ในหุบเขาเงียบสงัดราวกับความตาย ทุกคนถูกสะกดให้หยุดนิ่งไม่ไหวติงราวกับถูกมนตร์สะกด
"ฮ่าๆๆ... ดี สิ่งดีๆ ทุกอย่างล้วนเป็นของดี!"
หลี่หยุนหลงดีใจสุดขีด คว้าไหล่เจียงชัวเอ๋อกอดไว้แน่น แล้วตบไหล่แรงๆ เกือบจะทำให้เด็กอายุสิบสองปีคนนี้กระเด็นแตกเป็นเสี่ยงๆ
"ไอ้หนูเอ๊ย แกเป็นสุดยอดขุนพลแห่งดวงชะตาของข้า เป็นฝนช่วยยามแล้งของกรมใหม่ที่หนึ่งเราเสียจริงๆ ของพวกนี้แกหาได้จริงๆ ด้วยนะ!"
"ใครอยู่บ้าง!" หลี่หยุนหลงตะโกนเสียงดัง "ดูกันพอแล้วหรือยัง? ทุกคนลงมือขนเดี๋ยวนี้!"
"จู๋จื่อ แกกับพวกที่รู้เรื่องปืนใหญ่ ไปศึกษาว่าไอ้เหล็กพวกนี้ทำเสียงยังไง ภายในหนึ่งชั่วยามต้องทำให้กระจ่าง!"
"ผู้บังคับกองร้อยทุกคนมารับของกัน จางต้าเปียว หวังหวายเป่า เสิ่นเฉวียน พวกแกสามคนดูแลเสี่ยวชัวเอ๋อด้วยตัวเอง ถ้ามันมีอันเป็นอะไรไป หัวของแกก็ไม่ต้องอยากได้!"
"ทหารสื่อสาร รีบส่งหน่วยทหารม้าไปรายงานผู้บัญชาการกองพลน้อย ให้เขาเอาม้าล่อและเกวียนทั้งหมดมารับของ!"
"บอกเขาว่า ถ้ามาช้า ข้าจะฝังของพวกนี้ซะให้หมด!"
กรมใหม่ที่หนึ่งระเบิดเสียงโห่ร้องกึกก้องจนสะเทือนเลื่อนลั่น
ขวัญกำลังใจของเหล่าทหารถึงจุดสูงสุด ด้วยของพวกนี้ อย่าว่าแต่กองพลซากามาตะเลย ต่อให้เป็นไท่หยวน หลี่หยุนหลงก็กล้าลองดี
เจียงชัวเอ๋อสอนทหารร้อยนายให้ขับรถสี่ล้อได้ ทำให้การขนส่งเร็วขึ้นมาก
คนอื่นๆ ทำงานกันอย่างขยันขันแข็งราวกับมดงาน บ้างใช้มือยก บ้างใช้บ่าแบก บ้างใช้ล่อลาก วิ่งไปวิ่งมาระหว่างหุบเขากับที่ตั้ง แต่ละคนใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุข