ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หลี่ฉงเซียนก็ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบแล้ว
เสียงกุกกักจากห้องครัวปลุกเจ้าชู่เหอให้ตื่น พอลืมตาขึ้น กระดาษหน้าต่างก็เพิ่งเริ่มเป็นสีขาว เธอพลิกตัวลุกนั่ง แต่เตียงอีกฝั่งของหลี่ฉงเซียนว่างเปล่าแล้ว
ในลานบ้านมีคนเริ่มลงมือทำงานกันแล้ว
เจ้าชู่เหอแต่งตัวเสร็จก็ออกไปดู เห็นจางเสี่ยวผิงนั่งยอง ๆ ล้างผักอยู่ข้างบ่อน้ำ ติงเฟิ่งก่อไฟอยู่หน้าเตา ส่วนเจ้าเป่าชางกำลังยกกระทะเหล็กใบใหญ่ที่ยืมมาจากบ้านข้าง ๆ วางบนเตา เจ้าม่านจู่แบกฟืนที่ผ่าไว้แล้วสองมัดอ้อมมาจากหลังบ้าน เกือบชนติงเฟิ่งที่ถือกะละมังอยู่
ติงเฟิ่งหลบไปข้างหนึ่งแล้วด่าเขา “มีตาไหมเนี่ย?” เจ้าม่านจู่หัวเราะแหะ ๆ วางฟืนเรียงไว้ข้างเตาแล้วหันหลังวิ่งออกไปอีก
หลี่ฉงเซียนยืนสั่งการอยู่ในครัว “เสี่ยวผิง เอาหัวไชเท้าในตะกร้านั่นไปล้างด้วยนะ เที่ยงนี้จะเอามาตุ๋นกับเนื้อ ส่วนบ้านเจ้าสาม เร่งไฟให้แรงขึ้นอีกหน่อย น้ำยังไม่เดือดเลย!”
เจ้าชู่เหออยากเข้าไปช่วย แต่ถูกหลี่ฉงเซียนถลึงตาใส่จนต้องถอยกลับ “วันนี้ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผมให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกมาก็พอ”
เจ้าชู่เหอจึงได้แต่กลับเข้าห้องไป
ในยุคนี้ คนในหมู่บ้านจัดงานกันที่ลานบ้านของตัวเอง ตั้งโต๊ะไว้ไม่กี่ตัว ให้ญาติสนิทมานั่งกินข้าวด้วยกัน ก็ถือว่าจัดงานเรียบร้อยแล้ว บ้านที่มีฐานะดีหน่อยอาจตั้งโต๊ะได้สามสี่โต๊ะ ส่วนบ้านที่ฐานะธรรมดามีสักหนึ่งสองโต๊ะก็พอไหว แม้คราวนี้ตระกูลเจ้าจะมีเนื้อสามชั้นสิบชั่งกับเนื้อหมักและแฮมที่ตระกูลลู่เอามาช่วยให้ดูมีหน้ามีตา แต่กับข้าวอย่างอื่นก็ยังต้องจัดหาเอง
หลี่ฉงเซียนไปยืมไข่กับเต้าหู้จากบ้านที่สนิทกันในหมู่บ้านไว้ล่วงหน้าสองวัน ส่วนแม่ไก่แก่หนึ่งตัวนั้น เจ้าโช่วเถียนแลกมาจากหมู่บ้านข้าง ๆ เมื่อวันก่อน
เจ้าโช่วเถียนเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูลานบ้าน คอยชะเง้อมองไปทางปากหมู่บ้านเป็นระยะ