เมืองเผิงเฉิง หมู่บ้านซิ่งฝู
“เหลน ทวดมาแล้ว”
ร่างของเจียงชัวเอ๋อปรากฏขึ้นในห้องรับแขก
เจียงหยางที่กำลังนอนแปะอยู่บนโซฟาเล่นโทรศัพท์พลางผุดลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาเป็นประกาย: “ทวด ครั้งนี้เอาอะไรดีๆ มาฝากบ้าง?”
เจียงชัวเอ๋อขยับความคิด สินค้าก็ถูกย้ายไปยังพื้นที่เก็บของของเจียงหยางในพริบตา
เจียงหยางรับรู้ได้ทันที พื้นที่เก็บของที่เดิมว่างเปล่า ถูกยัดอะไรบางอย่างเข้ามา
“ผู้บังคับกองทหารยึดเฮยหยุนไจ้มา ได้เยอะแยะเลย”
เจียงหยางกวาดตามองคร่าวๆ ดวงตาเบิกกว้าง ปริมาณนี่มันน่าตกใจจริงๆ!
หยวนเงินกว่าหมื่นเหรียญ ตามมาตรฐานยุคสาธารณรัฐ เหรียญละ 26.7 กรัม รวมแล้วหนักหลายร้อยชั่ง แท่งทองและเครื่องประดับของมีค่าอื่นๆ ก็อีกเป็นร้อยกิโลกรัม
ถ้าทวดแบกด้วยมือคนเดียว คงปวดหลังจนหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทแน่!
เจียงชัวเอ๋อตบมือ ทิ้งก้นลงนั่งจมโซฟา คว้าน้ำส้มบนโต๊ะข้างขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ได้อย่างช่ำชอง
“ทวดเหนื่อยหน่อยนะ ทวดอยู่บ้านเล่นไปก่อน หลานไปจัดการของก่อน” เจียงหยางยิ้มเผย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา มาถึงโกดังที่เช่าไว้สำหรับเก็บเสบียงอาหาร ปล่อยของทั้งหมดออกมา จากนั้นก็กดโทรหาซุนหยางเว่ย
“เว่ย ที่ไหน?”
“กำลังนอนเล่นอยู่ที่บริษัทพี่สาวฉัน”
“ฉันมีของอยู่ชุดหนึ่ง เยอะพอสมควร มีแค่พี่สาวแกเท่านั้นที่รับไหว”
ซุนหยางเว่ยเริ่มคึก: “เยอะแค่ไหน? คราวก่อนเครื่องลายครามสีฟ้าสมัยเสวียนเต๋อกับหยวนเงิน พี่สาวฉันขายต่อได้ราคาดี กำลังหาที่มาของสินค้าใหม่อยู่พอดี”