สองวันหลังจากหมั้นหมาย จ้าวซูเหอก็พักอยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหนเลย ที่บอกว่าพักนั้น แท้จริงแล้วคือคนทั้งบ้านคอยปรนนิบัติเธอ
ตอนเช้า จางเสี่ยวผิงต้มไข่เพิ่มอีกฟอง แล้วยกมาให้เธอโดยเฉพาะ “น้องเล็กกินสิ อีกไม่นานก็ต้องไปเรียนที่วิทยาลัยในเมืองมณฑลแล้ว ต้องบำรุงหน่อยนะ”
ติงเฟิ่งก็พลอยขยันเอาใจขึ้นมา ตอนซักผ้าก็ถือโอกาสขยี้เสื้อผ้าที่จ้าวซูเหอเปลี่ยนออกด้วย พลางยิ้มร่าบอกว่า “น้องเล็กเก็บแรงไว้อ่านหนังสือเถอะ งานแค่นี้ฉันทำแป๊บเดียวก็เสร็จ”
จ้าวม่านจู่เห็นแล้วก็กลอกตา “ผู้หญิงนี่เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสืออีก”
ติงเฟิ่งกลอกตาใส่เขา “นายจะไปรู้อะไร? อีกเดี๋ยวน้องเล็กก็จะเป็นนักศึกษาวิทยาลัยในเมืองมณฑลแล้ว ต่อไปมีงานทำ มีเงินเดือนอยู่ในเมือง ใครในบ้านเราจะมีอนาคตเท่าเธออีก?”
จ้าวซูเหอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับการปรนนิบัติอย่างกะทันหันนี้ เธอไม่ใช่ตุ๊กตาดินปั้นเสียหน่อย จะให้นั่งนิ่ง ๆ ก็รู้สึกไม่สบายตัว แต่ทุกครั้งที่เพิ่งหยิบไม้กวาดขึ้นมา ก็ถูกจางเสี่ยวผิงแย่งไปบ้าง ถูกติงเฟิ่งห้ามไว้บ้าง ทำเอาเธอเหมือนแขกคนหนึ่ง
เช้าวันที่สาม ระหว่างกินข้าว จ้าวซูเหอบอกหลี่ฉงเซียนว่า “แม่ หนูอยากไปเยี่ยมพี่ใหญ่ค่ะ พี่คลอดลูกจนตอนนี้หนูยังไม่ได้ไปหาเลย”
จ้าวโช่วเถียนวางชามลงแล้วตบต้นขา “ซูหลานคลอดลูกแล้ว พ่อที่เป็นพ่อแท้ ๆ ยังไม่ได้ไปเยี่ยมเลย ยังไงก็ต้องไปสักครั้ง”
หลี่ฉงเซียนมองเขา “ก่อนหน้านี้คุณมัวแต่ยุ่งเรื่องหมั้น ตอนนี้จัดการเสร็จแล้ว ไปเยี่ยมก็ดีเหมือนกัน”
จ้าวโช่วเถียนลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กางเกง “ฉงเซียน คุณไปด้วยกันนะ เราสามคนไปพร้อมกัน เอาขนมแต่งงานที่บ้านตระกูลลู่ให้มาสักหน่อย คราวก่อนคุณรีบกลับ เลยยังไม่ทันได้นั่งคุยกันดี ๆ”
หลี่ฉงเซียนเข้าไปในห้อง หยิบขนมแต่งงานห่อหนึ่งออกมา แล้วเอาไข่ไก่หลายฟองจากตู้มาห่อผ้าไว้ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ใส่พุทราแดงลงไปอีกสองกำมือ
จ้าวโช่วเถียนเร่งอยู่ตรงประตู “เร็วหน่อยสิ ชักช้าจนเที่ยง เดี๋ยวเขาก็ทำกับข้าวเสร็จพอดี เราจะไปกินข้าวบ้านเขาหรือไง?”
หลี่ฉงเซียนค้อนเขา “จะรีบอะไรนักหนา ซูหลานอยู่เดือน ของที่เอาไปน้อยเกิน ฉันก็ไม่สบายใจ”