอง แล้วพยักหน้าให้ชายร่างกำยำที่ยืนเฝ้าประตู ผู้มีมือและดวงตาเป็นอวัยวะเทียมทั้งคู่ “พี่ซั่วผู่ สวัสดีตอนเย็น”

“คุณหลี่ สวัสดีตอนเย็น” ดวงตาเทียมของซั่วผู่ปรับโฟกัสเสียงดังแกร๊ก ๆ เขายิ้มทักทายหลี่ปิน

หลี่ปินพาดศอกบนไหล่ซั่วผู่ ปลายนิ้วดีดบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนยื่นให้ ซั่วผู่รับไปอย่างชำนาญ ปลายนิ้วพ่นเปลวไฟออกมาจุดบุหรี่ แล้วพ่นควันออกมาเป็นสาย

หลี่ฉางเจิ้นเห็นภาพนั้นแล้วตาโต

เขาเห็นชัดว่าบุหรี่ที่หลี่ปินหยิบออกมาเป็นบุหรี่ยาสูบจริง ไม่ใช่บุหรี่ไฟฟ้า

“พี่ นั่นบุหรี่ยาสูบธรรมชาติใช่ไหม”

หลี่ซูพยักหน้าอย่างลังเล หลี่ฉางเจิ้นยิ่งตกใจ “ของแบบนี้ต้องมวนละหลายเหรียญดวงดาวแน่ ๆ ใช่ไหม พวกเจ้าของโรงงานยังไม่กล้าสูบเลย”

“ต้องมีความยับยั้งชั่งใจบ้าง” หลี่ซูตกตะลึงอยู่ในใจ แต่ก็ยังไม่ลืมสอนน้องชาย

สองพี่น้องกระซิบกระซาบกันอยู่ด้านนี้ หลี่ปินยื่นบุหรี่ให้แล้วคุยเล่นสองสามคำ ก่อนถามว่า “พี่ครับ เรื่องที่ผมฝากให้ทุกคนช่วยดูล่ะ มีเป้าหมายหรือยัง”

ซั่วผู่พ่นควันเป็นสายแล้วพยักหน้า “เมื่อคืนช่วงหลังเที่ยงคืนมีคนมาคนหนึ่ง ตรงกับที่คุณต้องการ พนักงานบาร์นัดกับเขาไว้แล้ว เขาเข้าไปข้างในตั้งแต่ 20 นาทีก่อน”

หลี่ปินฉีกยิ้ม พอได้ข้อมูลเป้าหมายแล้วก็ยัดบุหรี่ครึ่งซองที่เหลือใส่มือซั่วผู่ “ขอบคุณนะพี่ ถ้าสำเร็จผมเลี้ยงเหล้าทุกคนเอง ก่อนอื่นพาผมนำน้องชายกับน้องสาวมาเปิดหูเปิดตาก่อน”

พูดจบเขาก็กวักมือเรียกทั้งสองคน พอเดินเข้าร้านเหล้า แสงสีโคบอลต์ เสียงเพลงลูกเรือแว่วหวาน และเสียงอึกทึกจอแจถาโถมเข้ามา คนที่เห็นเต็มตาล้วนเป็นลูกเรือ เสื้อผ้ามีตราบริษัทหลากหลายติดอยู่ ผู้คนเดินขวักไขว่ บ้างจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน บ้างดื่มอยู่ลำพังตรงเคาน์เตอร์หรือมุมร้าน

หลี่ปินพูดกับหลี่ซูว่า “รายการที่ประกาศขายในตลาดเป็นยานที่ขายกันอย่างเปิดเผย ซื้อยานทีหนึ่งก็ต้องจ่ายภาษีโดนเฉือนไปอีกก้อน ยานในตลาดมืดไม่เสียภาษีก็จริง แต่ราคาไม่ถูก แถมตลาดมืดของเอลด์เฟลล์ยังเล็กเกินไป รายการซื้อขายเปลี่ยนทีหนึ่งก็ต้องรอหลายเดือน ตลาดมืดไม่ปลอดภัยด้วย พี่ไปดูมาแล้ว ไม่มีลำไหนเหมาะ”

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วชี้ไปยังคนเมาคนหนึ่งตรงเคาน์เตอร์ “อีกทางก็คือร้านเหล้าลูกเรือแบบนี้ คนในร้านมีสารพัด ทั้งลูกเรือสุจริตและโจรสลัด บางครั้งก็มีคนที่อยากขายยานด่วน แต่เลือกคนซื้อด้วย พวกเขากลัวว่าถ้าขายผ่านนายหน้า ยานจะตกไปอยู่ในมือคนที่ไม่ทะนุถนอม แถมก็ไม่มีเงินจ่ายค่าประกาศขาย เพราะอย่างนี้พี่ถึงมาลองเสี่ยงดวงที่นี่ไง”

หลี่ปินยื่นมือไปตบหัวน้องสาว “คิดจริง ๆ เหรอว่าพี่มาปลดปล่อยตัวเอง พี่ชายเธอขึ้นชื่อว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็กเลยนะ”

หลี่ซูถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ ใบหน้าแดงก่ำ เสียงเบาราวยุงพูดอ้อมแอ้ม “ฉันแค่กลัวพี่เครียดเกินไป แล้วคิดสั้นขึ้นมา”

หลี่ปินหัวเราะพลางส่ายหน้า “เธอแบกหนี้ 10,000 เหรียญดวงดาวมาหลายปียังไม่คิดสั้นเลย พี่จะคิดสั้นไปทำไม พวกเธอสองคนช่วยไปเปิดห้องส่วนตัวให้พี่หน่อย พี่จะไปคุยโม้กับคนคนนั้น แล้วพยายามปิดดีลซื้อยานให้ได้คืนนี้”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป