หลี่เสียสบตากับแม่สามี แววตาเปี่ยมความหวัง มีลุ้นแล้ว!
หลี่เสียรีบพูดว่า “เธอชื่อเจ้าชู่เหอ ปีนี้อายุ 17 เพิ่งจบมัธยมต้น บ้านอยู่หมู่บ้านเสี่ยวสือโถวในอำเภอชิงเหอ ที่นั่นค่อนข้างไกล อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา”
ลู่จิ่งเฟิงถาม “อำเภอชิงเหอเหรอ?”
“ใช่ค่ะ” หลี่เสียเล่าเรื่องที่แม่สื่อจางเคยบอกให้ฟังอีกครั้ง
หวังซิ่วหลานถาม “บ้านจนหน่อยไม่เป็นไรหรอก ที่สำคัญคือคนเป็นยังไง? จะเอาแต่ใจเกินไปไหม? ใช้ชีวิตคู่ไม่ได้ดูแค่หน้าตานะ”
หลี่เสียยิ้ม “แม่คะ ยุคนี้คนในหมู่บ้านเอาแต่ใจอยู่ไม่รอดหรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่ในหุบเขาเลย! แม่สื่อจางบอกว่าคนในบ้านชมว่าเธอเป็นคนสุขุม ปกติไปเรียนก็ยังช่วยงานบ้านได้ด้วย”
ลู่ฉางสงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดเสริม “อายุ 17 จบมัธยมต้นแล้ว ครอบครัวก็สะอาดบริสุทธิ์ ฐานะอาจจะไม่ค่อยดี แต่บ้านเราก็ไม่ได้หวังจะร่ำรวยจากการแต่งเมียสักหน่อย”
หวังซิ่วหลานถลึงตาใส่เขา “พูดง่ายสิ พอแต่งเข้าบ้านมาแล้ว ทั้งเรื่องกินอยู่ เสื้อผ้า นิสัยใจคอ มีอะไรบ้างที่ไม่ต้องปรับเข้าหากัน? จิ่งเฟิง เธอคิดยังไง?”
ลู่จิ่งเฟิงวางรูปลงบนโต๊ะ “ไปเจอกันก่อนเถอะครับ ผู้หญิงคนนี้ถูกใจผม”
หลี่เสียหยิบรูปขึ้นมาดูอีกครั้งอย่างดีใจ “ฉันบอกแล้วไงว่าคราวนี้ต้องสำเร็จแน่! แม่สื่อจางมีผู้หญิงดี ๆ อยู่ในมือแค่คนนี้คนเดียว ต้องรีบตกลงเรื่องให้เรียบร้อยแล้ว”
หวังซิ่วหลานพยักหน้า “ใช่ ในเมื่อคุณชายสี่ถูกใจแล้วก็ปล่อยให้ยืดเยื้อไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาดีขนาดนี้ คนที่หมายตาคงไม่ได้มีแค่บ้านเราแน่”
ลู่จิ่งเฟิงกล่าว “เจอกันก่อนแล้วค่อยว่ากันครับ บ้านผู้หญิงอยู่ไกล ผมต้องขอลางานก่อน”
หวังซิ่วหลานรีบถาม “ลางานได้กี่วัน?”
“สักหนึ่งสัปดาห์ครับ”
หลี่เสียตกใจ “ลานานขนาดนั้นเลยเหรอ? ช่วงนี้แผนก รปภ. ของพวกคุณไม่ใช่กำลังยุ่งกับการตรวจนับของหรือ?”
“มีคนดูแลเรื่องตรวจนับอยู่ ผมแค่จัดการงานที่ค้างมือให้เรียบร้อยก็พอ” ลู่จิ่งเฟิงพูดต่อ “หมู่บ้านเสี่ยวสือโถวอยู่ไกลจากเมืองหลวงของมณฑล จากที่นี่ไปกลับอย่างน้อยก็สามสี่วัน ผมจะลองถามกองขนส่งว่ามีรถไปทางชิงเหอไหม ถ้าได้อาศัยรถไปด้วยก็ประหยัดเวลาได้เยอะ”