ยุคเจ็ดสิบข้าราชการชั้นสูง: จากดาวหมู่บ้านสู่นักแปล

ตอนที่ 21 เรื่องแยกบ้าน

10 นาที· 2.2K คำ

สองวันหลังจากหมั้นหมาย จ้าวซูเหอก็พักอยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหนเลย ที่บอกว่าพักนั้น แท้จริงแล้วคือคนทั้งบ้านคอยปรนนิบัติเธอ

ตอนเช้า จางเสี่ยวผิงต้มไข่เพิ่มอีกฟอง แล้วยกมาให้เธอโดยเฉพาะ “น้องเล็กกินสิ อีกไม่นานก็ต้องไปเรียนที่วิทยาลัยในเมืองมณฑลแล้ว ต้องบำรุงหน่อยนะ”

ติงเฟิ่งก็พลอยขยันเอาใจขึ้นมา ตอนซักผ้าก็ถือโอกาสขยี้เสื้อผ้าที่จ้าวซูเหอเปลี่ยนออกด้วย พลางยิ้มร่าบอกว่า “น้องเล็กเก็บแรงไว้อ่านหนังสือเถอะ งานแค่นี้ฉันทำแป๊บเดียวก็เสร็จ”

จ้าวม่านจู่เห็นแล้วก็กลอกตา “ผู้หญิงนี่เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสืออีก”

ติงเฟิ่งกลอกตาใส่เขา “นายจะไปรู้อะไร? อีกเดี๋ยวน้องเล็กก็จะเป็นนักศึกษาวิทยาลัยในเมืองมณฑลแล้ว ต่อไปมีงานทำ มีเงินเดือนอยู่ในเมือง ใครในบ้านเราจะมีอนาคตเท่าเธออีก?”

จ้าวซูเหอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับการปรนนิบัติอย่างกะทันหันนี้ เธอไม่ใช่ตุ๊กตาดินปั้นเสียหน่อย จะให้นั่งนิ่ง ๆ ก็รู้สึกไม่สบายตัว แต่ทุกครั้งที่เพิ่งหยิบไม้กวาดขึ้นมา ก็ถูกจางเสี่ยวผิงแย่งไปบ้าง ถูกติงเฟิ่งห้ามไว้บ้าง ทำเอาเธอเหมือนแขกคนหนึ่ง

เช้าวันที่สาม ระหว่างกินข้าว จ้าวซูเหอบอกหลี่ฉงเซียนว่า “แม่ หนูอยากไปเยี่ยมพี่ใหญ่ค่ะ พี่คลอดลูกจนตอนนี้หนูยังไม่ได้ไปหาเลย”

จ้าวโช่วเถียนวางชามลงแล้วตบต้นขา “ซูหลานคลอดลูกแล้ว พ่อที่เป็นพ่อแท้ ๆ ยังไม่ได้ไปเยี่ยมเลย ยังไงก็ต้องไปสักครั้ง”

หลี่ฉงเซียนมองเขา “ก่อนหน้านี้คุณมัวแต่ยุ่งเรื่องหมั้น ตอนนี้จัดการเสร็จแล้ว ไปเยี่ยมก็ดีเหมือนกัน”

จ้าวโช่วเถียนลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กางเกง “ฉงเซียน คุณไปด้วยกันนะ เราสามคนไปพร้อมกัน เอาขนมแต่งงานที่บ้านตระกูลลู่ให้มาสักหน่อย คราวก่อนคุณรีบกลับ เลยยังไม่ทันได้นั่งคุยกันดี ๆ”

หลี่ฉงเซียนเข้าไปในห้อง หยิบขนมแต่งงานห่อหนึ่งออกมา แล้วเอาไข่ไก่หลายฟองจากตู้มาห่อผ้าไว้ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ใส่พุทราแดงลงไปอีกสองกำมือ

จ้าวโช่วเถียนเร่งอยู่ตรงประตู “เร็วหน่อยสิ ชักช้าจนเที่ยง เดี๋ยวเขาก็ทำกับข้าวเสร็จพอดี เราจะไปกินข้าวบ้านเขาหรือไง?”

หลี่ฉงเซียนค้อนเขา “จะรีบอะไรนักหนา ซูหลานอยู่เดือน ของที่เอาไปน้อยเกิน ฉันก็ไม่สบายใจ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป