สามวันต่อมา จ้าวโส่วเถียนได้รับโทรศัพท์จากสหกรณ์อีกครั้ง คราวนี้คนที่โทรมายังคงเป็นแม่สื่อจาง
“นักบัญชีจ้าว กำหนดวันได้แล้ว มะรืนนี้จะไปหมู่บ้านของคุณ ฉันจะพาพ่อแม่ของตระกูลลู่ไปด้วย รวมทั้งลู่จิ่งเฟิง พวกคุณไม่ต้องเกร็งนะ แค่ให้สองครอบครัวได้พบหน้ากัน”
จ้าวโส่วเถียนอดตื่นเต้นไม่ได้ “สหายจาง พ่อแม่ของตระกูลลู่จะมาทั้งคู่จริง ๆ เหรอครับ?”
“จะผิดได้ยังไงล่ะ? คนตระกูลลู่ใส่ใจลูกสาวบ้านคุณมาก พ่อแม่เขาตั้งใจมาด้วยกันเลย พอฉันถึงสหกรณ์แล้วจะหาคนพาไปอีกที”
จ้าวโส่วเถียนรับคำไม่ขาดปาก วางสายแล้วก็วิ่งกลับบ้านสุดฝีเท้า คนข้าง ๆ รีบตะโกนถาม “นักบัญชีจ้าว ดีใจจนลืมทางกลับแล้วหรือไง?”
หลังวางสาย จ้าวโส่วเถียนก็ขี่จักรยานออกไปทันที เขาปั่นฉิวตลอดทาง พอกลับถึงหมู่บ้าน หลี่ฉงเซียนกำลังเด็ดผักอยู่ในลานบ้าน
เพิ่งถึงหน้าประตู เขาก็ตะโกนว่า “ฉงเซียน! พวกเขาจะมามะรืนนี้!”
หลี่ฉงเซียนถาม “ใครจะมามะรืนนี้?”
“ตระกูลลู่! แม่สื่อ ลู่จิ่งเฟิง แล้วก็พ่อแม่ของเขา รวมสี่คน”
จ้าวม่านจู่กำลังซ่อมจอบอยู่ข้างกำแพง พอได้ยินก็ประหลาดใจอยู่บ้าง “มะรืนนี้เหรอ? เร็วขนาดนั้นเลย?”
จ้าวชู่เหอเดินออกมาจากในบ้าน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้ว่าสักวันวันนี้ต้องมาถึง แต่พอได้ยินวันเวลาที่แน่นอน ใจก็ยังว้าวุ่นอยู่ดี
หลี่ฉงเซียนหันหลังเดินเข้าบ้านทันที “สะใภ้รอง สะใภ้สาม ออกมากันให้หมด! สองวันนี้ห้ามใครในบ้านอู้เด็ดขาด!”
จางเสี่ยวผิงอุ้มลูกออกมาแล้วถามก่อน “แม่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
ติงเฟิ่งโผล่หน้ามาถามด้วย “มีเรื่องอะไรอีกแล้ว?”
หลี่ฉงเซียนบอกทุกคน “คนจากบ้านในเมืองหลวงมณฑลจะมาดูตัวแม่หนูเหอมะรืนนี้ ลานบ้านต้องกวาด บ้านต้องเช็ด ผ้าห่มต้องเอาไปตาก ห้องครัวก็ต้องเก็บให้สะอาด”
พอติงเฟิ่งฟังจบก็ยิ้มหน้าบานทันที “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เราต้องให้เขารู้ว่า ถึงบ้านเราจะอยู่ในหุบเขา แต่ความเป็นอยู่ก็เรียบร้อยสะอาดสะอ้าน”
จ้าวม่านจู่รับคำ “ถ้าปกติคุณไม่โยนรองเท้าลูกทิ้งไว้กลางลาน คนเขาก็รู้แล้วว่าบ้านเราเรียบร้อย”
ติงเฟิ่งถลึงตาใส่ “รองเท้าลูกไปเกะกะอะไรคุณ? ถุงเท้าเหม็น ๆ ของคุณตากไว้ตั้งสามวัน ลมยังพัดกลิ่นไม่หายเลย!”