ทวดข้าอยู่ในสงครามต้านญี่ปุ่น ข้าขนคลังแสงชาติจนเกลี้ยง

ตอนที่ 17 ทวดกินหม้อไฟ

6 นาที· 1.4K คำ

เมืองเผิงเฉิง หมู่บ้านซิ่งฝู

“เหลน ทวดมาแล้ว”

ร่างของเจียงชัวเอ๋อปรากฏขึ้นในห้องรับแขก

เจียงหยางที่กำลังนอนแปะอยู่บนโซฟาเล่นโทรศัพท์พลางผุดลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาเป็นประกาย: “ทวด ครั้งนี้เอาอะไรดีๆ มาฝากบ้าง?”

เจียงชัวเอ๋อขยับความคิด สินค้าก็ถูกย้ายไปยังพื้นที่เก็บของของเจียงหยางในพริบตา

เจียงหยางรับรู้ได้ทันที พื้นที่เก็บของที่เดิมว่างเปล่า ถูกยัดอะไรบางอย่างเข้ามา

“ผู้บังคับกองทหารยึดเฮยหยุนไจ้มา ได้เยอะแยะเลย”

เจียงหยางกวาดตามองคร่าวๆ ดวงตาเบิกกว้าง ปริมาณนี่มันน่าตกใจจริงๆ!

หยวนเงินกว่าหมื่นเหรียญ ตามมาตรฐานยุคสาธารณรัฐ เหรียญละ 26.7 กรัม รวมแล้วหนักหลายร้อยชั่ง แท่งทองและเครื่องประดับของมีค่าอื่นๆ ก็อีกเป็นร้อยกิโลกรัม

ถ้าทวดแบกด้วยมือคนเดียว คงปวดหลังจนหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทแน่!

เจียงชัวเอ๋อตบมือ ทิ้งก้นลงนั่งจมโซฟา คว้าน้ำส้มบนโต๊ะข้างขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ได้อย่างช่ำชอง

“ทวดเหนื่อยหน่อยนะ ทวดอยู่บ้านเล่นไปก่อน หลานไปจัดการของก่อน” เจียงหยางยิ้มเผย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มาถึงโกดังที่เช่าไว้สำหรับเก็บเสบียงอาหาร ปล่อยของทั้งหมดออกมา จากนั้นก็กดโทรหาซุนหยางเว่ย

“เว่ย ที่ไหน?”

“กำลังนอนเล่นอยู่ที่บริษัทพี่สาวฉัน”

“ฉันมีของอยู่ชุดหนึ่ง เยอะพอสมควร มีแค่พี่สาวแกเท่านั้นที่รับไหว”

ซุนหยางเว่ยเริ่มคึก: “เยอะแค่ไหน? คราวก่อนเครื่องลายครามสีฟ้าสมัยเสวียนเต๋อกับหยวนเงิน พี่สาวฉันขายต่อได้ราคาดี กำลังหาที่มาของสินค้าใหม่อยู่พอดี”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป