ตอนนั้นประตูห้องเปิดออก เจียงหยางเดินเข้ามา
“ทวด”
“เหลน… เอ่อ… อาวุธ…”
เจียงชัวเอ๋อมองเจียงหยางด้วยความดีใจและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก
“วางใจได้ ซื้อมาครบทั้งหมดแล้ว อาหารพวกนั้นก็ได้รับแล้ว เดี๋ยวโอนให้เดี๋ยวนี้”
วินาทีต่อมา เจียงชัวเอ๋อเบิกตากว้าง ในพื้นที่เก็บของมีกระสอบป่าน กล่องไม้และกล่องเหล็ก รวมถึงของชิ้นใหญ่ ๆ อีกมากมายปรากฏขึ้น
ลมหายใจของเจียงชัวเอ๋อเริ่มถี่ขึ้น แม้จะดูไม่ออกว่าอาวุธเหล่านี้คืออะไร แต่รู้ดีว่าของพวกนี้ต้องแรงกว่าปืนรุ่น 56 มากมายนัก
“ทวด เวลาเร่งรีบ ท่านต้องเรียนรู้อย่างเร่งด่วน”
เจียงหยางเดินไปที่โต๊ะ เปิดแล็ปท็อป นำวิดีโอและคู่มือภาพจากแฟลชไดรฟ์ถ่ายโอนเข้ามา
“อาวุธเหล่านี้ไม่ได้ใช้งานซับซ้อน แต่ท่านต้องเรียนรู้วิธีใช้ให้ได้ ถ้าเรียนไม่ทัน ก็ให้ไปเรียนอย่างเงียบ ๆ ที่นั่น แล้วสอนเพื่อนร่วมรบ”
เจียงชัวเอ๋อพยักหน้า ตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ เขาตั้งใจเรียนรู้อย่างหนัก บังคับตัวเองให้จดจำ
……
ตอนเย็น หน้าหมู่บ้าน
ทหารยามสองนายยืนตัวตรง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดัง ก็รีบยกปืนขึ้นเตรียมพร้อมทันที
ไม่ไกลจากตรงนั้น ร่างคนหนึ่งโซเซมาบนถนนดิน ใต้ก้นขี่จักรยานคันหนึ่งอยู่ นั่นเป็นของหายาก มีเพียงบ้านคนรวยในเมืองใหญ่เท่านั้นที่จะมี
เสียดายที่ร่างคนนั้นตัวเตี้ยเกินไป เอื้อมไม่ถึงเบาะนั่ง ต้องสอดขาข้างหนึ่งเข้าไปในช่องว่างใต้ราวกลางรถ กึ่งห้อยตัว ถีบขาซ้ายขวาเร็วมาก
ทหารยามหนุ่มตกใจพูดว่า “เจียง…เจียงชัวเอ๋อ? ไปหาจักรยานมาจากไหน?”