"กินแต่ของแห้งไม่ได้ โภชนาการก็ต้องครบ"
เจียงหยางสั่งผลไม้เพิ่มอีกหนึ่งชุด พร้อมข้าวหยาบที่เก็บได้นาน และเนื้อสัตว์ชนิดต่าง ๆ
"นี่... เยอะขนาดนี้..."
เจียงชัวเอ๋อฟังเขาสั่งของไปพลางพึมพำไปพลาง ใจเต้นระรัว
"ไม่เยอะไม่เยอะ โอ้ ใช่ ยังต้องมีของใหญ่ ๆ อีก!"
เจียงหยางตบหัวตัวเอง แล้วพิมพ์คำค้นหารถขนส่งทางการเกษตร ก็เจอรถชนิดหนึ่งที่เรียกว่ารถสี่ล้อ เป็นรถโครงสร้างเรียบง่าย ล้อสี่ล้อกับกระบะเหล็ก รับน้ำหนักได้สามตัน
อย่าดูว่าโครงสร้างเรียบง่าย แต่ทนทานทรหด ซ่อมง่าย เหมาะกับทางภูเขาทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลซานซีเป็นอย่างยิ่ง
ราคาคันละแค่ 16,000 หยวน
เจียงหยางตาเป็นประกาย รถคันนี้เหมือนถูกสร้างมาเพื่อฐานที่มั่นโดยเฉพาะ
"ทวดครับ มีรถขนส่งคันนี้ ต่อไปไม่ต้องแบกหามด้วยคนกับหลังม้าอีกแล้ว"
เจียงหยางสั่งซื้อทันที บวกอะไหล่ที่เสียหายง่ายอีกหนึ่งร้อยชุด สั่งน้ำมันดีเซลอีกสองร้อยถัง
แล้วก็จักรยานอีกห้าสิบคัน ทวดกลับบ้านต้องเดินทางภูเขาสองกิโลเมตร มีจักรยานจะประหยัดแรงไปมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะรถไฟฟ้าสองล้อดูสะดุดตาเกินไป เขาก็จะสั่งให้เลย
สั่งซื้อครบทั้งหมด เจียงหยางถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วดื่มน้ำผลไม้คำโต
รอบนี้ใช้เงินไป 36.5 ล้านหยวน
เงินทองไหลออกเหมือนน้ำ
แต่ คุ้ม!
นึกถึงตอนที่หลี่หยุนหลงเห็นข้าวของกองเป็นภูเขา แล้วทำหน้าเหมือนคนไม่เคยเห็นโลก เจียงหยางก็กลั้นขำไม่อยู่
แรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากโลกอนาคต แค่นี้เองเพิ่งจะเริ่ม!